Εκλογές και αποχή Γ’ – Και λοιπόν;

Τα δύο άρθρα περί αποχής και εκλογών έχουν διάφορα κενά – ακόμα και αντιφάσεις – κι επομένως ήταν πολύ δίκαιο το σχόλιο του dimane στο προηγούμενο ποστ. Κι ας επισημάνω κι εγώ ο ίδιος τη μεγάλη μου αντίφαση: τη στιγμή που αντιπαθώ τα δύο κόμματα που είναι πιθανότερο να πιάσουν το 3%, προτείνω ψήφο στα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα διευκολύνοντας ουσιαστικά τα δύο μεγάλα κόμματα να καταλάβουν περισσότερες έδρες στη Βουλή!

Ας το πιάσουμε το θέμα με την ησυχία μας.

Δεδομένο πρώτο: η κύρια συμμετοχή του πολίτη στο πολίτευμα, θεωρείται πως είναι η συμπλήρωση ενός χαρτιού μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια τρία τέρμινα. Φυσικά ενεργός πολίτης σημαίνει πολύ περισσότερα αλλά αυτό ας το αφήσουμε για κάποια άλλη φορά.

Δεδομένο δεύτερο: ο δικομματισμός δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο, ίσως το πιο διαδεδομένο πολιτικό σύστημα.

Συγκεκριμένα, υπάρχουν λίγες χώρες με ένα κόμμα εξουσίας, μερικές παραπάνω με «ενάμιση» κόμμα εξουσίας (όπου «συνήθως» το ένα από τα δύο είναι κυβέρνηση με το δεύτερο σπανίως να παίρνει τα ηνία της χώρας), δικομματικό σύστημα, σύστημα δυόμιση κομμάτων (δυο που εναλλάσονται με ένα τρίτο κόμμα ρυθμιστή) και τέλος πολυκομματικό σύστημα όπου 5 κόμματα σχηματίζουν κυβερνήσεις συνεργασίας.

Με τα παραπάνω δεδομένα, κάθε τρία τέρμινα που πρέπει να συμπληρώσουμε τα χαρτιά μας, παραπονιόμαστε για την έλλειψη επιλογής. Και τι θα μπορούσε να αλλάξει με δεδομένο το δικομματισμό; Τα όρια στενεύουν πολύ περισσότερο, δεδομένου πως ούτε το ΚΚΕ ούτε ο Συνασπισμός έχουν τη διάθεση να γίνουν κόμματα-ρυθμιστές – για δικούς τους λόγους.

Η απάντησή μου: ας φροντίσουμε να διευρύνουμε τις εκλογικές μας επιλογές, έστω για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Κάτι που, ουσιαστικά, δεν έχει γίνει ποτέ, αν αναλογιστούμε το γεγονός πως η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση τα τελευταία χρόνια μονοπωλείται από τα τρία μεγάλα κόμματα και τις διασπάσεις τους (το ΣΥΝ από το ΚΚΕ εσ. κι αυτό από το ΚΚΕ, η ΔΗ.ΑΝΑ., η ΠΟΛ.ΑΝ. και ο ΛΑ.Ο.Σ. από την Ν.Δ., το ΔΗ.Κ.ΚΙ. και η Δημ. Αναγ. από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κ.ο.κ.). Τελευταία φορά που έσπασε αυτό το μονοπώλιο εκπροσώπησης ήταν το… διαβόητο ’89 από τους Οικολόγους – τους μειονοτικούς της Θράκης δεν τους μετράω γιατί κι αυτοί από τα μεγάλα κόμματα προέρχονταν.
Ως εκλογικό σώμα λοιπόν, δεν έχουμε φροντίσει ποτέ να διευρύνουμε τις επιλογές μας. Ακόμα κι όταν ψηφίζουμε κάτι άλλο, τους ίδιους ψηφίζουμε, σε άλλο κόμμα! Γιατί να διστάζουμε τόσο πολύ να δώσουμε την ψήφο μας σε καινούργια πρόσωπα καινούργιους σχηματισμούς που θα φρεσκάρουν την πολιτική μας ζωή; Γιατί οι εκλογικές μας προτιμήσεις, αν δε στρέφονται στα μεγάλα κόμματα, στρέφονται στους κλώνους τους;

Ας πούμε λοιπόν πως, εντάξει, δημιουργείται ένα ρεύμα προς τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα και κανένα από αυτά δεν πιάνει το 3% για να μπει στη Βουλή. Ωστόσο, θα έχουμε διευρύνει τις επιλογές μας για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, αν προκύψουν 2-3 νέα κόμματα που θα πιάσουν ή θα πλησιάσουν το 1%. Μέχρι τότε, θα έχουμε αναγκαστεί να ασχοληθούμε με αυτά τα νέα κόμματα. Και θα γίνει πιο εύκολο γι’ αυτά να πιάσουν το όριο του 3%.

Μπορεί κάποιο από αυτά τα κόμματα να αρθρώσει επίκαιρο πολιτικό λόγο. Σε αυτήν την περίπτωση θα καταγραφεί μια κοινωνική τάση. Ακόμα και τα περίφημα «μονοθεματικά κόμματα» όπως οι οικολόγοι χωράνε σε ένα τέτοιο μοντέλο. Μπορεί να μην καταφέρει να αρθρώσει κάποιον ουσιαστικό λόγο, ας έρθει κάποιο άλλο να πάρει τη σειρά του.

Με δυο λόγια, όσοι γκρινιάζετε πως δεν εκφράζεστε από τα υπάρχοντα κόμματα, δώστε την ευκαιρία σε κάποιο καινούργιο, και κόφτε τη γκρίνια!

This entry was posted in Εκλογές, Σοβαρά; and tagged , . Bookmark the permalink.

9 Responses to Εκλογές και αποχή Γ’ – Και λοιπόν;

  1. akamas says:

    Πως μπορεί να γίνει αυτό Συνέλληνα;

  2. omadeon says:

    Και πάλι συμφωνώ με την ανάλυση που κάνεις.

    Εγώ επέλεξα να δώσω μία ευκαιρία στους Οικολόγους- Πράσινους. Η οικολογία δεν αφορά μόνο τις σαλάτες και τη μόλυνση, τα ΠΑΝΤΑ αφορούν την οικολογία.

    Αν και δεν είμαι καθόλου ικανοποιημένος από το ανθρώπινο υλικό του κόμματος που επέλεξα (π.χ. μου τη δίνει ΑΣΧΗΜΑ στα νεύρα η “τεχνοφοβία” τους, η οποία κατ’ εμέ ισοδυναμεί με εγκληματική αμέλεια) και διάφορα άλλα, παραμένω μέλος (μάλιστα) αυτού του κόμματος από τον περασμένο Μάρτιο. Εξέτασα πολλά άλλα μικρά κόμματα και δεν είδα κανένα άλλο που να εκφράζει κάτι καλύτερο. Επίσης προτιμώ να δώσω την ευκαιρία σε νέο κόμμα (όπως λες) παρά να καταφύγω στο… μόνιμο περιθώριο της βουλής (ΣΥΝ/ΚΚΕ, κλπ).

    Αποτελεί ύβρη να λένε τα μικρά κόμματα πως έχουν “πρόταση εξουσίας”. @ρχίδια πατέρα έχουν. Πάντως ΔΕΝ είναι απαραίτητο να έχουν “πρόταση εξουσίας” τη στιγμή που είναι μία πιθανότητα στο τρισεκατομμύριο να αποκτήσουν εξουσία (αυτές τις εκλογές). Ας φανούν πιο σεμνοί και πιο συνεργάσιμοι με άλλα μικρά κόμματα (όχι με τα μεγάλα βεβαίως).

  3. Να συμπληρώσω – και για να λύσω εν μέρει την απορία του Ακάμα – πως 1% στις εκλογές ισοδυναμεί με 75.000 ψήφους. Με 0,5% στις 37.000 ψήφους (περίπου) δεν είναι τόσο απίθανο ένα μικρό κόμμα να κάνει τη διαφορά. Ειδικά στην περίπτωση που η συνειδητή αποχή μεταστραφεί σε ψήφους υπέρ των πολύ μικρών κομμάτων.

  4. frontman says:

    Θεωρώ πολύ καλύτερη διέξοδο για μένα (μιας και δεν υπάρχει παράταξη, μικρή ή μεγάλη, που να αντιπροσωπεύει τις θέσεις/απόψεις/συμφέροντα κλπ) την αποχή.
    Και ξαναλέω πως δεν είναι κατ’ ανάγκην διαμαρτυρία. Για να το θέσω αλλιώς: Ψηφίζω αποχή.

    http://pprpower.blogspot.com/2007/08/10.html

  5. akamas says:

    Η αποχή εξυπηρετεί το πρώτο κόμμα, έτσι έστω και έμμεσα ψηφίζεις κάποιον από τους δυο μεγάλους, με τους οποίους υποθέτω ότι έχεις και τις μεγαλύτερες διαφωνίες.

  6. Spiros says:

    @Κουσουράτος

    Συμφωνώ με την πρόταση που κάνεις για διεύρυνση σε εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις, αλλά πιστεύω ότι πρέπει πρώτα να στερήσουμε μια για πάντα την αυτοδυναμία του δικομματισμού.

    Στη συνέχεια μπορούμε να δώσουμε δύναμη και σε άλλα κόμματα εκτός Βουλής ώστε και αυτά σιγά σιγά να εκπροσωπηθούν και να αλλάξει το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα, καθαρίζοντας το εξ ολοκλήρου από λαμόγια του παρελθόντος.

    Μιλάω για την οριστική διάλυση των “μεγάλων” κομμάτων και μια κοινοβουλευτική σύνθεση ισοδύναμων “μικρών” δυνάμεων. Αυτό θα είναι το μεταβατικό στάδιο.

    Στη συνέχεια θα αναδειχθούν οι μεγάλες συμμαχίες-δυνάμεις και η πολιτική ανανέωση θα έχει γίνει πραγματικότητα. Το σημαντικότερο είναι ότι αν γίνει αυτό, θα ξέρουμε πλέον τον τρόπο. Θα έχουμε την εμπειρία και τη γνώση και θα κυβερνάμε ΈΜΕΙΣ πραγματικά και όχι τα παιδιά των τέως κυβερνώντων. Θα ξέρουμε ότι ΓΙΝΕΤΑΙ και ότι εμείς το αποφασίζουμε.

    ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ !!! ΕΜΕΙΣ ;;;

  7. Spiros says:

    Να συμπληρώσω ότι προτείνω μικρά κοινοβουλευτικά κόμματα σε πρώτη φάση και για έναν άλλο βασικό λόγο. Να προστατέψουμε το εκλογικό σύστημα από μονομερείς παρεμβάσεις υπέρ του δικομματισμού.

    Επειδή θα είναι δύσκολο μια κυβέρνηση συνεργασίας ενός “μεγάλου” κόμματος και ενός “μικρού” να ψηφίσει εκλογικό νόμο που θα ευνοεί το δικομματισμό. Το “μικρό” κόμμα είναι απίθανο να το δεχτεί αφού έτσι θα είναι σαν να υπογράφει τη θανατική του καταδίκη στις επόμενες εκλογές! Αντίθετα το “μικρό” κόμμα θα πιέσει το συνεργαζόμενο “μεγάλο” για πιο αναλογικό εκλογικό νόμο και έτσι θα ανοίξει ο δρόμος για νέες κυβερνήσεις συνεργασίας και νέα “μικρά” κόμματα στη Βουλή. Αν όλα πάνε καλά και δεν προδωθούμε από κάποιο μικρό κόμμα ως προς αυτά τα θεμελιώδη ζητήματα τότε πιστεύω πως θα αρχίσει η μεγάλη αλλαγή.

  8. @Σπύρε,

    για τους Τούρκους έχω τις αντιρρήσεις μου μια και στην πραγματικότητα κυβερνώνται από μια ιδιότυπη στρατογραφειοκρατία.

    Πάντως, αν δεν κάνω λάθος, ο εκλογικός νόμος πλέον ψηφίζεται για τις μεθεπόμενες εκλογές και μόνο με ενισχυμένη πλειοψηφία για τις επόμενες! Κι επειδή τα μεγάλα κόμματα «ξυνίζανε» με τον παρόντα, υπήρχαν δημοσιεύματα που τα θέλανε να συμφωνούν σε νέο εκλογικό νόμο για τούτες!

    Δε λέω, θα τους παίρναμε με τις πέτρες αν βλέπαμε τους «αιώνιους» της πολιτικής να συνεργάζονται για περισσότερη κοινοβουλευτική δύναμη, αλλά τελικά θα τους πέρναγε, αν συνεχίσουμε να ψηφίζουμε με τον ίδιο τρόπο.

  9. Spiros says:

    Η στρατοκρατία ούτε καν να βλέπει τον Ερντογάν δεν θέλει. Οι Τούρκοι πέταξαν όλα τα μεγάλα κόμματα από τη Βουλή και έδωσαν την εξουσία σε ένα μικρό από τη μια μέρα στην άλλη! Τώρα κάθε ένας που κυβερνά θα ξέρει ότι μπορεί να πάθει το ίδιο, επομένως δεν θα ησυχάσουν εύκολα στις καρέκλες τους. Εμείς είμαστε εντελώς ανίκανοι να κάνουμε κάτι τέτοιο.

    Ο εκλογικός νόμος ισχύει για τις μεθεπόμενες εκλογές εκτός αν ψηφιστεί από τα 2/3 της Βουλής οπότε και ισχύει για τις επόμενες. Σαφώς μπορούν να το κάνουν, να τον ψηφίσουν και οι 2 “μεγάλοι” μαζί, αλλά αν έχει ήδη δημιουργηθεί κυβέρνηση συνεργασίας, η κυβέρνηση αυτή θα πέσει καθώς το “μικρό” ή τα “μικρά” κόμματα που θα συμμετέχουν θα αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους. Όμως σε μία τέτοια περίπτωση στην οποία τα “μικρά” κοινοβουλευτικά κόμματα θα έχουν ένα ποσοστό της τάξης του 20 – 25% θα είναι πολύ δύσκολο οι 2 “μεγάλοι” να περάσουν πιο ενισχυμένο νόμο για αυτούς.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Notify me of followup comments via e-mail. You can also subscribe without commenting.