1. Η οικονομική κρίση η οποία σοβεί στην Ελλάδα εδώ και πάνω από 10 χρόνια και η οποία τώρα εκδηλώθηκε, είναι απλώς το σύμπτωμα. Η ασθένεια, είναι το καθεστώς που εγκαθίδρυσε η μεταπολίτευση, ένα καθεστώς το οποίο η Ε.ΔΗ.Κ. καταγγέλλει με συνέπεια από την αρχή του.
2. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε πρόταση εξόδου, όταν θίγει μόνο το οικονομικό κομμάτι θα είναι λειψή. Δεν μπορεί να υπάρξει πλήρης πρόταση εξόδου αν δεν απευθύνει τα ζητήματα της εύρυθμης λειτουργίας των θεσμών και της παιδείας των πολιτών.
3. Δια ταύτα, το πλαίσιο μέσα στο οποίο προτείνεται η όποια λύση, είναι σημαντικότερο από την ίδια τη λύση. Η λύση που προέκρινε η κυβέρνηση είναι άδικη ακριβώς διότι αποσκοπεί, όχι απλώς να παρατείνει, αλλά και να ισχυροποιήσει το παρόν σαθρό καθεστώς.
4. Μεταξύ της οριζόντιας διασποράς ενοχής και συλλογικής ευθύνης του “όλοι φταίμε” και του λαϊκίστικου καθησυχαστικού λόγου “ο λαός δε φταίει για τίποτα”, υπάρχει και η οδός της μεσότητας: στον καθένα αναλογεί το δικό του μερίδιο ευθύνης, από αμελητέο έως απόλυτο. Μια σκέτη όμως “ομολογία ενοχής” έχει ελάχιστη σημασία. Πραγματική αξία έχουν μόνο οι πράξεις που θα κάνει ο καθένας για να αναστρέψει την πορεία της πτώσης.
5. Πικρό, στερεότυπο, αλλά αληθινό πως κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν. Δε θα καλοπιάσουμε κανέναν “αγανακτισμένο” ο οποίος στις Ευρωεκλογές έκανε αντίσταση στο σύστημα απέχοντας στις παραλίες. Ούτε έχουμε καλό λόγο να πούμε γι’ αυτόν ο οποίος μουτζώνει το κοινοβούλιο και τους βουλευτές που ο ίδιος ψήφισε. Την πρώτη μούτζα, θα έπρεπε να τη ρίξει στον εαυτό του διότι δεν αναζήτησε τους, έστω λίγους, έντιμους και ικανούς πολιτικούς οι οποίοι, ναι, υπήρχαν στα ψηφοδέλτια που πήρε. Δεν μπορούμε να ισοπεδώσουμε τους πολιτικούς.
6. Δε θα ισοπεδώσουμε όμως ούτε τους πολίτες. Διότι στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν λίγοι αγωνιστές οι οποίοι έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν το καθήκον τους. Δεν ξεχνάμε όμως πως υπάρχουν επίσης αρκετοί καιροσκόποι – που είναι το ίδιο το καθεστώς – και η πλειοψηφία των απαθών στη σιωπή της οποίας υπολογίζει το καθεστώς για να επιβιώσει. Αυτοί οι τελευταίοι, ακόμα και στα πλαίσια αυτής της ιδιότυπης δικτατορίας με κοινοβουλευτικό μανδύα, μπορούσαν και όφειλαν να έχουν αντισταθεί πολύ περισσότερο. Πως άλλωστε συνέβη η μεταπολίτευση να είναι το σταθερότερο πολιτικό σύστημα της πρόσφατης ιστορίας μας;
7. Επιμένουμε στην ευθύνη των πολιτών και όχι της πολιτικής ηγεσίας διότι πρέπει να γίνει αντιληπτό πως κανένας ηγέτης δεν πρόκειται να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Πραγματική έξοδο από τη συνολική κρίση θα φέρουν μόνο οι πολίτες όταν από αγανακτισμένοι μετατραπούν σε αποφασισμένοι να απαλλαχθούν από το καθεστώς που την έφερε.
8. Το καθεστώς της μεταπολίτευσης πλησιάζει στο τέλος του. Νομοτελειακά, είτε θα καταρρεύσει, είτε θα ανατραπεί. Κι αν προσδοκούμε χρόνια την πτώση του, εστιάζουμε με ψυχραιμία στην επόμενη μέρα, τη μέρα που θα κληθούμε να φτιάξουμε μια νέα Ελλάδα. Και για μας, προϋπόθεση μας νέας Ελλάδας είναι μια ριζοσπαστική αποκέντρωση: χωροταξική, οικονομική και, κυρίως, αποκέντρωση της εξουσίας.
9. Καλές οι λαϊκές συνελεύσεις, αλλά όταν αυτές μπορούν να άγονται και να φέρονται από ακροβολισμένους κομματικούς ζηλωτές “καλών προθέσεων”, δε μας ενδιαφέρουν. Εμείς επιδιώκουμε το διαρκές πολιτικό γίγνεσθαι, ανάμεσα σε ενεργούς πολίτες, σε πολιτικά ενεργές γειτονιές σε συνελεύσεις στις οποίες θα κυριαρχεί ο λόγος και όχι το θυμικό.
10. Πιστεύουμε στον πολίτη ο οποίος συμμετέχει, αποφασίζει, αλλά, πάνω από όλα, φέρει το βάρος της ευθύνης της απόφασής του, στον πολίτη που έχει συνέπεια λόγου και πράξεων. Όταν λέμε πως οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κέρδη, εννοούμε πως είμαστε προετοιμασμένοι να χάσουμε αυτά -τα ούτως ή άλλως λίγα – που έχουμε, προκειμένου τα παιδιά μας να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.
11. Χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών. Θέλουμε αυτούς που ζητούν μια κοινωνία όπου καθένας θα κερδίζει μια αξιοπρεπή διαβίωση, με μόχθο, χωρίς εκμετάλλευση κι όχι εκείνους που φιλοδοξούν να μπουν στην κλίκα των λίγων που κερδίζουν εις βάρος των πολλών.
12. Η Ελλάδα έχει σπουδαία συγκριτικά πλεονεκτήματα:η γεωγραφική της θέση, η μεγάλη ακτογραμμή, το κλίμα, οι φυσικοί πόροι, με την κατάλληλη αξιοποίησή τους μπορούν να εξασφαλίσουν στο λαό της ένα ζηλευτό επίπεδο διαβίωσης. Δεν ξεχνάμε ποτέ όμως ότι η αποκέντρωση κι η αλληλεγγύη είναι προϋποθέσεις εκ των ουκ άνευ για την αξιοποίησή τους.
13. Πιστεύουμε στη διακήρυξη της Γαλλικής Επανάστασης η οποία ακόμα και σήμερα, παραμένει απραγματοποίητη: Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφότητα. Ελευθερία δε γίνεται να υπάρξει χωρίς ισότητα κι η ισότητα είναι ανώφελη χωρίς ελευθερία. Και οι δυο τους μαζί όμως δε θα χτίσουν έναν καλύτερο κόσμο αν δε συμπληρωθούν από την Αδελφότητα μεταξύ των πολιτών.
14. Δε μας αρκεί μια απλή έξοδος από την οικονομική κρίση. Θέλουμε να κοιτάξουμε πέρα και ψηλά, να κάνουμε πραγματικότητα το διαχρονικό όραμα για την Ελλάδα που ξεκινά από τους πρώτους διαφωτιστές, περνά από τον Καποδίστρια, το Βενιζέλο, τον Παναγούλη και παραμένει ζωντανό ως τις μέρες μας: μια Ελλάδα αυτόφωτη, μέρος της Ευρώπης, των Βαλκανίων, της Μεσογείου, της ευρύτερης περιοχής, με δική της, διακριτή ταυτότητα, λίκνο των γραμμάτων, των τεχνών και της επιστήμης, στην οποία τα παιδιά της, θα δημιουργούν και θα προοδεύουν. Κι αν είναι μακρύς ο δρόμος, σημασία έχει το πρώτο βήμα.

Να το κάνουμε.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του ιστολογίου μας, ο πρωθυπουργός κος Γ. β’ Παπανδρέου συναντήθηκε με τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, προκειμένου να συζητήσουν το θέμα της φορολόγησης της εκκλησίας.

Σύμφωνα με τις πηγές μας, ο κοσμαγάπητος πρωθυπουργός έδωσε σκληρή μάχη προκειμένου να πείσει τον προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας να συνεισφέρει στον αγώνα του ελληνικού λαού, βρήκε όμως έναν Ιερώνυμο ο οποίος απέφυγε με υποδειγματική ευστροφία τις παγίδες του πρωθυπουργού.

Ακολουθεί μια φωτογραφική αναπαράσταση της συνάντησης, όπως μας ενημέρωσαν πως διεξήχθη.

… αλλά, το -ανοιχτό σε πολλές ερμηνείες- σενάριο, μοιάζει να γράφτηκε μόλις χτες!

Σε αυτήν τη σελίδα, θα βρείτε το «ακριβέστερο σενάριο στον κόσμο» για την παραπάνω ταινία.

Καλή διασκέδαση!

Ένας διεστραμμένος τρόπος παρακολούθησης του ελληνικού εντέχνου ρεπερτορίου, είναι η παρακολούθησις του χαρακτήρος τον οποίον κτίζουν, με την πάροδο των ετών οι εν αυτῴ πρωταγωνιστούντες αστέρες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περσόνα η οποία αναδεικνύεται από τους στίχους των τραγουδιών της Ελευθερίας Αρβανιτάκη.

Η αγαπημένη του ελληνικού κοινού τραγουδίστρια, το λοιπόν, έχει βαλθεί να ενσαρκώσει το πρότυπο της τίμιας, σοβαρής κοπέλας, η οποία δεν ενδιαφέρεται για σχέσεις της μιας βραδιάς. Σκοπός της, είναι να βρει ένα σύντροφο για όλη της τη ζωή.

Αλλά, τι λέω; Όλη της τη ζωή; Ακόμα κι αυτό αποδεικνύεται πολύ λίγο. Η ηρωίδα μας, ζητά ένα σύντροφο από τον οποίο δε θα τη χωρίσει ούτε ο θάνατος.

να μ’ αγαπάς και να με θες

για δεκατέσσερις ζωές

και πάλι εμένα δεν μου φτάνει

Πολύ κακό. Δηλαδή, ας σκεφτεί το άρρεν κοινό μας. Βρίσκεσαι κάπου έξω. Γνωρίζεις μια κοπέλα, τη βρίσκεις νόστιμη, και αποφασίζεις να κάνεις την πρώτη διερευνητική κρούση. Κι εκεί που πάει να δέσει ο λουκουμάς, ξαφνικά, ακούς το παρακάτω.

Όχι δε μιλώ για μια νύχτα εγώ
δε μιλώ για ένα βράδυ εγώ
δε μιλώ για ένα χάδι εγώ
για όλη τη ζωή μας εγώ μιλώ.

Φυσικό κι επόμενο είναι, η καλή και τίμια κοπέλα μας, να έχει μείνει -φευ!- στο ράφι. Όπως μαρτυρά άλλωστε και το επόμενο απόσπασμα:

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα

Θα ήταν ωστόσο πέρα για πέρα εσφαλμένο να συμπεράνουμε πως η μοναχική κοπέλα των τραγουδιών δεν έχει νοιώσει τη σεξουαλική έξαψη. Κάθε άλλο, την έχει ζήσει τόσο έντονα, που έχει φτάσει στο σημείο να μη βλέπει μπροστά της, καθώς παρακαλά τον αγαπημένο της να επισπεύσουν!

δε συγκρατώ τη μορφή σου, να η ποινή σου
…
πόσο ακόμα να σ’ αγαπώ δίχως σώμα

Δυστυχώς όμως, η εν λόγω ιστορία πρέπει να κατέληξε πολύ άδοξα, αν κρίνουμε από τα δραματικά επακόλουθα.

Άλλο δε θα φαω τραύμα, άλλη τέτοια αντάμοιβη
Μόνη μου θα δω το θαύμα, μόνη μου και τον ραβή
Κι αν στον έρωτα κυλίσω, Θεε μου ‘σχώρα με

Άουτς! Τόσην ώρα θαυμάζαμε την επιμονή της φίλης μας να βρει τον Ιδανικό Έρωτα. Αλλά αυτοί οι στίχοι μας θέτουν αντιμέτωπους με την τραγική αλήθεια. Αλλίμονο, δεν πρόκειται τελικά παρά για μια κοινή θεούσα, η οποία θεωρεί τον έρωτα αμαρτία και θεωρεί πως το πρέπον και το σωστό είναι να μην έχει προγαμιαίες σχέσεις, ενδεχομένως ούτε και μεταγαμιαίες.

Κρίμα, διότι μες στον ρομαντισμό της κοντεύαμε να τη συμπαθήσουμε…

Οι οδηγίες:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

Είμαι ξάπλα, αυτή τη στιγμή το κοντινότερο βιβλίο με διαφορά 2-3 χιλιοστών είναι το Γιάννης Ζίγδης (βιογραφία, Νίτσα Λουλέ, εκδόσεις Ειρήνη 1988, β’ έκδοση)

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες,
άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

ΟΚ.

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (= από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).

Λοιπόν:

«Όταν έφυγαν  όλοι οι αρχηγοί, ο Αβέρωφ με ορισμένους αξιωματικούς, έκανε διάβημα στον Γκιζίκη, επιμένοντας ότι έπρεπε να κληθεί ο Καραμανλής. Ο Γκιζίκης, παρά την κατηγορηματική αντίθεση, που εκδήλωσε κατά τη σύσκεψη, στην πρόταση Αβέρωφ για μετάκληση του Καραμανλή, “μετέβαλε” γνώμη και συμφώνησε να μετακληθεί ο Καραμανλής, αγνοώντας τον Κανελλόπουλο!

Η αλήθεια φαίνεται να είναι, ότι ο Καραμανλής ήρθε ύστερα από μήνυμα της CIA προς Ράλλη, Αβέρωφ και τον αδελφό του Αχιλλέα, οι οποίοι το παρουσίασαν στο  Γκιζίκη και τον έπεισαν να τον μετακαλέσει και να παραβιάσει το λόγο του προς τον Παναγιώτη  Κανελλόπουλο.»

(Πωπω… σε μεγάλες περιόδους έτυχα!)

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Άι γουΐλ σκιπ δατ.

Το ερώτημα είναι απλό: ποιοι είναι οι 5 χαρακτήρες ταινίας ή βιβλίου με τους οποίους ταυτίζεστε περισσότερο;

Κάνω την αρχή:

5) Salieri – Amadeus (Peter Shaffer)

Πόσο τραγικό είναι να είσαι ο μόνος που αντιλαμβάνεται πλήρως το μεγαλείο ενός Μότσαρτ. Ενός ανθρώπου που έχει το μόνο πράγμα που ήθελες πραγματικά στη ζωή και να είσαι καταδικασμένος να μείνεις πίσω του, μόνο και μόνο επειδή αυτός έχει άστρο.

4) Rob Gordon – High Fidelity (τον υποδύεται ο John Cusack).

Ένας τύπος στα χρόνια μου, με κάτι παραπάνω από ένα απλό κόλλημα στη μουσική. Θυμηθείτε μόνο που, όταν κάνει την αναδιάταξη στους δίσκους του, την κάνει κατά αυτοβιογραφική σειρά. Λίγο απατεώνας, ειδικά με τις γυναίκες, αλλά ειλικρινέστατος, κυρίως με τον εαυτό του. Υπέροχο κόμπλεξ ανωτερότητας στο αντικείμενό του και, τέλος, δεν ξέρει τι θα γίνει όταν μεγαλώσει.

3) Βενέδικτος – Πολύ κακό για το τίποτα (Σαιξπήρος)

Όλα κι όλα! Από όλους τους λογοτεχνικούς έρωτες, αυτός που ζήλεψα πραγματικά, ήταν αυτός του Βενέδικτου και της Βεατρίκης. Κι οι δυο τους εξίσου εγωϊστές, στριμμένοι και πνευματώδεις. Αλλά, το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται κι έτσι γίνονται το τέλειο ζευγάρι, εξ αιτίας μιας φάρσας! Πάντα έψαχνα μια Βεατρίκη!

2) Larry Darrell – On the razor’s edge – Sommerset Maugham

Η αναζήτηση ενός ανθρώπου για το νόημα της ζωής. Ξεκινά από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, περνά από το Παρίσι των ανθρακωρύχων, τις Ινδίες και καταλήγει και πάλι στο Παρίσι (και πιο συγκεκριμένα στη Μονμάρτη). Το μεγάλο αυτό ταξίδι θα βρει τον ήρωα μόνο του, όπως πάντα με μόνη αποκομιδή την πικρή γεύση του νοήματος που αναζητούσε.

1) Amélie Poulain (δε χρειάζονται συστάσεις)

Δε χρειάζονται πολλά λόγια. Έχω να το καυχιέμαι πως με την Αμελί γεννηθήκαμε μπορεί και την ίδια μέρα. Αλλά από τη στιγμή που ο Νινό μπαίνει στο κατάστημα ως το τέλος της ταινίας, περνάω ακριβώς την ίδια κλιμάκωση συναισθημάτων. Χύθηκα κι εγώ σαν νερό κι έβαλα (σχεδόν) τα κλάμματα περιμένοντάς τον να έρθει να μου χτυπήσει την πόρτα. Τυχαίο πως η Αμελί μένει στην αγαπημένη μου Μονμάρτη;

(Οι φίλοι, μπορούν να φτιάξουν τη δική τους λίστα.)

Σήμερα, στη δουλειά, θα πάω 4 φορές για τσιγάρο, θα κλέψω 40 λεπτά. Άλλες δυο φορές στην τουαλέτα, άλλα 20 λεπτά και θα κάτσω για τρία τέταρτα στο διάλειμμα για φαγητό. Κάπου θα μπορέσω να ξεκλέψω κι άλλα τρία τέταρτα σερφάροντας στο ίντερνετ. Σύνολο, δυόμιση ώρες κλεμμένες από ένα κλεμμένο οκτάωρο.

Γιατί ο Χάρος, αντίθετα με τον εφοριακό, δε δικαιολογεί τον κλεμμένο χρόνο…

Μετά την παγκόσμια επιτυχία που θα έχει ο δίσκος μου, ακολουθούν παγκόσμιες περιοδείες:

Οι οποίες μου αποφέρουν ένα αρκετά μεγάλο ποσό ώστε να αποσυρθώ στον πύργο που θα αγοράσω κάπου στην κεντρική Ευρώπη, μαζί με τον τίτλο ευγενείας του προκατόχου του.

Εκεί, θα αποσυρθώ για να γράψω τα μυθιστορήματά μου, τα οποία θα γίνουν best seller ανά την υφήλιο.

Βεβαίως, μια τόσο μεγάλη προσφορά στη λογοτεχνία, δε γίνεται παρά να αναγνωριστεί κάποτε:

Και φυσικά, όλα αυτά δε γίνεται να μη πλαισιωθούν από ένα μεγάλο έρωτα.

Όπως βλέπετε, μιλάμε για απλές, εφικτές φιλοδοξίες.

Το παιχνίδι ήταν η απάντηση στην ερώτηση «πού θέλετε γραμμένο το λογότυπο του ιστολογίου σας». Έκανα φυσικά ζαβολιά και το ερμήνευσα κάπως πιο ανοιχτά. Ευχαριστώ το Ελαφίνι για την πρόσκληση και καλώ με τη σειρά μου τον Ηλία.

Γενικώς, απεχθάνομαι τη φάση του «να κάνουμε πλάκα». Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, πρόκειται περί ενός άλλοθι εκείνων που βαριούνται να θέσουν σε λειτουργία τα εγκεφαλικά τους κύτταρα. Πάρτε για παράδειγμα μια παρέα όπου τα μουσικά γούστα είναι ανάμεικτα. Οι «χαμηλών γούστων» βαριούνται να συγκεντρωθούν και να εκτιμήσουν τη μουσική των «υψηλών γούστων» μελών της παρέας και, τελικά, στην επιλογή της μουσικής, γίνεται ένας συμβιβασμός όπου οι πρώτοι είναι ευχαριστημένοι, οι δεύτεροι, ίσα που δεν το θεωρούν ηχορρύπανση: σε κάθε περίπτωση, ο συμβιβασμός γίνεται προς τα κάτω.

Εκεί μπαίνει, δήθεν αθώα, το άλλοθι του «έλα μωρέ, να σπάσουμε λίγη πλάκα». Αν η πρόθεση ήταν ειλικρινής, δε θα υπήρχε πρόβλημα. Αλλά μόνο ειλικρινής δεν είναι. Κάθε γούστο, ακολουθεί πορεία ελεύθερης πτώσης για να προσγειωθεί στα γελοιωδέστερα δείγματα που υπάρχουν. Από το Φλωρινιώτη, κάποτε, μέχρι τα σύγχρονα αστέρια της Πάνια.

Και καλά ο Φλωρινιώτης, μια χρονιά είχε ταράξει τα νερά. Σήμερα, τα προαναφερθέντα αστέρια, κυριάρχησαν στο top 10 της ελληνικής δισκογραφίας: 6 από τα 10 singles δικά τους. Κι ο Φλωρινιώτης επανεμφανίστηκε στην επικαιρότητα.

Εντάξει δηλαδή, το να δεις κάτι το «καλτ» επειδή προέκυψε ή επειδή έτυχε μία φορά στο τόσο, δεν είναι καθόλου κακό. Αλλά όταν κάποιος αποζητά το γελοίο, κανονικά θα πρέπει να το ψάξει λίγο καλύτερα, γιατί στην πραγματικότητα, κάπου ταυτίζεται.

Κάνοντας λοιπόν την αυτοκριτική μου (σύντροφοι) πιάνω αυτή τη λεξούλα παραπάνω: πρόθεση. Ο Κωνσταντίνος Χαϊτίδης, συνθέτης και στιχουργός του καλτ σουξέ που αναρτώ σήμερα, μπορεί να έφτιαξε κάτι το τελείως αποτυχημένο από πλευράς αισθητικής. Ωστόσο, η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει το δημιούργημά του, με κάνει να του αναγνωρίσω την ειλικρινή πρόθεση. Ο άνθρωπος δε θέλει μια «ξεπέτα» θέλει να κάνει τέχνη. Κι ας μην τα καταφέρνει. Οι λαρυγγισμοί της αρχής, οι δραματικές συγχορδίες πριν το ρεφρέν, μαρτυρούν την πατρική στοργή του Φρανκεστάιν στο τερατάκι του. Μπορεί να είναι ένας κακός καλλιτέχνης, αλλά τουλάχιστον παραμένει καλλιτέχνης. Κι αυτό είναι το σημείο στο οποίο ταυτίζομαι.

ΥΓ. Μου αρέσει που είχα πρόθεση να το ρίξω στην πλάκα σήμερα…

Αλήθεια;

Το ρολόι, ίσως σε μια μελλοντική κοινωνία, να λάβει τη θέση του ανάμεσα στις συσκευές βασανισμού, ως μια από τις σαδιστικότερες εφευρέσεις του ανθρώπου. Μπορεί απλώς να στέκει ως διακοσμητικό, ανάμεσα στα αναμνηστικά των παλιών εποχών, όπως η ραπτομηχανή της γιαγιάς μας. Ή μπορεί να δούμε και ρολόγια που οι δείκτες τους θα τρέχουν ανομοιόμορφα, σηματοδοτώντας, αντί για ώρες, χρώματα, καταστάσεις, αφηρημένες έννοιες…

Θυμάμαι εκείνες τις διακοπές το 1995, που είχαμε φύγει χωρίς ρολόγια.

Αναπολώ και τις στιγμές που μου έμειναν. Μοιράζονται ένα κοινό: τη διαστολή, εώς και την ακινησία του χρόνου. Και κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις, στιγμές εκτός χρόνου.

Τελικά, χαιρόμαστε τη ζωή μας περισσότερο όταν κυλάει με αργούς ρυθμούς.

Ένα αγαπημένο κομμάτι από ένα λατρεμένο δίσκο.

No-man: Returning Jesus

Κι ένας σύνδεσμος.

Και δύο βίντεο.

Καλό Σαββατοκύριακο!