Πρωθυπουργός για μια μέρα

Το παρακάτω κείμενο, μου ζητήθηκε από ένα φίλο για να δημοσιευθεί (όπως κι έγινε) στο free-press περιοδικό FAQ (πριν την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης). Αναδημοσιεύεται στην πρωτότυπη εκδοχή, χωρίς τις (μικρές) αλλαγές που έκανε η σύνταξη του περιοδικού. Έχει αρκετά «κοφτό» ύφος, μια και δεν έπρεπε να ξεπεράσει τις 500 λέξεις. Όπως και να έχει, ιδού:

Όχι μόνο δεν νομίζω πως θα ήμουν ο κατάλληλος άνθρωπος για να γίνω πρωθυπουργός για μια μέρα, αλλά μου φαίνεται πως ούτε τη μέρα δε θα κατάφερνα να βγάλω. Αλλά έστω.

Θα ξεκινούσα χαλαρά. Μια βολτίτσα από τη Βουλή, με τα καθημερινά μου ρούχα. Μου φαίνεται πολύ περίεργο που οι βουλευτές δε φοράνε τα ίδια με την παρέα μου.

Πρώτο διάταγμα: θα καταργούσα το υπουργείο Παιδείας, και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και γενικότερα οτιδήποτε μεγαλύτερο από μία σχολική μονάδα ή μία σχολή. Ας αφήσουμε μαθητές και καθηγητές να κάνουν του κεφαλιού τους. Αποκλείεται να τα κάνουν πιο μπάχαλο από όσο είναι. Στο κάτω κάτω, θα αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να αυτοργανωθούν και κάτι πιο χρήσιμο θα προκύψει.

Για την οικονομική κρίση, πολύ απλά θα έλεγα πως, όσες τράπεζες δέχτηκαν ενίσχυση από το κράτος, θα πρέπει να χρηματοδοτούν και καινούργιες, μικρές επιχειρήσεις. Ούτε να δανείζουν, οπότε να τα παίρνουν πίσω βρέξει χιονίσει, ούτε να χρηματοδοτούν μόνο τις μεγάλες και σίγουρες επιχειρήσεις. Άλλωστε, κάποιος πρέπει να τους εξηγήσει πως το κέρδος είναι συνυφασμένο με το ρίσκο. Και πως, μακροπρόθεσμα, σε καλό θα τους βγει. Τι στην ευχή, κάποιες από αυτές τις επιχειρήσεις θα πιάσουν κι οι τράπεζες θα παίρνουν μερίσματα.

Μετά, θα ικανοποιούσα ένα πάγιο εργατικό αίτημα: θα καταργούσα τη Δευτέρα! Περίπου δηλαδή. Θα όριζα δεκαήμερη εβδομάδα εργασίας με πέντε μέρες εργασία των 9 ωρών και πέντε μέρες αργία. Κάντε τους υπολογισμούς, θα δείτε πως, στο χρόνο, βγαίνει ακριβώς όσο το 35ωρο στις 7 ημέρες. Δεν νομίζω να σας χάλασε το 9ωρο -ποιος δουλεύει 8ωρο άλλωστε- ούτε το ότι θα έχουμε ελεύθερες πάνω από τις μισές μέρες του χρόνου. Και λιγότερη κίνηση στους δρόμους και, και… (για να είμαι ακριβοδίκαιος, πρόκειται για ιδέα ενός Αυστριακού καθηγητή πανεπιστημίου).

Θα αφαιρούσα το δικαίωμα ψήφου σε όσους έχουν γεννηθεί πριν το 1960. Τους τρώμε όλη μέρα στη μάπα ως προϊσταμένους, διευθυντές, βγάζουν περισσότερα από μας, έχουν περισσότερα δικαιώματα, από τα ΜΜΕ ακούμε αποκλειστικά τη δική τους γνώμη, ε, πολύ δεν πάει να ψηφίζουν κι από πάνω; Αν μη τι άλλο, οι υπόλοιποι δε θα ψηφίζουμε μόνο τη γενιά μας.

Θα θεσμοθετούσα το ρουσφέτι. Θα παίρνεις δηλαδή μια βεβαίωση από το δικαστικό εκπρόσωπο για αυτό που ψήφισες και θα τη χρησιμοποιείς στον ΑΣΕΠ, στο στρατό, οπουδήποτε! Είναι πιο ύπουλο από όσο νομίζετε: ως γνωστόν, στην Ελλάδα, ό,τι θεσμοθετείται, την επόμενη μέρα ξεφτιλίζεται.

Και, τελευταίο που θα έκανα στη μέρα, θα εθνικοποιούσα την εκκλησιαστική περιουσία ώστε να οργανώσω ένα σύστημα ανταλλαγών στυλ Βατοπέδι απ’ την ανάποδη. Δηλαδή, έχεις διαμέρισμα στην Αθήνα; Το κράτος, σου το ανταλλάσσει με σπίτι (με κήπο) κατά προτίμηση στον τόπο καταγωγής σου. Αν δεν έχεις σπίτι, το κράτος σου το χαρίζει. (Παρεμπιπτόντως, πόσο παράλογο είναι να δουλεύουμε 40 χρόνια ώστε να πληρώνουμε κάτι που η φύση χαρίζει δωρεάν σε όλα της τα πλάσματα;)

Μετά δεν νομίζω πως θα πρόφταινα να κάνω τίποτε άλλο…

This entry was posted in Αναδημοσιεύσεις and tagged . Bookmark the permalink.

5 Responses to Πρωθυπουργός για μια μέρα

  1. Πασιφάη says:

    Πρωθυπουργός για μια μέρα..Μεγάλη ευθύνη,μεγάλη μαγκιά.Άν εννοείς την ευθύνη και τη μαγκιά…

  2. Λυκόφρων says:

    Δεν ξέρω, δε σε πιάνω…

  3. Πασιφάη says:

    Όχι να την εννοείς εσύ προσωπικά βρε!!
    Άν είσαι πολιτικός όμως και σου δίνεται μια τέτοια θέση,θα πρέπει να είσαι υπεύθυνος,σωστός και δίκαιος.Αυτά κατ’μέ,είναι η μαγκιά.Να μην σε καταπιεί το σύστημα και κάνεις τα λάθη των προηγούμενων.Βέβαια αυτά που προανέφερα,είναι όνειρα θερινής νυκτός..

  4. Λυκόφρων says:

    Ναι, ΟΚ.

    Εγώ πάντως το κειμενάκι το έγραψα χάριν αστεϊσμού. Και διευκρινίζω πως ΔΕΝ θέλω να γίνω πρωθυπουργός. Φτάνουν άλλα 10-11 εκατομμύρια που θέλουν. Ας έχουν έναν ανταγωνιστή λιγότερο. 😀

  5. Πασιφάη says:

    Ε,ναι βρε,το κατάλαβα για το κείμενο..χιχιχι..Ούτε εγώ θα ήθελα να γίνω,σε καμιά περίπτωση πρωθυπουργίνα….Άρα μιλάμε για δυο ανταγωνιστές λιγότερους!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Notify me of followup comments via e-mail. You can also subscribe without commenting.