Χριστιανικό ιντερλούδιο

Και να που, τελικά, φίλοι μου, που αποδείχτηκε πως τελικά οι χριστιανοί είχαν δίκιο. Ίσως όχι σε όλα, αλλά τουλάχιστον στη Δευτέρα Παρουσία. Εκεί που τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά, ήταν κατά την Ημέρα της Κρίσεως.

Κατά την ημέρα αυτή, ο Θεός το είδε λίγο διαφορετικά το πράγμα. Σκέφτηκε δηλαδή: «να, τώρα, έχω τόσους πολλούς δίκαιους ανθρώπους μπροστά μου, τους οποίους θα έπρεπε να τους στείλω στην Κόλαση μόνο και μόνο επειδή ακούσανε και δεν πιστέψανε. Αλλά κι αυτούς που δεν ακούσανε, μπορώ να τους στείλω στον Παράδεισο, αλλά, εδώ που τα λέμε, δεν είναι δίκαιο. Θα γυρίσουν και θα μου πούνε “εμάς άλλα μας υποσχέθηκαν, δε μας υποσχέθηκαν πως θα γίνουμε μέλη μιας χορωδίας που σε υμνεί, όσο καλός και πανάγαθος κι αν είσαι.”» Αυτά σκεφτόταν ο Θεός κι επειδή τους αγαπούσε τους ανθρώπους, τελικά το θέμα το ρύθμισε τελείως διαφορετικά: κάθε δίκαιος άνθρωπος θα πήγαινε στον άλλο κόσμο που προέβλεπε η θρησκεία του.

Χαρά απλώθηκε σ’ όλη την οικουμένη κι έτσι, οι χριστιανοί βρήκαν τους αγίους τους, οι μουσουλμάνοι τα ουρί τους, οι εβραίοι τους πατριάρχες τους, οι ελληνόθρησκοι τις Νήσους των Μακάρων, οι βουδδιστές το Νιρβάνα και πάει λέγοντας. Μόνο οι άθεοι βρίσκονταν κάπου στη μέση του πουθενά κι όλοι κάνανε πως δεν τους βλέπανε. Και όλοι τους ήταν ευτυχισμένοι, ακόμα κι οι άθεοι που, τουλάχιστον μεταξύ τους, κάνανε καλή παρέα.

Πέρασε καιρός πολύς. Πόσος τώρα, δεν ξέρουμε, αφού σε καταστάσεις αιωνιότητας είναι δύσκολο να προσδιορίσεις τα χρονικά διαστήματα, πάντως αρχίσανε οι πρώτες γκρίνιες. Οι χριστιανοί, αφού είχαν υμνήσει το θεό με όλη τους την ψυχή, έβρισκαν πως είχαν αρχίσει να βαριούνται. Οι μουσουλμάνοι, είχαν κορεστεί πλήρως. Οι εβραίοι, ναι, οι πατριάρχες τους τούς είπαν ωραίες ιστορίες, αλλά κι αυτές είχαν τελειώσει, οι βουδδιστές αναζητούσαν λίγο δράση, οι ελληνόθρησκοι είχαν κουραστεί από το γλεντοκόπι κι οι άθεοι από το να βλέπουν τις ίδιες φάτσες.

Τότε άρχισε να κυκλοφορεί μια ιδέα ανάμεσα στις ψυχές. Και το μυστήριο είναι πως, ενώ οι διάφοροι παράδεισοι δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους, παρουσιάστηκε ταυτόχρονα σε όλους. Οι ψυχές ζητούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερα σε όλους τους παραδείσους, να έχουν μια κάποια εναλλαγή.

Ο Θεός το σκέφτηκε. Δεν του φάνηκε κακή ιδέα, έτσι κι αλλιώς, επιλογή του καθενός, άλλωστε, με αυτό το σκεπτικό έφτιαξε παραδείσους για όλους. Και το δέχτηκε.

Και ξανά, χαράς ευαγγέλια σε όλη την οικουμένη. Οι ψυχές αρχίσανε να κυκλοφορούν ελεύθερα και όλοι μοιράζονταν τις γενναιόδωρες απολαύσεις που ο κάθε παράδεισος προσέφερε.

Πέρασε έτσι κι άλλος καιρός. Όμως οι γκρίνιες ξανάρχισαν.

Οι ψυχές, ζητούσαν το δικαίωμα να κυκλοφορούν ελεύθερα και στις κολάσεις.

(Remake πάνω στην κεντρική ιδέα ενός κειμένου που είχα σκαρώσει χρόοοονια πριν)

This entry was posted in Μεμονωμένα - Ανεξάρτητα and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Χριστιανικό ιντερλούδιο

  1. Αγησίας says:

    Καλά λένε “άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου”! Αλλά … μια στιγμή. Ο Μεγαλοδύναμος Δημιουργός πώς και δεν προέβλεψε την εξέλιξη αυτή;

    • Λυκόφρων says:

      Αααα… Αυτό δεν το γνωρίζω αγαπητέ μου. Εγώ απλώς κατέγραψα την ιστορία, όπως την είδα. Ίσως ένας θεολόγος να μπορεί να σας διαφωτίσει.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Notify me of followup comments via e-mail. You can also subscribe without commenting.