Το σημερινό τραγούδι, είναι αμερικάνικο, κατά παραγγελία.
Ένα τραγούδι που αχνοθυμόμουν, εκεί, στις πρώτες μου μουσικές αναμνήσεις, από τη δεκαετία του εβδομήντα. Επόμενο ήταν να νοιώσω κάτι παραπάνω, όταν το ξανάκουσα πρόσφατα να παίζεται από τους ραδιοσταθμούς.
Αλλά δεν ήταν μόνο η ανάμνηση που με έκανε να ξανααγαπήσω αυτό το τραγούδι, ούτε η «εβδομηνταρία» ενορχήστρωση με τα έγχορδα στο ρεφρέν.
Είναι γιατί αυτό το τραγούδι δεν περιγράφει απλώς μια σωματική επιθυμία της στιγμής: περιγράφει τη στιγμή όπου όχι μόνο το σώμα, αλλά και η ψυχή, ακόμα κι ο νους έχουν εστιαστεί στο λατρεμένο πρόσωπο. Πόθος, όχι σωματικός, αλλά με όλο το είναι. Και, με το που γιγαντωθεί μέσα σου, ακριβώς αυτή τη στιγμή σπάει και σε κάνει να λιώνεις.
Ακριβώς όπως οι κιθάρες γίνονται έγχορδα στο ρεφρέν.
|
Is there nothing in the world that takes the sound
For the more we can conceive the more we found
καιρό είχα να το ακούσω…αγαπημένο κομμάτι
και δεν θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα το συναίσθημα…
μα με εχεις κολλήσει τελείως με το τραγούδι!!!!!!!!!
P)
(έλιωσε το esnips
Ελαφίνι, εντόπισες το στίχο που μου αρέσει περισσότερο! Και είναι πολύ «κολλητικό» τραγούδι. Εγώ κολλάω με αυτό κάθε τόσο!
ειδικότης μας οι εντοπισμοί…χαχα
σερλαφινι (από τον Σερλοκ)
oups!
Πρέπει να σε επισκέπτομαι συχνότερα!
Υποδειγματικός χώρος… οπτικοακουστικά!
@Ελαφίνι
no comment!
@Sally,
ευχαριστώ! Να μας έρχεσαι βρε!
spoudaio tragoudi ,apo ta kalytera ever
Έψαξες και το βρήκες ε; Χαίρομαι!
Oi kaluteres anamniseis