Ένα αθώο δίλημμα

«Δημοψήφισμα: Λαϊκές εκλογές, για να διαπιστωθεί τι θέλει η κυβέρνηση.»

Ambrose Bierce, Το αλφαβητάρι του διαβόλου

 

 

Κάποτε είχα ακούσει τον παραπάνω αφορισμό από το ραδιόφωνο. Αμέσως, το συνέδεσα με τα διαδοχικά δημοψηφίσματα της Δανίας για το Μάαστριχτ. Όπως θυμούνται ίσως μερικοί, στο πρώτο δημοψήφισμα (02/06/1992), οι Δανοί είχαν απορρίψει τη συνθήκη. Ακολούθησε δεύτερο δημοψήφισμα το οποίο την ενέκρινε. Δε θυμάμαι καθόλου τι είχε «παιχτεί» ενδιάμεσα, εγώ αυτό που κατάλαβα ήταν πως η απόφαση είχε ληφθεί κι αυτοί που έπρεπε να συμμορφωθούν ήταν οι πολίτες κι όχι οι πολιτικοί.

Χτες, ξαφνικά, θυμήθηκα τα παραπάνω με αφορμή το «δίλημμα Κωστάκη». Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Κωστάκης απειλεί πως, είτε θα ψηφίσουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση, είτε θα κρατά την αναπνοή του μέχρι να πάθει κάτι θα ξανακάνει εκλογές μέχρι να δώσουμε σε κάποιον αυτοδυναμία.

Όρτσα!

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, σιγά σιγά.

Πρώτον, υποτίθεται πως έχουμε δημοκρατία. Και, υποτίθεται πως, βασική αρχή του πολιτεύματος, είναι η λαϊκή κυριαρχία και πως κάθε εξουσία πηγάζει από το λαό. Καλά μέχρι εδώ;

Κατά συνέπεια, οι πολιτικοί, είναι οι εκτελεστές της λαϊκής εντολής. Όσο κι αν ψάξει κανείς στο Σύνταγμα, δε θα βρει καμμία πρόβλεψη που να λέει κάτι του στυλ «οι πολιτικοί εκτελούν τη λαϊκή εντολή αν τους αρέσει». Ο λαός εκφράζεται, οι πολιτικοί υπακούν. Άλλωστε, ποτέ δεν αρέσει στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης πως έχασε τις εκλογές, αλλά, οφείλει να υπακούσει.

Το δίλημμα Κωστάκη, κρύβει μια πρωτοφανή ανατροπή των παραπάνω. Ο λαός εκφράζεται με τις εκλογές. Αν δεν δώσει αυτοδυναμία σε καμμία παράταξη, πάει να πει πως θέλει κυβέρνηση συνεργασίας. Ο Κωστάκης (αλλά και όλοι οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί, πλην Καρατζαführer) αποκλείουν το ενδεχόμενο.

Με δυο λόγια, μας λένε όλοι τους πως θα αγνοήσουν τη λαϊκή εντολή που τους ζητά να συνεργαστούν μεταξύ τους, και θα επαναλάβουν τις εκλογές μέχρι να βγάλουμε εμείς μια απόφαση που θα τους αρέσει.

Με δυο λόγια, οι πολιτικοί, από υπηρέτες της λαϊκής εντολής, αυτο-αναγορεύονται σε υπαγορευτές της.

Είναι μια πρωτοφανής ανατροπή του πολιτεύματος. Οι πολιτικοί φιλοδοξούν να γίνουν μια ξεχωριστή ελίτ που θα υπαγορεύει στο λαό το τι θα ψηφίσει. Μια εκλογική νοθεία εξω-συνταγματική στην θεωρία (αφού το Σύνταγμα δεν την απαγορεύει), αντισυνταγματική και αντιδημοκρατική στην πράξη.

Γι’ αυτό, ΜΗ ΜΑΣΑΤΕ.

This entry was posted in Εκλογές and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ένα αθώο δίλημμα

  1. aerosol says:

    Λοιπόν, όταν δεν γράφεις σουρρεαλιστικά αλλά “ρεαλιστικά”, το αποτέλεσμα είναι σουρρεαλιστικότερον.
    [Η τέχνη υστερεί της ζωής, τελικά!]

  2. Aerosol, το σχόλιό σου με χαροποιεί ιδιαίτερα! Ίσως περισσότερο από όσο φαντάζεσαι!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Notify me of followup comments via e-mail. You can also subscribe without commenting.