Κάν’το όπως ο Νίκος Δήμου

Ακούγοντας τις εκκωφαντικές κορώνες των αποκαλουμένων «αντιμνημονιακών», πως η Ελλάδα βρίσκεται σε κατοχή, πως το μνημόνιο καταστρέφει τον τόπο και πως η Ευρωπαϊκή Ένωση, και ειδικότερα η Γερμανία είναι οι υπεύθυνοι για όλα τα κακά στον τόπο μας, από την ανεργία ως την κίνηση στην Πατησίων το πρωΐ, δεν μπορώ να μη σκεφτώ τα όσα συνέβησαν στην ίδια τη Γερμανία, μερικές δεκαετίες πριν.

Η λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, βρήκε τη Γερμανία κατεστραμμένη, ακόμα χειρότερα από την Ελλάδα σήμερα. Με οικονομία ανύπαρκτη, με πληθωρισμό στα ύψη, με όλες της τις βιομηχανίες βομβαρδισμένες, η Γερμανία ήταν από άκρο σε άκρο ερείπια.

Τη διακυβέρνηση της Γερμανίας, τότε, την ανέλαβε, όπως και σε μας, μια Τρόικα. Όχι σαν τη δική μας, απαρτιζομένη από φίλες και συμμάχους χώρες, αλλά από τους ίδιους τους εχθρούς της, αυτούς που την κέρδισαν στον πόλεμο. Κι η κατοχή, η οποία εδώ μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να θεωρηθεί, εκεί ήταν πραγματική στρατιωτική κατοχή.

Οι Γερμανοί έκαναν κάτι αδιανόητο για τους δικούς μας αντιμνημονιακούς. Ούτε ξεσηκώθηκαν ενάντια στην ξένη κατοχή, ούτε διαδήλωσαν, ούτε αντιστάθηκαν καθόλου στην πραγματική κατοχή της χώρας τους από την Τρόικα αυτή. Αντίθετα, η πολιτική τους ηγεσία θεώρησε καλύτερο να συνεργαστεί μαζί τους. Τα αποτελέσματα; Πολύ γρήγορα, η Δημοκρατία στη χώρα αποκαταστάθηκε και σήμερα, η Γερμανία, είναι η πιο ισχυρή χώρα της Ευρώπης.

Βλέπετε, οι Άγγλοι, οι Γάλλοι κι οι Αμερικάνοι που αποτελούσαν την Τρόικα των Γερμανών, δυνάμεις ταγμένες υπέρ της ελευθερίας, γνώριζαν πολύ καλά πως κανένα συμφέρον δεν είχαν από μια Γερμανία αδύναμη, χωρίς ισχυρή οικονομία. Κι έτσι φρόντισαν να κάνουν το καλύτερο για τη χώρα αυτή.

Στο μνημόνιο όμως, δεν μπήκε όλη η Γερμανία. Στο ανατολικό κομμάτι της χώρας, ένας κηδεμόνας που παρουσιάστηκε σαν φίλος, εφάρμοσε ένα πρόγραμμα πολύ πιο αρεστό στους εν Ελλάδι αντιμνημονιακούς. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε: σαράντα χρόνια μετά, μετά από σκληρή δικτατορία, καθόλου Δημοκρατία και μηδαμινή ανάπτυξη, η εκτός μνημονίου Ανατολική Γερμανία δεν μπορούσε παρά να αποδεχτεί την ήττα της. Ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, οι ανατολικοί αντιμνημονιακοί αγκομαχούν δίχως να μπορούν να προφτάσουν τους… μνημονιακούς (ενδεχομένως προδότες) δυτικούς.

Αν αυτά συνέβησαν στη Γερμανία μετά τον πόλεμο, τότε είμαστε διπλά τυχεροί αν η Τρόικα της Ελλάδας σήμερα περιέχει την πείρα των Γερμανών. Διότι όχι μόνο οι σύμμαχοί μας δεν έχουν κανένα συμφέρον από μια Ελλάδα αδύναμη, αλλά επιπλέον, οι Γερμανοί έχουν βρεθεί στην ίδια θέση με εμάς. Και ξέρουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει να βρίσκεται μια χώρα στη θέση μας.

Ίσως θα πρέπει απλώς να τους εμπιστευτούμε.

Posted in Παραβάσεις | Tagged , , | Leave a comment

Ώστε ψάχνεις που πήγαν οι έντιμοι πολιτικοί;

Ψηφοφόρε μου… Σ’ ακούω που μονίμως παραπονούμενος μου βγαίνεις. Δεν υπάρχουν, λες, τίμιοι πολιτικοί. Δεν υπήρξαν ποτέ λες. Δεν είναι κανένας τους. Είναι αλήθεια πως ένα μικρό δίκιο το έχεις. Είναι όμως εξίσου αλήθεια πως αυτό το πρόσεξες τα τελευταία χρόνια. Τα ίδια ακριβώς πρόσωπα, δε σε ενοχλούσαν και τόσο πριν αρχίσει η κρίση. Και είναι επίσης αλήθεια πως έχεις πολύ μεγαλύτερο άδικο· τους ανέντιμους πολιτικούς, αυτούς που σήμερα κατηγοράς, εσύ τους ανέδειξες με την ψήφο σου. Και πως όποτε σου παρουσιάστηκε η ευκαιρία να ψηφίσεις αξιόλογους πολιτικούς, τους έστειλες σπίτι τους με συνοπτικές διαδικασίες.

Ας σου φρεσκάρω λίγο τη μνήμη.

Ας θυμηθούμε τις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις του 1989-90. Ήταν η πρώτη φορά στη μεταπολίτευση που είχες τη δυνατότητα να σπάσεις το δικομματικό σύστημα. Το εκλογικό σύστημα ήταν πολύ κοντά στην απλή αναλογική, δεν υπήρχε το πλαφόν του 3% και είχες πληθώρα επιλογών να ψηφίσεις. Αν ήσουν, ας πούμε, δεξιός, θα μπορούσες να ψηφίσεις τη Δημοκρατική Ανανέωση του Κωστή Στεφανόπουλου. Έναν πολιτικό που πάντα τον θεωρούσες «εντιμότατο» πολιτικό και, αργότερα, τον αγάπησες ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας. Όταν όμως ζήτησε την ψήφο σου, τον μεν Ιούντιο με το ζόρι τον έστειλες στη Βουλή με ένα πενιχρό 1%, τον δε Απρίλιο του 1990 τον άφησες απ’ έξω ενώ παράλληλα έκανες πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, έναν πολιτικό που δε δίστασε το 1965 να συνταχθεί με το παλάτι ενάντια στη λαϊκή βούληση.

Αν ήσουν κεντρώος ή κεντροαριστερός από την άλλη, είχες τη δυνατότητα να ψηφίσεις τον Αντώνη Τρίτση. Το μόνο υπουργό Παιδείας που ζήτησε τη γνώμη των μαθητών για το σχολείο (1987, το θυμάμαι) και το μόνο πολιτικό που τόλμησε να συγκρουστεί με την Εκκλησία στο θέμα που την πονάει περισσότερο: την εκκλησιαστική περιουσία. Στις εκλογές όμως, έψαχνε ακόμα και τη δική του ψήφο στην κάλπη: 4.269 ψήφοι που αντιστοιχούσαν σε ένα ατιμωτικό 0,07%. Χμ… για την ιστορία, το αλήστου μνήμης ΚΛΙΚ είχε καλέσει τους αναγνώστες του να τον μαυρίσουν με τον πιο εμφατικό τρόπο.

Ας έρθουμε στα πιο πρόσφατα, στις δραματικές εκείνες εκλογές του 2000. Είχε κατέβει τότε, με δικό του κόμμα, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Εκείνος ο πολιτικός που βλέπεις σήμερα στα βίντεο στο YouTube, και θαυμάζεις το πως είχε καταφέρει να προφητεύσει την κρίση την οποία περνάμε σήμερα. Τότε όμως, τον έστειλες σπίτι του, αφού του έδωσες 0,47%. Στο δικομματισμό όμως, έδωσες ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά της μεταπολιτευτικής ιστορίας: 85%. Με ηγετικό δίδυμο Σημίτη και Καραμανλή.

Τη μέρα που εδραιώθηκε οριστικά ο δικομματισμός στη χώρα μας, στις εκλογές του 1981, να σου θυμίσω κάποιες επιλογές που είχες; Είχες το Γιάγκο Πεσμαζόγλου, άνθρωπο που έκανε αντίσταση στη Χούντα και που φυλακίστηκε. Του έδωσες 0,72% κι έκανες το όνομα του κόμματός του (ΚΟ.ΔΗ.ΣΟ.) ανέκδοτο. Είχες επίσης την επιλογή του Γιάννη Ζίγδη, άνθρωπος που κι αυτός αγωνίστηκε ενάντια στη Χούντα, άνθρωπο που αγωνίστηκε για την Κύπρο, αυτόν που κανείς του αντίπαλος δεν αμφισβήτησε την ειλικρίνειά του. Του έδωσες 0,4%. Κι έδωσες ένα θριαμβευτικό 48% στον Ανδρέα Παπανδρέου που έκανε, όπως λέει εκείνο το κλισέ που σου αρέσει, αντίσταση από το Παρίσι.

Η αλήθεια είναι πως, κάποτε, έδωσες κάποιες στιγμιαίες ευκαιρίες σε κάποιους πολιτικούς οι οποίοι τόλμησαν να «βγουν από το μαντρί». Έτσι λοιπόν, τα υψηλότερα ποσοστά που έδωσες ποτέ σε αυτό που λέμε «μικρά κόμματα», με την εξαίρεση του ΚΚΕ και του Συνασπισμού, ήταν στην Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά που τόσο αγαπάς σήμερα (4,88% το 1993 κι ένα αφάνταστο 8,65% στις ευρωεκλογές του 1994) και στο ΔΗ.Κ.ΚΙ. του καταδικασμένου από το Ειδικό Δικαστήριο Δημήτρη Τσοβόλα (4,43%). Για να μη θυμηθούμε και τη χουντική Ε.Π.ΕΝ. την οποία έστειλες στο Ευρωκοινοβούλιο το 1984. Σε αυτήν την περίπτωση, ο κραταιός δικομματισμός δε σου ήταν εμπόδιο.

Τα παραπάνω, φυσικά, δείχνουν μόνο το τι έγινε σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών και κομμάτων. Θα χρειαζόταν μια πολύ πιο χρονοβόρα μελέτη για να δούμε το τι απέγιναν οι έντιμοι εκείνοι πολιτικοί που δεν κατέβηκαν με δικό τους κόμμα στις εκλογές. Ένα κραυγαλέο παράδειγμα που μου έρχεται στον νου, είναι ο Αλέκος Παναγούλης. Ο ασυμβίβαστος αγωνιστής της Δημοκρατίας, ο τυραννοκτόνος. Στις βουλευτικές εκλογές του 1974, θα είχε μείνει έξω από τη Βουλή, αν δεν ήταν η έδρα που η Ένωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις, πήρε στη Β’ κατανομή.

Αυτά τα ολίγα, φίλε ψηφοφόρε, για να σου λύσω την απορία για το που πήγαν οι έντιμοι πολιτικοί. Τους έστειλες στο σπίτι τους.

Αλήθεια, τι θα ψηφίσεις αυτήν την Κυριακή;

Posted in Εκλογές | Tagged , , , , , , , | 1 Comment

Πασχαλινόν – ήτοι λόγος περί Στανίση, Jumbo, αρνιών, κροτιδών και λοιπών ελληνομπαρόκ εθίμων

Ε, λοιπόν, αυτό το πράγμα με τις πασχαλινές αναρτήσεις στο φατσοβιβλίο, είναι άνευ προηγουμένου. Τόση γκρίνια, κατήφεια και μιζέρια, πρώτη χρονιά βλέπω. Δεν ξέρω αν είναι φετεινό το φαινόμενο ή απλώς τα προηγούμενα χρόνια δεν έδινα σημασία, αλλά, γενικώς και, δεδομένου πως οι φατσοβιβλιοφίλοι μου είναι στην πλειονότητά τους παγανοί, δωδεκαθεϊστές, άθεοι, δυτικόφρονες και άλλα αντίχριστα στοιχεία, όλους (πλην ελαχίστων) κάτι τους τρώει.

Άλλοι τα έχουν βάλει με τη διαφήμιση των Jumbo με τη Στανίση. Σε άλλους τη δίνουν οι κροτίδες. Άλλοι ενοχλούνται από τη σφαγή των αρνιών ενώ άλλοι ενοχλούνται από τη θέα του αρνιού στη σούβλα. Όλα τα παραπάνω, σηκώνουν μια μικρή ανάλυση, οπότε είπα να τις κάνω όλες εδώ και μαζεμένες. Πάμε λοιπόν.

Α. Περί του ότι η διαφήμιση των Jumbo ΓΑΜΑΕΙ.

Η διαφήμιση των Jumbo έχει, πρώτα από όλα. Η οποία αποτυπώνει την πραγματικότητα του ελληνικού Πάσχα. Ως έχει. Το καλύτερο; ΔΕΝ. ΚΡΙΝΕΙ. Ούτε θετικά, ούτε αρνητικά. Ούτε εξιδανικεύει, ούτε θάβει. Κάθε κρίση, αφήνεται για το θεατή: ο λούμπεν κολακεύεται, ο διαννοούμενος (κυρίως ο γιαλαντζί) επίσης κολακεύεται που δεν ανήκει στην πτωχή πλέμπα του Μπύθουλα – άρα πρώτη τεράστια μαγκιά του διαφημιστή. Όχι μόνο έχει πιάσει όλο το κοινό, αλλά το κάνει και ό,τι θέλει. Ακόμα κι αυτούς που θεωρούν εαυτούς υπεράνω διαφημιστικής χειραγώγησης. Μέσα σε όλα αυτά, το προϊόν, αναδεικνύεται ως αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής πραγματικότητας. Όποια κι αν είναι αυτή. Όπερ έδει, άρα, δεύτερη μαγκιά του διαφημιστή.

Όσο για την ίδια τη Στανίση, με τη διαφήμιση αυτή ανέβηκε δυο κλικ στην εκτίμησή μου. Σκάει μύτη με την εξωπραγματική της τουαλέτα ένα πλάσμα από έναν άλλο κόσμο, ωστόσο παραμένει μια τρυφερή νονά που σκέφτεται τα βαφτιστήρια της.  Παρ’ όλο που είναι «η φίρμα», σε όλη τη διαφήμιση, αντιμετωπίζει όλους τους υπολοίπους ως ίσους της – κάτι που δε βλέπεις σε ΚΑΜΜΙΑ διαφήμιση με την Χ υπερδιαφημισμένη διασημότητα Β’ κατηγορίας. Δεύτερον και πολύ πιο σπουδαίο, τραγουδάει χωρίς ίχνος κόμπλεξ ή δισταγμού τους εμφανέστατα αυτοσαρκαστικούς στίχους του διαφημιστικού. Και, η μέχρι στιγμής πείρα μου στη ζωή με έχει μάθει να εκτιμώ τους ανθρώπους που μπορούν να αυτοσαρκάζονται χωρίς κόμπλεξ.

Συμπέρασμα: το σποτ αξίζει να καταχωρηθεί στα μεγάλα σουξέ της ελληνικής διαφήμισης, όπως το παλιό «Ρετσίνα Κουρτάκη – κάθε μέρα γιορτή», με το φαντάρο που κάνει έκπληξη στους γονείς του. Διαφήμιση μιας εποχής στην οποία δε μας ενοχλούσε τόσο πολύ το να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη.

Β. Ότι αγαθόν το τους αμνούς σφάζειν.

Ω! η αγαπημένη κλάψα των ημιμαθών οικολόγων και των φιλόζωων του γλυκού νερού. Και τι κρίμα τα μικρά αρνάκια που κάθε Πάσχα σφάζονται για να μασαμπουκώσουν οι ελληναράδες. Μπου χου χου.

Μερικά απλά δεδομένα.

Το αρνί είναι το νεαρό πρόβατο. Τα πρόβατα τα εκτρέφουν κτηνοτρόφοι. Οι κτηνοτρόφοι των προβάτων δε βγάζουν τα κύρια έσοδά τους από το κρέας – η προβατίνα και το κριάρι είναι κρέατα που δεν έχουν τόσο μεγάλη ζήτηση – αλλά από το μαλλί και το γάλα (το οποίο γίνεται τυρί, γιαούρτι κλπ.)

Τα αρνιά γεννιούνται νωρίς την άνοιξη. Η γέννησή τους, για τον κτηνοτρόφο, είναι ένα μικρό πρόβλημα: πίνουν γάλα. Του μειώνουν την παραγωγή. Και, εντάξει, αν μιλούσαμε για λίγα αρνάκια, η ζημιά θα αντισταθμιζόταν από την ανανέωση ή τη μεγέθυνση του κοπαδιού. Μιλάμε όμως για αρκετά παραπάνω.

Δεδομένου πως το κρέας μέχρι πρόσφατα ήταν δυσεύρετο στη χώρα μας, το να σφάξεις και να φας το αρνί (που σου λιγοστεύει την παραγωγή) είναι η πιο λογική λύση.

Ναι, θα πουν κάποιοι, αλλά δε χρειάζεται να τρώμε κρέας, το κρέας δεν είναι πια δυσεύρετο και δεν ξέρω τι άλλο.

ΟΚ. Αν δεν το φας το αρνί και το αφήσεις να ζήσει, η παραγωγή πρόβειου γάλακτος θα μειωθεί ακόμα περισσότερο. Ο παραγωγός θα πρέπει να πουλήσει πιο ακριβά το γάλα κι έτσι η τιμή προϊόντων όπως η φέτα και το πρόβειο γιαούρτι – την οποία τρώνε και πολλοί χορτοφάγοι – θα εκτιναχθεί στα ύψη.

Ακόμα χειρότερα, τα ζώα αυτά, μεγαλώνουν. Κι όταν μεγαλώνουν, δεν τρέφονται με τον αέρα. Άρα θα χρειαστούν είτε περισσότερους βοσκότοπους είτε περισσότερες καλλιέργειες ζωοτροφών. Θα είχαμε υπεράριθμα πρόβατα τα οποία είτε θα ήταν άχρηστα (λόγω υπερπροσφοράς γάλακτος / μαλλιού) είτε θα φτάνανε το οικοσύστημα στα όριά του. Και τότε, τι θα έπρεπε να κάνουμε; Να μειώσουμε τον πληθυσμό τους. Δηλαδή, αυτό που κάνουμε και τώρα. Μόνο που τώρα τα τρώμε κιόλας.

Η σφαγή των αρνιών λοιπόν, είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της αλυσίδας που φέρνει στο πιάτο μας τη φέτα. Μπορεί να μη μας αρέσει, αλλά είναι η πιο οικονομική και οικολογική λύση που υπάρχει.

Γ. Περί του ότι το θέαμα του αρνιού στη σούβλα είναι παιδαγωγικό

Ας αποστασιοποιηθούμε λίγο από το θρησκευτικό του πράγματος κι ας δούμε πιο αποστασιοποιημένα την ιστορία της Ανάστασης του Χριστού, περισσότερο από σκοπιά κοινωνικής ανθρωπολογίας. Θα διαπιστώσουμε πολύ γρήγορα πως είναι μια ιστορία η οποία είναι διαδεδομένη σε πολλές μεριές ανά την υφήλιο, σε πολιτισμούς τελείως άσχετους με το χριστιανισμό. Κι υπάρχουν φυσικά λόγοι γι’ αυτό. Είναι μια παγκόσμια ιστορία η οποία μιλά για τις τρομερές δυνάμεις της Ζωής και του Θανάτου. Ακόμα και σε αυτήν την εκδοχή, μιλάμε για ένα Θάνατο που ούτε ο θεός ο ίδιος δεν αποφεύγει, και μια Ανάσταση /  Αναγέννηση η οποία προορίζεται για τους πάντες.

Το σκηνικό λοιπόν είναι το αιώνιο δίπολο Ζωή – Θάνατος.

Σε αυτό το σκηνικό λοιπόν, βλέπεις κανονικά το πτώμα ενός ζωντανού πλάσματος το οποίο πεθαίνει προκειμένου να τραφείς εσύ. Είναι μια πράξη ειλικρινέστατη και, παράλληλα, μια υπενθύμιση: ζεις από το θάνατο των άλλων. Κάποτε κάποιοι άλλοι θα ζήσουν από το θάνατο το δικό σου.

Ε, αυτό το τελευταίο είναι κάτι που δεν αντέχει ο καταναλωτισμός. Ανοίξτε όποιο σύγγραμμα κοινωνικής ψυχολογίας, ψυχανάλυσης, κοινωνικής ανθρωπολογίας ή κοινωνιολογίας θέλετε. Και θα δείτε πως όλα συμφωνούν: ο καταναλωτικός πολιτισμός στηρίζεται πάνω στην ιδέα της λήθης του θανάτου. Η πράξη της κατανάλωσης, είναι μια συμβολική ακύρωση του ίδιου του θανάτου. Η δε καταναλωτική κοινωνία, μισεί την ιδέα του θανάτου διότι ο τελευταίος είναι μια διαρκής υπόμνηση οικονομίας – άρα, το τέλος της κατανάλωσης.

Είναι λοιπόν επόμενο η καταναλωτική κοινωνία να μισεί τη θέα ενός αρνιού το οποίο ψήνεται ολόκληρο, αλλά να εξυμνεί τα κομμάτια του ίδιου του αρνιού, αν στερηθούν την πραγματική μορφή τους και μασκαρευτούν με μια κατ’ εξοχήν καταναλωτική αισθητική σε κάποιο γκουρμέ πιάτο: «φωλιές αρνιού με γλασαρισμένες φλούδες πορτοκαλιού».

(Αλήθεια, αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί το λένε φωλιά, αφού στις φωλιές ζουν τα ζώα; Δε θα ήταν πολύ πιο λογικό να τις αποκαλούν “φέρετρα”; )

Δ. Περί κροτίδων

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα άλλο παγκόσμιο μοτίβο. Ο κρότος, σε πάμπολλους πολιτισμούς, θεωρείται πως διώχνει το κακό. Σε κάποια ασιατική κουλτούρα, όταν γινόταν έκλειψη Σελήνης, οι άνθρωποι έκαναν σαματά για να τρομάξει ο δράκος που θέλει να φάει το φεγγάρι και να φύγει. Σε ένα τελετουργικό που έχει αντιγράψει η Wicca, όταν μετακομίζεις σε καινούργιο σπίτι, το φέρνεις γύρα και βαράς τα κατσαρολικά για να διώξεις τα κακά πνεύματα (και έχει και πολλή πλάκα). Ο κρότος λοιπόν είναι ένα αρχετυπικό αποτροπαϊκό μέσο.

Φυσικά, μέχρις εδώ. Πολλές φορές έχω αγανακτήσει από την κατάχρηση εκρηκτικών που γίνεται σύμφωνα με το έθιμο ακόμα και σε ώρες κοινής ησυχίας. Αλλά δε θα φτάσω στο σημείο να ζητήσω να απαγορευτούν πλήρως. Μέτρο ναι. Απαγόρευση όχι.

Ε. Λόγος προς συναδέλφους αντίχριστους

Φίλε. Σου τη δίνει στα νεύρα που οι άλλοι το θεωρούν υποχρεωτικό να πεις φρασούλες όπως «Χριστός Ανέστη» τη στιγμή που δεν το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Σου τη δίνει η εμποροπανήγυρις θρησκευτικού συναισθήματος των ημερών. Σου τη δίνουν οι εθιμοτυπικές επαναλήψεις θρησκευτικών σειρών και ταινιών στην τηλεόραση. Σου τη δίνουν ο Πέτρος Γαϊτάνος κι ο Χρήστος Σαντικάι. Και σου τη δίνουν ένα σωρό άλλα.

Σε καταλαβαίνω φίλε γιατί κι εμένα μου τη δίνουν. Άκου όμως δυο λόγια.

Πρώτον, το να γκρινιάζεις και να μιζεριάζεις όταν το κοντινό σου περιβάλλον γιορτάζει, δε σε κάνει αντισυμβατικό και cool. Σε κάνει απλώς μίζερο και μουρτζούφλη.

Μια προσέγγιση που για μένα έχει λειτουργήσει στο παρελθόν, είναι να βρίσκω κάθε χρόνο μερικές πικάντικες απαντήσεις στο «Χριστός Ανέστη». Τη μια χρονιά «που να σ’τα λέω! βρήκαν το πτώμα!». Την άλλη «μαγκιά του». Την τρίτη «Ναι, τον καλωσόρισε στο κλαμπ ο Διόνυσος». Τέταρτη δεν είχε. Κάποια στιγμή οι υπόλοιποι το πήραν απόφαση πως έχουν να κάνουν με έναν άπιστο και συνεχίσαμε κανονικά, όλοι μαζί, το γιορταστικό μας τραπέζι, χωρίς να με υποχρεώνουν να συμμετέχω σε άλλα έθιμα που δε μου αρέσουν.

Προσωπικά δεν ονειρεύομαι μια εποχή που θα γιορτάζουν χωριστά οι χριστιανοί και χωριστά οι παγανοί. Ονειρεύομαι μια εποχή που το Πάσχα θα πηγαίνουμε να φάμε μαζί με τους χριστιανούς συγγενείς μας. Στα γενέθλια του Απόλλωνα, θα έρχονται στο τραπέζι κι οι χριστιανοί συγγενείς μας. Και ούτω καθ’ εξής, και όλοι μαζί θα γιορτάζουμε χαρούμενα τις γιορτές όλων των θρησκειών, αφού δε θα χρειάζεται να δουλεύουμε περισσότερο από 100 μέρες το χρόνο. (Μεταξύ μας, ήδη δε χρειάζεται, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.)

Και, στην τελική, ισχύει το σοφό λαϊκό «όπου βλέπεις φαΐ, μείνε».

Επιμύθιον

Η πετσούλα από φρεσκοψημένο αρνί ή κατσίκι είναι &γαμώ. Και κανείς δε θα με αναγκάσει να επαναπροσδιορίσω τη σχέση μου μαζί της.

Posted in Παραβάσεις | Tagged , , , , , , | 1 Comment

Αντιστρόφως ανάλογη φορολόγηση: η μόνη δίκαιη

Έχει γίνει φανερό πλέον, στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης που περνάμε, πως ένας από τους κυριότερους ανασταλτικούς για την ανάπτυξη της οικονομίας παράγοντες, είναι η δομή του φορολογικού συστήματος. Για να ξεκολλήσει η οικονομία από την ύφεση, είναι απαραίτητη μια ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση κι αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την αντιστρόφως ανάλογη φορολόγηση, η οποία είναι και η πιο δίκαιη.

Ας είμαστε ειλικρινής: το σύστημα της προοδευτικής φορολόγησης ήταν πάντα προβληματικό. Πρώτο και κύριο πρόβλημα, αποτελεί σαφέστατα αντικίνητρο στην ανάπτυξη καθώς, ουσιαστικά, τιμωρεί τα άτομα τα οποία βγάζουν περισσότερα, με άλλα λόγια, εκείνους δίνουν ώθηση στην οικονομία· για ποιο λόγο να βγάλεις περισσότερα, αν είναι το κράτος να σου παίρνει ακόμα περισσότερα από αυτά;

Το δεύτερο πρόβλημα, είναι αυτό του περιορισμού της φορολογικής βάσης. Ο θεσμός του αφορολόγητου ο οποίος, ας μην κρυβόμαστε, χρησιμοποιήθηκε και για ψηφοθηρικούς σκοπούς, μας έχει οδηγήσει, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε μια κατάσταση όπου το 55% των ελλήνων φορολογουμένων, είναι φορολογούμενοι μόνο στα λόγια, αφού δεν πληρώνουν κανένα φόρο.

Είναι καιρός η κυβέρνηση και οι πολίτες να ξεπεράσουν αγκυλώσεις του παρελθόντος, (οι οποίες οφείλονται σε μεγάλο μέρος στην ιδεολογική επικράτηση της αριστεράς) και να περάσουν σε ένα πραγματικά δίκαιο φορολογικό σύστημα, σύμφωνο με τις απαιτήσεις της εποχής. Κι αυτό το σύστημα δεν είναι άλλο, από αυτό της αναστρόφως προοδευτικής φορολόγησης.

Τι θα προβλέπει αυτό το σύστημα; Εν συντομία, όσο περισσότερα βγάζεις, τόσο χαμηλότερο συντελεστή φορολόγησης έχεις. Αυτή η απλή αρχή, λύνει δύο τεράστια προβλήματα.

Πρώτον, δίνει κίνητρο στους φορολογούμενους να αυξήσουν τα εισοδήματά τους, αφού, όσο περισσότερα βγάζουν, τόσο λιγότερο θα φορολογούνται.

Ωστόσο, το ακόμα καλύτερο, είναι πως καταργεί το κίνητρο της φοροδιαφυγής. Άλλωστε, οι φορολογούμενοι για ποιο λόγο φοροδιαφεύγουν; Για να πληρώσουν λιγότερα. Με το παραπάνω σύστημα, το κίνητρο εξαλείφεται κι είναι προς το συμφέρον του φορολογούμενου να δηλώσει όσο το δυνατόν υψηλότερο εισόδημα.

Αφορολόγητο δε θα υπάρχει. Πολύ απλά, μπορούμε να πούμε πως το εισόδημα πάνω από το 1 εκ. ευρώ, δε θα φορολογείται. Αυτό κατ’ επέκταση σημαίνει πως τίθεται για πρώτη φορά ένα ανώτατο ποσό φόρου το οποίο θα μπορεί να πληρώσει ένας φορολογούμενος. Αν δηλ. το άθροισμα των φόρων μέχρι το εκατομμύριο είναι, ας πούμε 200.000 ευρώ, αυτό θα είναι και το ανώτατο ποσό το οποίο θα μπορεί να πληρώσει κανείς. Κι ας έχει βγάλει είτε ένα εκατομμύριο, είτε διακόσια. Όχι μόνο το καλύτερο κίνητρο για ανάπτυξη, αλλά και λιγότερη δουλειά για τους υπαλλήλους στις εφορίες!

Θα πρέπει βεβαίως να σημειώσουμε τη μεγάλη δικαιοσύνη την οποία παρουσιάζει αυτό το σύστημα: η συνεισφορά του καθενός στον κοινό κορβανά, τείνει να ισοδυναμεί με τα οφέλη που αντλεί από το κράτος. Διότι, τα υψηλότερα εισοδήματα, όπως ξέρουμε, δε χρησιμοποιούν σχεδόν καθόλου τις κρατικές υπηρεσίες: πηγαίνουν σε ιδιωτικά νοσοκομεία, ιδιωτικά σχολεία, γενικότερα δεν επιβαρύνουν το κράτος. Το κράτος το επιβαρύνουν κυρίως οι χαμηλότερες τάξεις, οι οποίες, στο νέο αυτό σύστημα, καλούνται να καλύψουν το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων του.

Θα ήταν ακόμα πιο δίκαιο, η διεύρυνση της φορολογικής βάσης να διευρυνθεί και στα ανήλικα μέλη της κοινωνίας. Φυσικά, δε γίνεται να φορολογήσουμε μέλη της κοινωνίας τα οποία δεν μπορούν να έχουν εισοδήματα και, μόνο ένας τρελός θα μπορούσε να βάλει φόρο στα νεογέννητα. Αλλά, από τη στιγμή που, όποιος κάνει παιδιά επιβαρύνει περισσότερο το σύστημα, θα ήταν σωστό και δίκαιο να επιβληθεί η αντίστοιχη αύξηση φόρου, αναλόγως με τα τέκνα του καθενός.

Με όλα όσα περιγράφηκαν, η φορολογική βάση θα έχει διευρυνθεί στο μέγιστο δυνατό, καθένας θα συνεισφέρει στο σύστημα σύμφωνα με την επιβάρυνση την οποία επιφέρει και, συνολικά, θα έχουμε ένα απλό και δίκαιο φορολογικό σύστημα.

ΥΓ. Όποιος μπερδεύτηκε, ας προσέξει καλύτερα ποιο είναι το link της σελίδας (εκεί που γράφετε τη διεύθυνση ντε…)

Posted in Ισοπολιτεία | Tagged , , | 5 Comments

Σύνταγμα, 20/10/2011: αποκαλυπτικό video

(Δώστε προσοχή από το 2:00 και μετά)

Τα πραγματικά γεγονότα στο Σύνταγμα, όπως τα έζησα εγώ, έχουν ως εξής:

Από χτες, το πολυνομοσχέδιο είναι νόμος του κράτους, μαζί με το περιβόητο άρθρο 37, η κυβέρνηση παραμένει στη θέση της κι εμείς, αντί να ψάχνουμε να βρούμε πως θα κλιμακώσουμε τις αντιδράσεις μας, ασχολιόμαστε με έναν τσακωμό ο οποίος, στην καλύτερη περίπτωση, θυμίζει κακομαθημένα νιάνιαρα που δείχνουν το ένα το άλλο λέγοντας «αυτός βάλεσε πλώτος κυλία!».

Βαρύ; Δεν ξέρω. Βάζω στοίχημα όμως πως, μετά από είκοσι (μην πω δέκα) χρόνια, από το χτεσινό καυγά, δε θα θυμόμαστε τίποτα. Ακόμα και το όνομα του Δημήτρη Κοτζαρίδη, μόνο το Κ.Κ.Ε. θα το μνημονεύει. («Τυχερός» άνθρωπος, αφού αυτόν τουλάχιστον κάποιοι θα τον θυμούνται. Ποιος θυμάται, μόλις ενάμιση χρόνο μετά, τα ονόματα των νεκρών της Marfin; Α! συγνώμη, ξέχασα, αυτοί δεν ήταν «δικοί μας».)

Λυπάμαι, αλλά όταν βλέπω φίλους να χάνουν τις δουλειές τους ο ένας μετά τον άλλον, την πενιχρή σύνταξη συγγενών μου να μειώνεται κι όταν ξέρω πως αυτό όχι μόνο δεν πρόκειται να σταματήσει, αλλά θα γίνει και χειρότερο, το να ασχολούμαι με τα επεισόδια ενός θρησκευτικού πολέμου που ξεκίνησε μετά από την πρώτη οικουμενική σύνοδο κομμουνιστική διεθνή, το Χημείο ή ποιος στον μπιπ νοιάζεται από πότε, δεν είναι απλώς πολυτέλεια, αλλά κάτι άλλο που δε θα γράψω.

Εν κατακλείδι, ο (_|_) μας καίγεται. Στα @@ μου οι κόντρες σας. Στάση πληρωμών προς το κράτος, ενδιαφέρεται κανείς;

Posted in Σοβαρά; | Tagged , , | Leave a comment

Δεκατέσσερις θέσεις για την κρίση

Προλεγόμενα: Το καλοκαίρι, κάποια στιγμή, βρεθήκαμε μέλη της Ε.ΔΗ.Κ. και της Ε.ΔΗ.Ν., και κάναμε μια μακρά συζήτηση γύρω από την πολιτική κατάσταση της χώρας. Ειπώθηκαν πολλά πράγματα και, την επόμενη μέρα, συνέπτυξα τη συζήτηση στη μορφή σημείων. Μετά από κάμποση ακόμα συζήτηση, καταλήξαμε στο παρακάτω κείμενοτο  οποίο δημοσιεύεται και στον επίσημο ιστότοπο της Ε.ΔΗ.Ν..

 

  1. Η οικονομική κρίση η οποία σοβεί στην Ελλάδα εδώ και πάνω από 10 χρόνια και η οποία τώρα εκδηλώθηκε, είναι απλώς το σύμπτωμα. Η ασθένεια, είναι το καθεστώς που εγκαθίδρυσε η μεταπολίτευση, ένα καθεστώς το οποίο η Ε.ΔΗ.Κ. καταγγέλλει με συνέπεια από την αρχή του.
  2. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε πρόταση εξόδου, όταν θίγει μόνο το οικονομικό κομμάτι θα είναι λειψή. Δεν μπορεί να υπάρξει πλήρης πρόταση εξόδου αν δεν απευθύνει τα ζητήματα της εύρυθμης λειτουργίας των θεσμών και της παιδείας των πολιτών.
  3. Δια ταύτα, το πλαίσιο μέσα στο οποίο προτείνεται η όποια λύση, είναι σημαντικότερο από την ίδια τη λύση. Η λύση που προέκρινε η κυβέρνηση είναι άδικη ακριβώς διότι αποσκοπεί, όχι απλώς να παρατείνει, αλλά και να ισχυροποιήσει το παρόν σαθρό καθεστώς.
  4. Μεταξύ της οριζόντιας διασποράς ενοχής και συλλογικής ευθύνης του “όλοι φταίμε” και του λαϊκίστικου καθησυχαστικού λόγου “ο λαός δε φταίει για τίποτα”, υπάρχει και η οδός της μεσότητας: στον καθένα αναλογεί το δικό του μερίδιο ευθύνης, από αμελητέο έως απόλυτο. Μια σκέτη όμως “ομολογία ενοχής” έχει ελάχιστη σημασία. Πραγματική αξία έχουν μόνο οι πράξεις που θα κάνει ο καθένας για να αναστρέψει την πορεία της πτώσης.
  5. Πικρό, στερεότυπο, αλλά αληθινό πως κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν. Δε θα καλοπιάσουμε κανέναν “αγανακτισμένο” ο οποίος στις Ευρωεκλογές έκανε αντίσταση στο σύστημα απέχοντας στις παραλίες. Ούτε έχουμε καλό λόγο να πούμε γι’ αυτόν ο οποίος μουτζώνει το κοινοβούλιο και τους βουλευτές που ο ίδιος ψήφισε. Την πρώτη μούτζα, θα έπρεπε να τη ρίξει στον εαυτό του διότι δεν αναζήτησε τους, έστω λίγους, έντιμους και ικανούς πολιτικούς οι οποίοι, ναι, υπήρχαν στα ψηφοδέλτια που πήρε. Δεν μπορούμε να ισοπεδώσουμε τους πολιτικούς.
  6. Δε θα ισοπεδώσουμε όμως ούτε τους πολίτες. Διότι στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν λίγοι αγωνιστές οι οποίοι έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν το καθήκον τους. Δεν ξεχνάμε όμως πως υπάρχουν επίσης αρκετοί καιροσκόποι – που είναι το ίδιο το καθεστώς – και η πλειοψηφία των απαθών στη σιωπή της οποίας υπολογίζει το καθεστώς για να επιβιώσει. Αυτοί οι τελευταίοι, ακόμα και στα πλαίσια αυτής της ιδιότυπης δικτατορίας με κοινοβουλευτικό μανδύα, μπορούσαν και όφειλαν να έχουν αντισταθεί πολύ περισσότερο. Πως άλλωστε συνέβη η μεταπολίτευση να είναι το σταθερότερο πολιτικό σύστημα της πρόσφατης ιστορίας μας;
  7. Επιμένουμε στην ευθύνη των πολιτών και όχι της πολιτικής ηγεσίας διότι πρέπει να γίνει αντιληπτό πως κανένας ηγέτης δεν πρόκειται να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Πραγματική έξοδο από τη συνολική κρίση θα φέρουν μόνο οι πολίτες όταν από αγανακτισμένοι μετατραπούν σε αποφασισμένοι να απαλλαχθούν από το καθεστώς που την έφερε.
  8. Το καθεστώς της μεταπολίτευσης πλησιάζει στο τέλος του. Νομοτελειακά, είτε θα καταρρεύσει, είτε θα ανατραπεί. Κι αν προσδοκούμε χρόνια την πτώση του, εστιάζουμε με ψυχραιμία στην επόμενη μέρα, τη μέρα που θα κληθούμε να φτιάξουμε μια νέα Ελλάδα. Και για μας, προϋπόθεση μας νέας Ελλάδας είναι μια ριζοσπαστική αποκέντρωση: χωροταξική, οικονομική και, κυρίως, αποκέντρωση της εξουσίας.
  9. Καλές οι λαϊκές συνελεύσεις, αλλά όταν αυτές μπορούν να άγονται και να φέρονται από ακροβολισμένους κομματικούς ζηλωτές “καλών προθέσεων”, δε μας ενδιαφέρουν. Εμείς επιδιώκουμε το διαρκές πολιτικό γίγνεσθαι, ανάμεσα σε ενεργούς πολίτες, σε πολιτικά ενεργές γειτονιές σε συνελεύσεις στις οποίες θα κυριαρχεί ο λόγος και όχι το θυμικό.
  10. Πιστεύουμε στον πολίτη ο οποίος συμμετέχει, αποφασίζει, αλλά, πάνω από όλα, φέρει το βάρος της ευθύνης της απόφασής του, στον πολίτη που έχει συνέπεια λόγου και πράξεων. Όταν λέμε πως οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κέρδη, εννοούμε πως είμαστε προετοιμασμένοι να χάσουμε αυτά -τα ούτως ή άλλως λίγα – που έχουμε, προκειμένου τα παιδιά μας να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.
  11. Χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών. Θέλουμε αυτούς που ζητούν μια κοινωνία όπου καθένας θα κερδίζει μια αξιοπρεπή διαβίωση, με μόχθο, χωρίς εκμετάλλευση κι όχι εκείνους που φιλοδοξούν να μπουν στην κλίκα των λίγων που κερδίζουν εις βάρος των πολλών.
  12. Η Ελλάδα έχει σπουδαία συγκριτικά πλεονεκτήματα:η γεωγραφική της θέση, η μεγάλη ακτογραμμή, το κλίμα, οι φυσικοί πόροι, με την κατάλληλη αξιοποίησή τους μπορούν να εξασφαλίσουν στο λαό της ένα ζηλευτό επίπεδο διαβίωσης. Δεν ξεχνάμε ποτέ όμως ότι η αποκέντρωση κι η αλληλεγγύη είναι προϋποθέσεις εκ των ουκ άνευ για την αξιοποίησή τους.
  13. Πιστεύουμε στη διακήρυξη της Γαλλικής Επανάστασης η οποία ακόμα και σήμερα, παραμένει απραγματοποίητη: Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφότητα. Ελευθερία δε γίνεται να υπάρξει χωρίς ισότητα κι η ισότητα είναι ανώφελη χωρίς ελευθερία. Και οι δυο τους μαζί όμως δε θα χτίσουν έναν καλύτερο κόσμο αν δε συμπληρωθούν από την Αδελφότητα μεταξύ των πολιτών.
  14. Δε μας αρκεί μια απλή έξοδος από την οικονομική κρίση. Θέλουμε να κοιτάξουμε πέρα και ψηλά, να κάνουμε πραγματικότητα το διαχρονικό όραμα για την Ελλάδα που ξεκινά από τους πρώτους διαφωτιστές, περνά από τον Καποδίστρια, το Βενιζέλο, τον Παναγούλη και παραμένει ζωντανό ως τις μέρες μας: μια Ελλάδα αυτόφωτη, μέρος της Ευρώπης, των Βαλκανίων, της Μεσογείου, της ευρύτερης περιοχής, με δική της, διακριτή ταυτότητα, λίκνο των γραμμάτων, των τεχνών και της επιστήμης, στην οποία τα παιδιά της, θα δημιουργούν και θα προοδεύουν. Κι αν είναι μακρύς ο δρόμος, σημασία έχει το πρώτο βήμα.

Να το κάνουμε.

Posted in Παραβάσεις | Tagged , , | Leave a comment

Αποκλειστικό: η συνάντηση Παπανδρέου – Ιερώνυμου

Αφιερωμένο στη συγκέντρωση για τη φορολόγηση της εκκλησίας,  Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου στις 19:30, σε Αθήνα (πλατεία Συντάγματος) και Θεσσαλονίκη (Πλατεία Αγ. Σοφίας)  η οποία θα γίνει κανονικά, παρά τις “φυτεμένες” φήμες περί αναβολής της.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του ιστολογίου μας, ο πρωθυπουργός κος Γ. β’ Παπανδρέου συναντήθηκε με τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, προκειμένου να συζητήσουν το θέμα της φορολόγησης της εκκλησίας.

Σύμφωνα με τις πηγές μας, ο κοσμαγάπητος πρωθυπουργός έδωσε σκληρή μάχη προκειμένου να πείσει τον προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας να συνεισφέρει στον αγώνα του ελληνικού λαού, βρήκε όμως έναν Ιερώνυμο ο οποίος απέφυγε με υποδειγματική ευστροφία τις παγίδες του πρωθυπουργού.

Ακολουθεί μια φωτογραφική αναπαράσταση της συνάντησης, όπως μας ενημέρωσαν πως διεξήχθη.

 

 

 

Posted in Παραβάσεις | Tagged | 4 Comments

Sì – Gigliola Cinquetti / Claude Ciari

Το 1964, η Gigliola Cinquetti, ερμηνεύοντας το “Non ho l’ età” έπεισε τους καθολικούς οικογενειάρχες της Ευρώπης πως, αν ήταν κορούλα τους, δε θα το έκανε πριν το γάμο και, με αυτόν τον τρόπο, νίκησε το διαγωνισμό.

Το 1974 όμως, δέκα χρόνια μετά, η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική. Είχε, βλέπετε, την ατυχία, να κατέβει στον ίδιο διαγωνισμό με ένα τραγούδι που έφερε τον τίτλο “Sì” (“Ναι”), την ίδια εποχή που η Ιταλία ετοιμαζόταν να διεξαγάγει το δημοψήφισμα για την νομιμοποίηση του διαζυγίου. Οι οξυδερκείς ιταλοί λογοκριτές, λοιπόν, έβγαλαν το συμπέρασμα πως το τραγούδι περιείχε υποσυνείδητα μηνύματα (αφού ακούγεται πολλές φορές η λέξη “Ναι”) προκειμένου να επηρεάσει τους ιταλούς ψηφοφόρους και να τους κάνει να ψηφίσουν… “ναι”. Με αυτόν τον τρόπο, η Ιταλία είχε την πρωτοτυπία να γίνει η χώρα η οποία λογόκρινε το τραγούδι το οποίο η ίδια είχε στείλει στο διαγωνισμό. Είναι, ή δεν είναι τεράστια ειρωνεία να συμβεί κάτι τέτοιο στο φρόνιμο κοριτσάκι του 1964;

Για την ιστορία, τα διαζύγια νομιμοποιήθηκαν στην Ιταλία και το τραγούδι, έχοντας να αντιμετωπίσει το θρυλικό “Waterloo” των εξίσου θρυλικών ABBA έμεινε στη δεύτερη θέση, με άλλα λόγια τα πήγε εξαιρετικά.

Μερικά χρόνια αργότερα, γύρω στο 1980, σ’ ένα παιδάκι (εμένα!), συχνά-πυκνά, του αρέσει να ακούει ένα δίσκο. Ο δίσκος λέγεται “Une guitare et l’ océan” και τον έχει ηχογραφήσει ο κιθαρίστας Claude Ciari. Ο δίσκος αυτός περιέχει μια διασκευή, φυσικά, του “Sì”.

Τώρα, το αγαπημένο μου πείραγμα προς τους κιθαρίστες, είναι πως, αν γινόταν μια φανταστική καταστροφή στον κόσμο και χάνονταν όλα τα μουσικά όργανα, εκτός από τις κιθάρες, οι κιθαρίστες ούτε που θα το παίρνανε χαμπάρι. Πράγματι, το συγκεκριμένο είδος έχει μια απαράμιλλη εμμονή στο να παίζει τα πάντα στην κιθάρα. Είτε ταιριάζουν, είτε όχι.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με την καλή περίπτωση. Η κιθάρα του Claude Ciari βρίσκω πως αναδεικνύει πολύ καλύτερα τη μελωδία, ενώ έχει αφαιρεθεί ο – απαραίτητος για τη Eurovision – εντυπωσιασμός, προς όφελος της ατμόσφαιρας.

Πριν από κάμποσο καιρό, η διασκευή αυτή ανασύρθηκε, μυστηριωδώς, μέσα στο κεφάλι μου. Την αντέγραψα από το βινύλιο και τη μοιράζομαι μαζί σας.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Posted in Ιταλική Μουσική | Tagged | Leave a comment

Χριστιανικό ιντερλούδιο

Και να που, τελικά, φίλοι μου, που αποδείχτηκε πως τελικά οι χριστιανοί είχαν δίκιο. Ίσως όχι σε όλα, αλλά τουλάχιστον στη Δευτέρα Παρουσία. Εκεί που τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά, ήταν κατά την Ημέρα της Κρίσεως.

Κατά την ημέρα αυτή, ο Θεός το είδε λίγο διαφορετικά το πράγμα. Σκέφτηκε δηλαδή: «να, τώρα, έχω τόσους πολλούς δίκαιους ανθρώπους μπροστά μου, τους οποίους θα έπρεπε να τους στείλω στην Κόλαση μόνο και μόνο επειδή ακούσανε και δεν πιστέψανε. Αλλά κι αυτούς που δεν ακούσανε, μπορώ να τους στείλω στον Παράδεισο, αλλά, εδώ που τα λέμε, δεν είναι δίκαιο. Θα γυρίσουν και θα μου πούνε “εμάς άλλα μας υποσχέθηκαν, δε μας υποσχέθηκαν πως θα γίνουμε μέλη μιας χορωδίας που σε υμνεί, όσο καλός και πανάγαθος κι αν είσαι.”» Αυτά σκεφτόταν ο Θεός κι επειδή τους αγαπούσε τους ανθρώπους, τελικά το θέμα το ρύθμισε τελείως διαφορετικά: κάθε δίκαιος άνθρωπος θα πήγαινε στον άλλο κόσμο που προέβλεπε η θρησκεία του.

Χαρά απλώθηκε σ’ όλη την οικουμένη κι έτσι, οι χριστιανοί βρήκαν τους αγίους τους, οι μουσουλμάνοι τα ουρί τους, οι εβραίοι τους πατριάρχες τους, οι ελληνόθρησκοι τις Νήσους των Μακάρων, οι βουδδιστές το Νιρβάνα και πάει λέγοντας. Μόνο οι άθεοι βρίσκονταν κάπου στη μέση του πουθενά κι όλοι κάνανε πως δεν τους βλέπανε. Και όλοι τους ήταν ευτυχισμένοι, ακόμα κι οι άθεοι που, τουλάχιστον μεταξύ τους, κάνανε καλή παρέα.

Πέρασε καιρός πολύς. Πόσος τώρα, δεν ξέρουμε, αφού σε καταστάσεις αιωνιότητας είναι δύσκολο να προσδιορίσεις τα χρονικά διαστήματα, πάντως αρχίσανε οι πρώτες γκρίνιες. Οι χριστιανοί, αφού είχαν υμνήσει το θεό με όλη τους την ψυχή, έβρισκαν πως είχαν αρχίσει να βαριούνται. Οι μουσουλμάνοι, είχαν κορεστεί πλήρως. Οι εβραίοι, ναι, οι πατριάρχες τους τούς είπαν ωραίες ιστορίες, αλλά κι αυτές είχαν τελειώσει, οι βουδδιστές αναζητούσαν λίγο δράση, οι ελληνόθρησκοι είχαν κουραστεί από το γλεντοκόπι κι οι άθεοι από το να βλέπουν τις ίδιες φάτσες.

Τότε άρχισε να κυκλοφορεί μια ιδέα ανάμεσα στις ψυχές. Και το μυστήριο είναι πως, ενώ οι διάφοροι παράδεισοι δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους, παρουσιάστηκε ταυτόχρονα σε όλους. Οι ψυχές ζητούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερα σε όλους τους παραδείσους, να έχουν μια κάποια εναλλαγή.

Ο Θεός το σκέφτηκε. Δεν του φάνηκε κακή ιδέα, έτσι κι αλλιώς, επιλογή του καθενός, άλλωστε, με αυτό το σκεπτικό έφτιαξε παραδείσους για όλους. Και το δέχτηκε.

Και ξανά, χαράς ευαγγέλια σε όλη την οικουμένη. Οι ψυχές αρχίσανε να κυκλοφορούν ελεύθερα και όλοι μοιράζονταν τις γενναιόδωρες απολαύσεις που ο κάθε παράδεισος προσέφερε.

Πέρασε έτσι κι άλλος καιρός. Όμως οι γκρίνιες ξανάρχισαν.

Οι ψυχές, ζητούσαν το δικαίωμα να κυκλοφορούν ελεύθερα και στις κολάσεις.

(Remake πάνω στην κεντρική ιδέα ενός κειμένου που είχα σκαρώσει χρόοοονια πριν)

Posted in Μεμονωμένα - Ανεξάρτητα | Tagged , , | 2 Comments

Ο αντρειωμένος στοχαστής

… και τότε εκείνος, αψηφώντας τους εχθρούς που τον είχαν περικυκλώσει σαν όρνια, ανασηκώθηκε. Βρόντηξε το χέρι του στο τραπέζι και είπε σταθερά κι αποφασισμένα:

– «Τι θέλετε να κάνω για να πεισθείτε; Μήπως να βάλω ενέχυρο τα νησιά μας ή να πουλήσουμε την Πελοπόννησο; Αυτά τα πράγματα δεν γινονται και το ξερετε»

Σύννεφα μαζώχτηκαν στο βλέμμα του. Η αίθουσα σκοτείνιασε, θαρρείς και όλο το φως είχε μαζευτεί ολόγυρά του.

Μουδιασμένοι οι οχτροί, σκιάχτηκαν από το θαρραλέο παράστημα κι ευθύς άλλαξαν κουβέντα. Έπρεπε να το είχαν μάθει, τόσες φορές πια, πως δεν τα βάζεις με τέτοιους ήρωες.

Τώρα με τον Αύγουστο, τραβιέται η κατασκοπική λογοτεχνία. Αν προτιμάτε περιπέτεια ή μελό, υπάρχει και η Καθημερινή.

Posted in Μεμονωμένα - Ανεξάρτητα | Tagged | 2 Comments