Το 1974 όμως, δέκα χρόνια μετά, η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική. Είχε, βλέπετε, την ατυχία, να κατέβει στον ίδιο διαγωνισμό με ένα τραγούδι που έφερε τον τίτλο “Sì” (“Ναι”), την ίδια εποχή που η Ιταλία ετοιμαζόταν να διεξαγάγει το δημοψήφισμα για την νομιμοποίηση του διαζυγίου. Οι οξυδερκείς ιταλοί λογοκριτές, λοιπόν, έβγαλαν το συμπέρασμα πως το τραγούδι περιείχε υποσυνείδητα μηνύματα (αφού ακούγεται πολλές φορές η λέξη “Ναι”) προκειμένου να επηρεάσει τους ιταλούς ψηφοφόρους και να τους κάνει να ψηφίσουν… “ναι”. Με αυτόν τον τρόπο, η Ιταλία είχε την πρωτοτυπία να γίνει η χώρα η οποία λογόκρινε το τραγούδι το οποίο η ίδια είχε στείλει στο διαγωνισμό. Είναι, ή δεν είναι τεράστια ειρωνεία να συμβεί κάτι τέτοιο στο φρόνιμο κοριτσάκι του 1964;

Για την ιστορία, τα διαζύγια νομιμοποιήθηκαν στην Ιταλία και το τραγούδι, έχοντας να αντιμετωπίσει το θρυλικό “Waterloo” των εξίσου θρυλικών ABBA έμεινε στη δεύτερη θέση, με άλλα λόγια τα πήγε εξαιρετικά.

Μερικά χρόνια αργότερα, γύρω στο 1980, σ’ ένα παιδάκι (εμένα!), συχνά-πυκνά, του αρέσει να ακούει ένα δίσκο. Ο δίσκος λέγεται “Une guitare et l’ océan” και τον έχει ηχογραφήσει ο κιθαρίστας Claude Ciari. Ο δίσκος αυτός περιέχει μια διασκευή, φυσικά, του “Sì”.

Τώρα, το αγαπημένο μου πείραγμα προς τους κιθαρίστες, είναι πως, αν γινόταν μια φανταστική καταστροφή στον κόσμο και χάνονταν όλα τα μουσικά όργανα, εκτός από τις κιθάρες, οι κιθαρίστες ούτε που θα το παίρνανε χαμπάρι. Πράγματι, το συγκεκριμένο είδος έχει μια απαράμιλλη εμμονή στο να παίζει τα πάντα στην κιθάρα. Είτε ταιριάζουν, είτε όχι.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με την καλή περίπτωση. Η κιθάρα του Claude Ciari βρίσκω πως αναδεικνύει πολύ καλύτερα τη μελωδία, ενώ έχει αφαιρεθεί ο – απαραίτητος για τη Eurovision – εντυπωσιασμός, προς όφελος της ατμόσφαιρας.

Πριν από κάμποσο καιρό, η διασκευή αυτή ανασύρθηκε, μυστηριωδώς, μέσα στο κεφάλι μου. Την αντέγραψα από το βινύλιο και τη μοιράζομαι μαζί σας.

Κι εδώ, με καλύτερο ήχο: