(Δώστε προσοχή από το 2:00 και μετά)

Τα πραγματικά γεγονότα στο Σύνταγμα, όπως τα έζησα εγώ, έχουν ως εξής:

Από χτες, το πολυνομοσχέδιο είναι νόμος του κράτους, μαζί με το περιβόητο άρθρο 37, η κυβέρνηση παραμένει στη θέση της κι εμείς, αντί να ψάχνουμε να βρούμε πως θα κλιμακώσουμε τις αντιδράσεις μας, ασχολιόμαστε με έναν τσακωμό ο οποίος, στην καλύτερη περίπτωση, θυμίζει κακομαθημένα νιάνιαρα που δείχνουν το ένα το άλλο λέγοντας «αυτός βάλεσε πλώτος κυλία!».

Βαρύ; Δεν ξέρω. Βάζω στοίχημα όμως πως, μετά από είκοσι (μην πω δέκα) χρόνια, από το χτεσινό καυγά, δε θα θυμόμαστε τίποτα. Ακόμα και το όνομα του Δημήτρη Κοτζαρίδη, μόνο το Κ.Κ.Ε. θα το μνημονεύει. («Τυχερός» άνθρωπος, αφού αυτόν τουλάχιστον κάποιοι θα τον θυμούνται. Ποιος θυμάται, μόλις ενάμιση χρόνο μετά, τα ονόματα των νεκρών της Marfin; Α! συγνώμη, ξέχασα, αυτοί δεν ήταν «δικοί μας».)

Λυπάμαι, αλλά όταν βλέπω φίλους να χάνουν τις δουλειές τους ο ένας μετά τον άλλον, την πενιχρή σύνταξη συγγενών μου να μειώνεται κι όταν ξέρω πως αυτό όχι μόνο δεν πρόκειται να σταματήσει, αλλά θα γίνει και χειρότερο, το να ασχολούμαι με τα επεισόδια ενός θρησκευτικού πολέμου που ξεκίνησε μετά από την πρώτη οικουμενική σύνοδο κομμουνιστική διεθνή, το Χημείο ή ποιος στον μπιπ νοιάζεται από πότε, δεν είναι απλώς πολυτέλεια, αλλά κάτι άλλο που δε θα γράψω.

Εν κατακλείδι, ο (_|_) μας καίγεται. Στα @@ μου οι κόντρες σας. Στάση πληρωμών προς το κράτος, ενδιαφέρεται κανείς;

Για να γίνουν και πιο κατανοητά αυτά που γράφω εγώ, αλλά και άλλοι, από προχτές, περί αποχής:

Άτομα όπως τα εικονιζόμενα, εμφανίστηκαν κανονικά στις κάλπες. Γιατί αυτοί δε χαμπαριάζουν από άχρηστους πολιτικούς, στημένα εκλογικά συστήματα, κατ’ επίφαση δημοκρατία και τα σχετικά.

Για να μας φύγει και η απορία για ποιο λόγο, ας πούμε, δε φορολογείται η εκκλησία. Διότι οι ψηφοφόροι της παρουσιάζονται τακτικά στα εκλογικά τμήματα ώστε να μπορούν να βγάζουν μάγκα τον κάθε τσαμπουκαλεμένο-πολιτικοποιημένο μητροπολίτη (ονόματα δε λέμε).

Εάν, παρ’ όλα αυτά, δεχτούμε πως η αποχή είναι πολιτική στάση, τότε, θα πρέπει να αυτό να δικαιωθεί και στη συνέχεια. Π.χ. και, αφού μιλάμε για τη φορολόγηση της εκκλησίας, έχουμε και λέμε:

Εγγεγραμμένοι: 9.771.911
Ψήφισαν: 5.961.718

Αν θεωρήσουμε «φυσιολογική» μια αποχή της τάξης του 18%, βλέπουμε πως η αποχή κυμάνθηκε γύρω στα 2 εκατομύρια ψήφων (και 50 χιλιάδες). Σύμφωνα με… έγκυρες δημοσκοπήσεις, το 86% συμφωνεί στο αίτημα της φορολόγησης της εκκλησίας. Με την υπόθεση εργασίας το ποσοστό συμφωνίας στο αίτημα είναι το ίδιο ανάμεσα στους ψηφοφόρους που απείχαν, τότε, όταν ξαναγίνει σχετική διαδήλωση, αν δεχτούμε το επιχείρημα πως η αποχή είναι αγώνας με μη εκλογικά μέσα, τότε θα πρέπει ή δε θα πρέπει να συμμετέχουν γύρω στα 1.720.000 άτομα.

Αν, όπως αναμένεται, δε συμπληρωθούν αυτά τα άτομα τότε τι θα πρέπει να υποθέσω; Πως το αίτημα είναι ήσσονος σημασίας ή μερικό;

Συγκεκριμένα, ο ΓΑΠ προβληματίζεται για το αν θα πρέπει να κάνει παροχή δωρεάν GPS στους ψηφοφόρους ώστε να βρίσκουν το εκλογικό κέντρο. Ο δε Σαμαράς, προβληματίζεται για το αν τελικά είναι απαραίτητο να ψηφίζουν οι κάτω των 65. Τέλος, η τρόικα προβληματίζεται γύρω από το αν μπορούν να περικοπούν τα έξοδα των εκλογών.

Εν ολίγοις, και πάλι συγχαρητήρια: το μεθάνιο της χτεσινής κλανιάς, ακόμα δεν έχει φύγει από τα @@ του συστήματος.

Για περισσότερα συγχαρητήρια, ανατρέξατε στους:

• 50ftqueenie
• Anti-IMF (πρώην omadeon)
• Dr.SeenG
• e-Diva
• Το Ελληνάκι

Κι αν δε σας φτάνουν, θα βρείτε κι άλλους.

]]> http://lycofron.12830.gr/2010/11/08/sygxarhthria/feed/ 12 http://lycofron.12830.gr/2010/02/15/paw-kal/ http://lycofron.12830.gr/2010/02/15/paw-kal/#comments Sun, 14 Feb 2010 22:18:44 +0000 kousouratos http://koysoyri.lycofron.net/?p=148 Continue reading →]]> Θα παίρναμε όρκο πως το είχαμε δει.

Πριν τις πρόσφατες εκλογές, πολύ πριν μάθουμε επισήμως το πραγματικό μέγεθος του δημοσιονομικού ελλείμματος, σε κάποιο blog, κάποιος που φαίνεται πως είχε γνώσεις οικονομικών, είχε γράψει ο αθεόφοβος πως δεν πίστευε πως το έλλειμμα ήταν μόνο 6%, κατόπιν έκανε τους υπολογισμούς του και έκανε μια εκτίμηση του ελλείμματος μεταξύ 12-13%, κοινώς, έπεσε μέσα διάνα.

Έχουμε φάει τα αρχεία του google reader, γκουγκλίζομε δεξιά αριστερά, αδυνατούμε να το εντοπίσουμε.

Όχι πως αλλάζει ουσιαστικά η όλη κατάσταση. Θυμόμαστε όλοι τον Γεώργιο β’ Παπανδρέου να ρωτά των Κων/νο β’ Καραμανλή, «αν τα νούμερα είναι σωστά». Και τα Νέα, στο φύλλο της 26ης Νοεμβρίου 2009, γράφουν καθαρά πως η Commission γνώριζε πως τα νούμερα δεν είναι τα σωστά.

Πες μας, λοιπόν, αγαπητέ μας αναγνώστη, αν οι Βρυξέλλαι είχαν αντίληψη της κατάστασης, αφού και ο Γ. β’ Π. είχε αντίληψη της καταστάσεως στην τελική αν όντως θυμόμαστε καλά και ένας blogger με γνώσεις οικονομικών μπορούσε να κάνει εκτίμηση του δημοσιονομικού ελλείμματος παρακάμπτοντας ΕΣΥΕ et paraphernalia, τότε πως είναι δυνατόν η Commission και ο Γ.β’Π. να πέφτουν από τα σύννεφα μόλις «μαθαίνουν την αλήθεια», αν την ήξεραν από πριν;

Αν, λέω, αν θέλαμε να σκεφτούμε συνωμοσιολογικά, θα λέγαμε πως όλη αυτή η κατάσταση ήταν στημένη από πριν με σκοπό να…

Αδυνατούμε να συνεχίσομε το συλλογισμό μας, αγαπητέ αναγνώστη. Δεν νοιώθουμε καλά…

Εγώ όμως κάνω έναν άλλον υπολογισμό: σύμφωνα με εκτιμήσεις της ΓΣΕΕ, ο φόρος που έχει γλυτώσει η Εκκλησία από το 2004 και μετά, φτάνει τα 800 εκ.€. Έχουμε και λέμε λοιπόν 2004,’05,’06,’07,’08 και σε λίγο θα πληρωθούν οι φόροι του ’09, σύνολο 6 χρόνια, επί 800 εκ. € = 4,8 δις €. Μήπως λοιπόν, αντί να ξηλωθούν 4 εκ. Έλληνες, να δώσει η Εκκλησία αυτά που δεν πλήρωσε όλα αυτά τα χρόνια, αφού βγαίνουν και περισσότερα;

Διευκρινίζω πως μιλάμε για τους φόρους που έτσι κι αλλιώς πλήρωνε η εκκλησία πριν το 2004. Το ύψος των φόρων που θα έπρεπε να πληρώνει η εκκλησία, αν δεν είχε όλες αυτές τις φοροαπαλλαγές, παραμένει άγνωστο.

(Κι ένα ερώτημα επιστρέφει κάθε τόσο: για ποιον ακριβώς θα πρέπει να κάνουμε θυσίες; )

Δεν θυμάμαι αν ήταν ακριβώς αυτή η χρονιά, πάντως ήταν λίγο μετά τις φοιτητικές εκλογές. Από τυχαίους βασικά λόγους, είχα οριστεί αναπληρωματικός εκπρόσωπος στο συνέδριο της ΕΦΕΕ το οποίο θα διεξαγόταν στη Θεολογική, κάποιο σαββατοκύριακο εκείνου του έτους.

Ήμουν αρκετά πιτσιρικάς, είχα την περιέργεια να δω πως είναι ένα συνέδριο της ΕΦΕΕ. Έτσι, το Σάββατο, πήρα το λεωφορείο και πήγα προς τη Θεολογική. Συνάντησα εκεί τους άλλους της παράταξής μου και τους ρώτησα τι γίνεται. «Τίποτα», μου λένε. «Οι ΔΑΠίτες φωνάζουν συνθήματα και δεν αφήνουν να γίνει συνέδριο».

Μπήκα στην αίθουσα όπου υποτίθεται γινόταν το συνέδριο και είδα (και κυρίως άκουσα) την κατάσταση με τα ίδια μου τα μάτια (και αυτιά). Αρκετοί περισσότεροι από τους μισούς στην αίθουσα, ήταν στα γαλάζια. Όλοι μαζί να φωνάζουν συνθήματα, ακριβώς όπως μια ποδοσφαιρική εξέδρα. Δε σταματούσαν με τίποτα, φωνάζανε δυνατά, όχι απλώς για να σκεπάσουν κάθε άλλη φωνή, αλλά για να μην μπορέσει να υπάρξει καν άλλη φωνή. Και τι συνθήματα: ακόμα θυμάμαι το σκατόψυχο «Σκατά στον τάφο του Μάρκου Βαφειάδη». Υπογραμμίζω εδώ πως βρισκόμαστε στα 1992, ο Μάρκος Βαφειάδης είχε πεθάνει πριν από λίγες εβδομάδες (ή μήνες) και η ΔΑΠ, τιμούσε με τον τρόπο της το νομοσχέδιο περί εθνικής συμφιλίωσης το οποίο είχε υπογράψει το κόμμα της από κοινού με το Συνασπισμό, το 1989. Ήταν φανερό πως οι ΔΑΠίτες θέλανε, εκτός των άλλων, να γίνουν και προκλητικοί, και στην τελική, ήταν φανερό πως η ΔΑΠ είχε αποφασίσει πως αυτό το συνέδριο δε θα γινόταν και ήταν αποφασισμένη να επιβάλει την άποψή της με την ωμή δύναμη του όχλου που διέθετε.

Την επόμενη μέρα (Κυριακή), τηλεφώνησα για να πάω. Μου είπαν πως το βράδυ είχε πέσει ξύλο και πως το συνέδριο είχε αναβληθεί.

2009

Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, εκτός περιόδου φοιτητικών εκλογών, μπαίνω στο πανεπιστήμιο και παθαίνω ένα μικρό σοκ. Η είσοδος του πανεπιστημίου, έχει καταληφθεί από έναν τεράστιο πάγκο γεμάτο υπολογιστές συνδεδεμένους στο internet, μια στερεοφωνική η οποία έπαιζε τα τελευταία ποπ σουξεδάκια στη διαπασών, και κάμποσα αρκετά ακριβά μπλιμπλίκια (προσωμοιωτές F1 και δε θυμάμαι τι άλλο). Προσπαθώντας κι εγώ να καταλάβω τι συνέβη στην είσοδο του πανεπιστημίου, αντιλαμβάνομαι πως στο χώρο κυριαρχεί το έμβλημα της ΔΑΠ.

Οι στερεοφωνικές και τα μπλιμπλίκια λοιπόν, δεν ήταν παρά μια πολιτική παρέμβαση της μεγαλύτερης φοιτητικής παράταξης.

Εν γένει (ή εν μούσι)

Το ότι αυτές τις εμπειρείες τις έχω ζήσει με τη ΔΑΠ δεν αθωώνει τις άλλες φοιτητικές παρατάξεις από τις ευθύνες τους για την κατάντια του φοιτητικού κινήματος.

Αλλά όταν ανοίγει η συζήτηση για το φοιτητικό άσυλο, αμέσως σκέφτομαι τα παραπάνω περιστατικά.

Η ΔΑΠ έχει πει πως θα συζητήσει το θέμα του φοιτητικού ασύλου και πως είναι θετική στην αλλαγή του καθεστώτος. Οι υπέρμαχοι του ασύλου από την άλλη, λένε πως είναι θέμα καθαρά της φοιτητικής κοινότητας. Γιατί δε συνεχίζουν και να ρωτήσουν, πως είναι δυνατόν η ΔΑΠ να καυχιέται πως έχει τη μεγαλύτερη φοιτητική παράταξη, αλλά να μην μπορεί να βάλει τα μέλη της να περιφρουρήσουν το φοιτητικό άσυλο;

Οι λόγοι για τους οποίους η ΔΑΠ δεν μπορεί να το κάνει, βρίσκονται στα παραπάνω δύο περιστατικά.

Ήδη από την επομένη των ευρωεκλογών ήθελα να γράψω τούτο εδώ το άρθρο, δυστυχώς όταν πια μπορούσα, θα ήταν ανεπίκαιρο. Τώρα, με τις εθνικές εκλογές, γίνεται ψιλο-επίκαιρο.

Ουσιαστικά, αποτελεί συνέχεια των άρθρων περί εκλογών και αποχής, αυτή τη φορά φρεσκαρισμένο με τα δεδομένα από την τεράστια αποχή που παρατηρήθηκε στις Ευρωεκλογές.

Αρκετός κόσμος λοιπόν, δεν πήγε να ψηφίσει στις Ευρωεκλογές κι αυτό θεωρήθηκε μεγάλη μαγκιά και τρομερό κλάσιμο στο σύστημα. Θα συμφωνήσω μόνο στο δεύτερο: πραγματικά, αυτοί που επέλεξαν την αποχή, έριξαν μια δυνατή κλανιά στα @@ του συστήματος. Γιατί το λέω αυτό;

Θεωρώ γνωστά τα όσα έχω γράψει στα παλαιά άρθρα. Ας κάνουμε τώρα την εξής υπόθεση εργασίας. Έστω πως, όσοι «συνειδητά» (μη χε) απείχαν, αντί αυτής της τακτικής, επιλέγανε κάτι άλλο: μπαίνανε στο παραβάν, πετούσανε τα ψηφοδέλτια των κοινοβουλευτικών κομμάτων και ρίχνανε ένα ψηφοδέλτιο στην τύχη. Πώς θα φαίνονταν τότε τα αποτελέσματα;

Κατ’ αρχήν, ας εκτιμήσουμε το μέγεθος της «συνειδητής» (μη χε) αποχής. Δεδομένου πως σε μια εκλογική αναμέτρηση, είναι σύνηθες να εμφανίζεται μια αποχή της τάξεως του 18%, άρα, μπορούμε να πούμε πως αυτό ήταν γύρω στο 30% επί των εγγεγραμμένων. Σχεδόν 3,000,000 ψήφοι (ολογράφως, τρία εκατομμύρια).

Δεύτερον, εφ’ οσον η επιλογή γινόταν στην τύχη, άρα αυτά τα τρία εκατομμύρια, θα μοιράζονταν εξ’ ίσου στα μη κοινοβουλευτικά κόμματα.

Βάζουμε τα δεδομένα σε ένα φύλλο εργασίας λοιπόν. Βγάζουμε από τη μοιρασιά των τριών εκατομμυρίων τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Ας βγάλουμε και τους Οικολόγους Πράσινους, αποδεχόμενοι (και καλά) πως είναι κόμμα του συστήματος μπλα μπλα. Βγάζουμε και τα εθνικιστικά σκουπίδια της Χρυσής Αυγής, Ελληνικής Ενότητας και Ουράνιου Τόξου (είπαμε, ψηφοδέλτιο στην τύχη, όχι σκατά). Μένουν 18 κόμματα τα οποία θα έπαιρναν από 166,000 ψήφους περίπου. Πως φαίνονται λοιπόν τώρα τα αποτελέσματα;

Δείτε:

Δείτε το ποσοστό των δύο «μεγάλων» κομμάτων: και τα δύο μαζί δεν πιάνουν ούτε το 45%! Λιγότερους από τους μισούς ψηφοφόρους δηλαδή!

Το τι θα συνέβαινε αν καταγραφόταν ένα τέτοιο αποτέλεσμα σε επίσημες εκλογές, το αφήνω να το φανταστείτε.

Λοιπόν, εξυπνοπούλια μου; Χαίρεστε που δώσατε ένα μάθημα στο σύστημα απέχοντας;

Εντάξει, τα παραπάνω επιχειρήματα είναι σωστά και, συμφωνώ, δια ταύτα, δέον να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο.

Γιατί όμως να μην επεκτείνουμε την ίδια λογική και σε ό,τι αφορά άλλους θεσμούς και να μην τους καταργήσουμε κι αυτούς;

Να καταργηθεί, εν προκειμένω, το τραπεζικό απόρρητο. Πρόκειται για ένα θεσμό τον οποίο εκμεταλλεύονται εγκληματίες προκειμένου να διαπράξουν κακουργήματα (ξέπλυμα χρήματος, συγκάλυψη σκανδάλων) τα οποία μάλιστα, είναι πολύ πιο σοβαρά από αυτά που έχουν αφετηρία το πανεπιστημιακό άσυλο. Και, φυσικά, η τραπεζική κοινότητα, ούτε θέλει, ούτε μπορεί να διαφυλάξει το κύρος του θεσμού. Άρα, με την ίδια ακριβώς λογική, το σωστό είναι να καταργηθεί και αυτό.

Ας γίνω λαϊκιστής. Να θίξουμε και τη βουλευτική ασυλία. Είναι απηρχαιωμένη. Ζούμε σε μία δημοκρατία (έτσι λέμε δηλαδή) όπου είναι αδιανόητο το βουλευτικό έργο της αντιπολίτευσης να εμποδίζεται από συλλήψεις για παράνομο παρκάρισμα. Το μέτρο έχει χρησιμοποιηθεί από πολύ λίγους βουλευτές προκειμένου να αποφύγουν δίκη για παράνομες ενέργειες και η κοινότητα των βουλευτών έχει δείξει στο παρελθόν ανίκανη να υπερασπιστεί το κύρος του θεσμού. Να καταργηθεί λοιπόν και η ασυλία.

Να συνεχίσουμε και με το απόρρητο των δημοσιογραφικών πηγών; Αφήνω την αιτιολόγηση ως άσκηση στον αναγνώστη.

Αυτό όμως που με απογοητεύει περισσότερο σ’ αυτήν την κωλοκοινωνία, είναι το πόσο γουστάρει ο καθένας την κατάργηση του δικαιώματος του διπλανού.

Μπορείτε επιπλέον να διαβάσετε το συνοδευτικό δελτίο τύπου, όπως επίσης και τα δελτία τύπου για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και για το ξέσπασμα της νεολαίας.

Ευχαριστώ τον Τελεολογικό για την πολύτιμη βοήθειά του.