• Η κακή ανατροφή των νέων λόγω κακής εκπαίδευσης
• Η υποτίμηση της τέχνης λόγω του χυδαίου θαυμασμού
• Κι η σπατάλη του καλού τσαγιού, λόγω κακής προετοιμασίας.

Λι Τσι Λάι.

Το πρώτο τσάι του φθινοπώρου είναι γεγονός. Κι ένα ποτήρι τσάι, δεν είναι ρόφημα, είναι ιεροτελεστία. Μην το ετοιμάσεις μηχανικά. Σεβάσου τη μοναδικότητά του. Γιατί κάθε ποτήρι τσάι, είναι διαφορετικό, όσο και η στιγμή που συνοδεύει.

Πρώτα σκέψου τι τσάι θέλεις να πιεις. Υπάρχουν στιγμές συγκέντρωσης, που απαιτούν ένα βαρύ assam. Άλλες ανάτασης, που προτιμούν ένα Earl Grey. Ελαφρές στιγμές που χρειάζεται να τυλιχτούν σε ένα επιπλέον άρωμα: καραμέλλα ή βανίλια. Και πάει λέγοντας.

Βρες την κούπα με την οποία θα το συνοδεύσεις. Κάθε είδος τσαγιού έχει τη δική του προσωπικότητα, οπότε πρέπει να βρεις την κούπα που να του ταιριάζει. Ποτέ πλαστική. Αν είναι δυνατόν ξύλινη. Και, όταν το πιεις, μην πλύνεις την κούπα με σαπούνι. Η παλιά κούπα κάνει το καλό τσάι.

Φρόντισε το νερό. Πρέπει να είναι κρυστάλλινο κι η γεύση του τελείως διάφανη, για να επιτρέψει στις γεύσεις των φύλλων να απλωθούν ανεμπόδιστα μέσα του.

Όταν το νερό βράσει, βύθισε το φακελάκι ή τη θήκη του τσαγιού, αργά, με προσοχή και σεβασμό, σαν ένα μωρό που δε θες να ξυπνήσεις. Και ποτέ μα ποτέ μη διανοηθείς να το ταρακουνήσεις και να βιάσεις έτσι τις ουσίες του: άσ’τες να κυλίσουν μόνες τους. Όπως όλα τα καλά πράγματα άλλωστε, και το τσάι χρειάζεται το χρόνο του. Κι αυτός είναι μόλις δύο με πέντε λεπτά.

Βγάλε το τσάι. Πρόσθεσε τη ζάχαρη. Η επιλογή της σωστής ποσότητας είναι κρίσιμη. Δε θέλεις να πιεις ζαχαρόνερο, οπότε θες την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στις δυο γεύσεις.

Και φυσικά γάλα. Εκτός αν έχουμε Earl Grey ή κάποιο άλλο τσάι που να μην το σηκώνει. Στις περισσότερες όμως περιπτώσεις, tea without milk is so uncivilized!

Και τώρα κάτσε δίπλα στην κούπα για λίγο και κοίτα το τσάι σου. Ασ’το να κρυώσει ελάχιστα.

Και κάνετε καλή παρέα!

Διαβάστε: The Book of Tea by Kakuzo Okakura

Ετοίμαζα τούτο το ποστ έχοντας κατά νου κι αυτή τη φορά μια μετάφραση των στίχων. Αλλά έπεσα σε σημαντικά στοιχεία που δε γίνεται να μην τα εκθέσω.

Τα Carmina Burana λοιπόν, είναι τραγούδια που βρέθηκαν σε ένα μεσαιωνικό χειρόγραφο το οποίο βρέθηκε στο αβαείο των Βενεδικτίνων του Beuern(στις Βαυαρικές Άλπεις, 30 μίλια κάτω από το Μόναχο) εξ ου και Carmina (τραγούδια) Burana (της Beuern). Η συλλογή αυτή σώζει σημαντικά κομμάτια της μεσαιωνικής ποίησης κι ο Carl Orff μελοποίησε κάποια από αυτά. Τα τραγούδια που διάλεξε, μας δίνουν μια εικόνα του Μεσαίωνα πολύ διαφορετική από αυτήν που πιστεύουμε. Με ανθρώπους ζωηρούς που, είτε χαίρονται με την άνοιξη, είτε τα πίνουν στην ταβέρνα, είτε τραγουδάνε – αρκετά τολμηρά – για τον Έρωτα.

Αλλά το Estuans Interius ξεχωρίζει. Είναι μια δήλωση παρρησίας ενός ανθρώπου ο οποίος επιλέγει να μείνει έξω από την πεπατημένη. Και στέκει θαραλλέα στην επιλογή του. Η λατινική γλώσσα, μια γλώσσα που στο μυαλό μας έχει ταυτιστεί με σκονισμένα συγγράμματα και γηραιούς καθηγητές, εδώ παίρνει κυριολεκτικά φωτιά, γίνεται παθιασμένη, ρέει μέσα της αίμα. Περιφρονεί όλες τις αξίες που οι σύγχρονοί του θεωρούν «καλές». Αλλά μην ξεγελιέστε από τις λέξεις. Δείτε βαθύτερα. Το πιο προκλητικό στους στίχους αυτούς, είναι που ο ποιητής, μας αφήνει να καταλάβουμε πως ο ίδιος είναι κάτοχος ενός άλλου είδους σοφίας. Πιο βαθιάς από αυτήν που εξαίρεται δημόσια. Κι αυτό θα πρέπει να ακουγόταν πολύ «βαρειά» στα μεσαιωνικά αυτιά.

Δείτε τη γλώσσα. Τα λατινικά που στο μυαλό μας έχουν ταυτιστεί με σκονισμένα συγγράμματα και γηραιούς καθηγητές, εδώ παίρνουν φωτιά, παθιάζονται, ρέει μέσα τους αίμα ζεστό ενός νέου ανθρώπου.

Ενός ανθρώπου που, ψάχνοντας, βρήκα στοιχεία γι’ αυτόν. Έμεινε γνωστός με το όνομα «Αρχιποιητής» κι έζησε το 12ο αιώνα. Στη ζωή του, έγινε διάσημος για τους βλάσφημους, ελευθερόστομους στίχους του, από τους οποίους μας σώζονται σήμερα δέκα ποιήματα.

Ο Αρχιποιητής δεν ήταν μόνος του. Οι στίχοι αυτοί θεωρούνται ως οι αντιπροσωπευτικότεροι του Ordo Vagorum, του Τάγματος των Πλάνητων. Διαννοούμενοι οι οποίοι γυρνούσαν σε όλη την Ευρώπη, από πόλη σε πόλη, χωρίς μόνιμη κατοικία, προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τις πνευματικές τους ανησυχίες. Οι τελευταίες ήταν και το στοιχείο που τους διαφοροποιούσε από τη μάζα των χωρικών – ο όρος rustici στα Carmina Burana χρησιμοποιείται υποτιμητικά.

Αυτό εδώ είναι το δέκατο από τα σωζόμενα ποιήματα του Αρχιποιητή κι έχει τη μορφή της εξομολόγησης προς τον άνθρωπο που τον προσέλαβε, τον επίσκοπο της Κολωνίας. Ο Orff μελοποίησε μόνο τις 5 πρώτες στροφές (τις οποίες και παραθέτω) αλλά οι περίεργοι μπορούν να βρουν ολόκληρο το ποίημα στα λατινικά και σε αγγλική μετάφραση.

Προκαλεί εντύπωση το κλείσιμο στην ολοκληρωμένη γραφή: ο Αρχιποιητής, δηλώνει την ειλικρινή του μεταμέλεια και ζητά από τον επίσκοπο να τον συγχωρέσει για την προηγούμενη αμαρτωλή του ζωή και την πίστη του στην αρχαία θρησκεία, διαβεβαιώνοντας πως η ψυχή του επιθυμεί να πάρει το σωστό δρόμο.

Να λέει αλήθεια; Μήπως πρόκειται για ακόμα πιο χοντρό δούλεμα; Δε θα μάθουμε ποτέ. Η φωνή όμως του αρχιποιητή στις πρώτες στροφές, έχει παραμείνει σαν ένα αιώνιο μανιφέστο, το παλαιότερο κείμενο που ξέρω να υμνεί το τρίπτυχο «sex ‘n’ drugs ‘n’ rock ‘n’ roll». Ένας επαναστατημένος νέος, ηλικίας άνω των 800 ετών.

Από τον Fischer-Diskau, μια συγκλονιστική ερμηνεία.