Μια πολιτική ανάλυση στο Lion King

Ίσως ξενίζει το θέμα, αλλά σήμερα είχα και πάλι την κουβέντα γι’ αυτήν την «παιδική» ταινία και το πόσο αρέσει στα παιδιά. Για άλλη μια φορά χρειάστηκε να τονίσω τη θέση μου πως αυτή η ταινία είναι ένα θέαμα βλαβερό, τελείως ακατάλληλο για παιδιά. Για πολιτικούς λόγους.

Προειδοποίηση: στη συνέχεια αποκαλύπτονται στοιχεία της πλοκής της ταινίας. Όσοι δε θέλουν να σποϊλεριαστούν, ας προσέξουν.

Η ιστορία ξεκινά με το Σίμπα να μεγαλώνει ως πρίγκιπας, ακούγοντας τις συμβουλές του «σοφού» πατέρα του – οι βασιλιάδες άλλωστε, είναι εξ ορισμού σοφοί. Ο πρίγκιπας καταπίνει τις πατρικές συμβουλές αμάσητες: «Μάθε παιδί μου» λέει ο βασιλεύς Μουφάσα στο γιο του «πως κάθε τι στη ζούγκλα έχει τη δική του θέση». Ο γιος θαυμάζει. Ας αντιπαρέλθουμε το γεγονός ότι η ζούγκλα (ενδεχομένως και οι νόμοι της) παρουσιάζονται ως πρότυπο ιδανικής κοινωνίας. Πράγματι, στη ζούγκλα καθετί έχει τη θέση του. Η οποία όμως καθορίζεται από τη γέννα. Ο Μουφάσα γεννήθηκε λιοντάρι, άρα αξίζει να είναι πρίγκιπας. Μια πολύ καλή ιδέα για την νομιμοποίηση οποιασδήποτε εξουσίας.

Παρ’ όλα αυτά, η ζωή στη ζούγκλα δεν είναι τόσο αρμονική. Στις παρυφές της, ζει μια κοινωνικά αποκλεισμένη ομάδα. Οι Ύαινες. Γιατί είναι αποκλεισμένες; Γιατί απλούστατα είναι «κακές». Φυσικά, το φταίξιμο για τον κοινωνικό αποκλεισμό των υαίνων θα πρέπει να το ρίξουμε στην κακή τους γέννα. Είναι κακές γιατί γεννήθηκαν κακές. Σε προβληματισμούς όπως «είναι αποκλεισμένες γιατί είναι κακές, ή είναι κακές επειδή είναι αποκλεισμένες» η ταινία σφυράει αδιάφορα. Εντάξει, στη φύση, οι ύαινες έχουν μια βρώμικη δουλειά η οποία όμως είναι απαραίτητη. Τρώνε τα ψοφίμια, καθαρίζοντας τη ζούγκλα ή τη σαβάννα από εστίες μολύνσεως. Όπως κάνουν και τα αξιαγάπητα Πάντα. Όμως, ούτε τις απέκλεισε, ούτε τους έδωσε προφορά μαύρου η hispanic.

Και πάλι στην νομιμοποίηση της εξουσίας. Δεν κατάλαβα σε κανένα σημείο της ταινίας για ποιο λόγο ο Σκαρ είναι «κακός». Επειδή ανατρέπει τον νόμιμο βασιλιά; Ο βασιλιάς στο κάτω κάτω πού τη βρήκε την εξουσία; Και πόσο δίκαιος ήταν αυτός ο βασιλιάς; Πρωτοφανές μάθημα βασιλοφροσύνης… Είναι δε τόση η αμηχανία των σεναριογράφων στην προσπάθειά τους να βγάλουν κακό το Σκαρ που βάζουν σφήνα μια σκηνή βίας όπου δέρνει τη σύζυγο του έκπτωτου βασιλιά. Αν είναι δυνατόν… Κι ο Καραμανλής χαστούκισε τη Φρειδερίκη κι η πράξη του ακόμα χαιρετίζεται ως πράξη πολιτικής ευσυνειδησίας!

Στο κάτω κάτω ο Σκαρ κάνει μια μοναδική κοινωνική μεταρρύθμιση: σταματά τον κοινωνικό αποκλεισμό στις ύαινες και τους επιτρέπει την πρόσβαση στη ζούγκλα. Οι κάτοικοι της ζούγκλας εξοργίζονται, σαν τυπικοί μικροαστοί. Τυπικότατοι, αφού είναι μεν εξοργισμένοι με τον «σφετεριστή του θρόνου», κανείς όμως δεν κάνει τίποτα για να τον κουνήσει από τη θέση του! Τίποτα! Όλοι περιμένουν τον διάδοχο, ωσάν Μεσσία, να τους απαλλάξει από την… φρικτή τυρρανία!

(Περιττό να πούμε εδώ πως το ενδεχόμενο εκδημοκρατισμού της κοινωνίας της ζούγκλας δεν παίζει ούτε για αστείο…)

Ο οποίος διάδοχος, αλήθεια, τι κάνει; Γενικά, ο διάδοχος μικρός δε γέμιζε ιδιαίτερα το μάτι. Όλο προβλήματα δημιουργούσε. Η δε διαπαιδαγώγησή του, ας μου επιτραπεί, δεν είναι η καταλληλότερη για ένα μελλοντικό ηγέτη. Στο διάστημα της εξορίας του, ο πρίγκηψ μυείται στην υψηλή φιλοσοφία του «Ακούνα Ματάτα» ένας ευφημισμός για τον «σταρχιδισμό». Κατά συνέπεια, δεν έχει καμμία όρεξη να σώσει τη ζούγκλα από κανέναν.

Το ένα τρίτο περίπου της ταινίας διηγείται τις απεγνωσμένες προσπάθειες των οικείων του Σίμπα, να τον πείσουν πως πρέπει να τους σώσει αυτός.

Τελικά ο διάδοχος πείθεται, αναλαμβάνει τις ευθύνες του, διώχνει το σφετεριστή κι αναλαμβάνει το θρόνο, οι δε ύαινες παίρνουν και πάλι πόδι. Στη ζούγκλα διαφεντεύει ησυχία, τάξις κι ασφάλεια κι όλοι είναι ευχαριστημένοι – εκτός από τις ύαινες, αλλά αυτές ποιος τις μαμεί;

Απίστευτο δημιούργημα για την πατρίδα της πολιτικής ορθότητος που καυχιέται για τη δημοκρατία της…

This entry was posted in Κριτικές θεάτρου and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Notify me of followup comments via e-mail. You can also subscribe without commenting.