Manfred Mann's Earth Band – Don't kill it Carol

Στην παιδική μου ηλικία, με τρελαίνανε τα συνθεσάιζερ. Υπήρχε ένα μουσικό όργανο το οποίο μπορούσε, όχι μόνο να μιμηθεί όλα τα υπόλοιπα μουσικά όργανα, αλλά να φτιάξει και καινούργιους, πρωτάκουστους ήχους. Πόσο συναρπαστικό μου φαινόταν πως, τώρα, για πρώτη φορά, ένας μουσικός μπορούσε να φανταστεί έναν ήχο και να τον κάνει να ακουστεί! Περιττό να πω λοιπόν πως ο ήρωάς μου στη σειρά Fame ήταν ο Martelli – φευ! μιλάμε για τη δεκαετία του 80.

Ωστόσο άλλη μια επιρροή των παιδικών μου χρόνων, ήταν οι σειρές επιστημονικής φαντασίας – οι οποίες δεν ήταν και λίγες: Διάστημα 1999, Μπακ Ρότζερς και, φυσικά, Γκαλάκτικα – των οποίων η επίδραση πολλαπλασιαζόταν από τα νέα του διαστημικού προγράμματος. Τρεις φορές είχα στηθεί στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω, σε ζωντανή μετάδοση, την πρώτη εκτόξευση του πρώτου διαστημικού λεωφορείου Columbia.
Η ηλεκτρονική μουσική και τα διαστημικά ταξίδια συνδυάστηκαν. Και τα δύο αντιπροσώπευαν το μέλλον, ένα μέλλον που θα πρόφταινα να ζήσω, όπου οι άνθρωποι θα ταξιδεύουν στο διάστημα κι οι μουσικοί δε θα γνωρίζουν κανένα περιορισμό στη φαντασία τους.
Κάπως έτσι ήμουν, όταν άκουσα για πρώτη φορά το Don’t kill it Carol των Manfredd Mann’s Earth Band. Εννοείται πως η προσοχή μου εστιάστηκε στη γέφυρα, με την έντονη χρήση των ηλεκτρονικών ήχων. Για να μην πούμε για τα παραμορφωμένα φωνητικά που ρομποτοφέρνουν.
Θυμάμαι ακόμα, ένα μεσημέρι. Καθόμουν μόνος μου στο δωμάτιό μου, και έβαλα την κασέτα να παίζει το τραγούδι αυτό. Σύντομα, δεν ήμουν πια στο δωμάτιο, αλλά ήμουν ένας μοναχικός αστροναύτης, στη μέση ενός μακρινού ταξειδιού για ένα άγνωστο αστρικό σύστημα. Επέπλεα σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας ανάμεσα στα όργανα πλοήγησης του διαστημοπλοίου μου, τα οποία κάλυπταν φυσικά τους τοίχους με τα πολύχρωμα λαμπιόνια τους. Κάποιο στυλό έπαιζε το ρόλο του ελεγκτή προώθησης, και φυσικά η ταχύτητα του διαστημοπλοίου ήταν σε απόλυτο συγχρονισμό με τη μουσική. Δυστυχώς δε θυμάμαι τι είχα κάνει τιμόνι του διαστημοπλοίου. Τα ρομποτοειδή φωνητικά είχαν γίνει οι ανακοινώσεις του υπολογιστή ταξειδιού, ενώ τα «ανθρώπινα» φωνητικά ήταν ο εσωτερικός μονόλογος του μοναχικού αστροναύτη.
Φυσικά το τραγούδι δεν έχει καμμία σχέση με όλα αυτά. Ευτυχώς όμως, τότε δεν ήξερα αγγλικά. Κι έτσι μου έμεινε το ταξίδι. 🙂
This entry was posted in My life's soundtrack, Rock. Bookmark the permalink.

9 Responses to Manfred Mann's Earth Band – Don't kill it Carol

  1. Ilias Dimopoulos says:

    Αμ έχει σχέση…και μάλιστα την ουσιωδέστερη…

  2. elafini says:

    φανατική οπαδός κάθε τι διαστημικού, μόνο και μόνο επειδή ήθελα να πετάω (είπαμε έχουμε τα κολλήματά μας)…με τα συνθεσάιζερ όμως, ουδέποτε είχα φιλική σχέση (για grand piano με ενσωματωμένο midi το συζητάμε όμως)..πάντως, όπως λέει ο φίλος Ηλίας, έχει σχέση 😉

    καλό μήνα είπαμε?δεν είπαμε!!

  3. Jean - Lyc says:

    Ηλία, θέλω να σου εφαρμόσω ένα τρυφερό κεφαλοκλείδωμα με αυτά που λες! 🙂

    Ελαφίνι, να σε δω πως θα χωρέσεις το grand piano στο διαστημόπλοιο 😛

    Καλό μήνα σε όλους, αλλά, λύστε μου μια απορία: πώς το Ελαφίνι φαίνεται να έγραψε μετά τον Ηλία και η ώρα του σχολίου του είναι προγενέστερη; Δε θυμάμαι να πέρασα κοντά από μαύρη τρύπα…

  4. Ilias Dimopoulos says:

    Ιντερνετική ελαφότρυπα λέγεται αυτό.
    Δεν τα ξέρεις εσύ αυτά….

  5. elafini says:

    στο είπα πως με το διαστημόπλοιό μου κάνω τα πάντα, αλλά δε με πίστεψες 😛

  6. Jean - Lyc says:

    Ηλία, αυτή κάνει ζαβολιέεεεεες!

  7. Ilias Dimopoulos says:

    Όταν εγώ της σούρνω τα δεκάδες των προσδιοριστικών γιατί το κάνω νομίζεις;…

  8. elafini says:

    έτσι Ηλία, πες του τα…συλλογή σε προσδιοριστικά έχω κάνει..άσε που δεν έκρυψα ποτέ το ότι είμαι ζαβολιάρα 😉

  9. elafini says:

    και βέβαια με τις ελαφότρυπες, ξέχασα να πω πόσο γλυκιά ήταν η ιστορία…σαν κρεμ μπρυλλέ (καλοφλογισμένη) 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Notify me of followup comments via e-mail. You can also subscribe without commenting.