Λυκο/φωνίες » Pop

Fairy tale – Alexander Rybak

Λυκόφρων — Wed, 15 Sep 2010 18:52:12 +0000

Ναι, ναι, ξέρω, αυτή η φραγή εισερχομένων κράτησε πάρα πολύ. Ναι, ξέρω, υπάρχει κόσμος ο οποίος περιμένει ακόμα να μάθει τι έγινε με τα Προμήθεια. Εντάξει, δεν ήμουν διακοπές ενάμιση μήνα (καλά θα ήταν βεβαίως), απλώς ο Αύγουστος με είχε βαρέσει κατακέφαλα – και με τέτοια ζέστη που έκανε, σίγουρα δεν ήμουν ο μόνος. Δεύτερον, θα ολοκληρώσω και τα Προμήθεια. Κάποια στιγμή Αλλά θέλω να ασχοληθώ και με άλλα θέματα.

Αυτά. Στο θέμα μας.

Λοιπόν, με το θέμα των στίχων είχα πάντα κολλήματα. Θυμάμαι τον εαυτό μου δηλαδή να την εποχή που ακουγότανε παντού το «Sebe Allah y’é» και χαιρόταν ο κόσμος κι εγώ, κάθε φορά, τους ρωτούσα όλους:

- Ρε παιδιά, σε τι γλώσσα είναι γραμμένο το τραγούδι;
- Δεν ξέρω.
- Αλήθεια, τι λένε οι στίχοι;
- Δεν ξέρω.

Δεν ήταν το «δεν ξέρω, αλλά καλή ερώτηση, θα το ψάξω στην πρώτη ευκαιρία», αλλά «δεν ξέρω και δε θέλω να μάθω, πόσο περίεργος είναι κάποιος που ασχολείται με τέτοια πράγματα». Κι εμένα μου φαινόταν αδιανόητο και αρνούμουν πεισματικά να διασκεδάσω με ένα τραγούδι που δεν ήξερα τι λέει. Διότι, που ξέρεις αν οι στίχοι λένε μέσα «της θειάς σου το βρακολάστιχο», φερ’ ειπείν; Και, εντάξει, τον Alpha Blondy δεν τον έχω για τέτοιον άνθρωπο, αλλά να που τελικά το άσμα περιέχει μέσα την ομολογία πίστης στον Αλλάχ, την οποία, αν την πεις τρεις φορές, έχεις γίνει μουσουλμάνος. Τι; Το τραγουδούσατε; Ας προσέχατε.

Για την ιστορία, το «Sebe Allah y’é» είναι τραγουδισμένο στη γλώσσα Dioula.

Τουλάχιστον, η Eurovision μου έδειξε πως το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην Ελλάδα, ούτε και σε τραγούδια γραμμένα σε μια αφρικανική γλώσσα της ομάδος Νίγηρα-Κογκό. Όχι, το φαινόμενο είναι πανευρωπαϊκό και δε σκαμπάζει ούτε από αγγλικά.

Έχετε προσέξει ποτέ τους στίχους του Fairy Tale, του τραγουδιού που συντάραξε την Ευρώπη στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2009;

Πάμε.

Years ago when I was younger
I kinda liked a girl I knew
She was mine and we were sweethearts
That was then, but then it’s true

Χρόνια πριν, όταν ήμουν νεώτερος (όπως λέμε «ήμουνα νιος και γέρασα»), «kinda liked» ένα κορίτσι που γνώριζα.

Τώρα, kinda liked, σε καμμία περίπτωση δε σημαίνει «είμαι ερωτευμένος με τα μπούνια», «κόβω φλέβα». Περισσότερο σημαίνει, «μου ψιλοάρεσε», «ντάξει, καλό γκομενάκι» και τα συναφή. Και βέβαια, είναι εξίσου αντιποιητική έκφραση με αυτές τις ελληνικές, η οποία δεν κολλάει με τίποτε σε ένα τραγούδι το οποίο πουλάει ρομαντισμό.

Ήταν δική μου (λέει) κι ήμασταν πιτσουνάκια (με γεια του με χαρά του), αυτό ήταν τότε, αλλά, αλλίμονο, είναι αλήθεια (πως)…

Με βάση τα μέχρι στιγμής, πείτε μου πως δικαιολογείται το ξέσπασμα του ρεφρέν;

I’m in love with a fairytale even though it hurts
‘Cause I don’t care if I lose my mind I’m already cursed

Είμαι ερωτευμένος μ’ ένα παραμύθι κι ας πονάει, αφού δε με νοιάζει αν χάσω τα λογικά μου, είμαι ήδη καταραμένος.

Μάλιστα.

Να πάρουμε κυριολεκτικά το «είμαι ερωτευμένος με ένα παραμύθι»; Σαν να λέμε, ερωτεύτηκα το λύκο και τα εφτά κατσικάκια; Μάλλον θέλει να πει πως είναι ερωτευμένος με μια ψευδαίσθηση και βρήκε χάλια τρόπο να το πει. Δεύτερον, είμαστε σίγουροι πως μιλάει για την ίδια κοπέλα; Αν δηλαδή δεν «kinda like» και τη γούσταρε κάργα, τι θα είχε πάθει;

Every day we started fighting
Every night we fell in love

Κάθε μέρα αρχινούσαμε τον καυγά, κάθε νύχτα, ερωτευόμασταν.

Δηλαδή, σαν να λέμε, το πρωΐ είχαν πάψει να ήταν ερωτευμένοι, το βράδυ ερωτεύονταν από την αρχή. Το fall in love είναι ερωτεύομαι, το I am in love είναι είμαι ερωτευμένος και το I make love είναι το κάνω έρωτα. Μήπως ο στιχουργός μπέρδεψε το ρήμα που ήθελε να βάλει μπροστά από το love;

Το υπόλοιπο επίσης δε στέκεται καθόλου:

No one else could make me sadder
But no one else could lift me high above
I don’t know what I was doing
When suddenly we fell apart
Nowadays I cannot find her
But when I do we’ll get a brand new start

Κανείς άλλος δεν μπορούσε να με στεναχωρέσει περισσότερο, αλλά κανείς άλλος δεν μπορούσε να με σηκώσει τόσο ψηλά. Δεν ξέρω τι έκανα όταν ξαφνικά χωρίσαμε. Αυτές τις μέρες δεν μπορώ να τη βρω, αλλά μόλις τη βρω θα κάνουμε μια νέα αρχή.

Δύο σημειώσεις: το fall apart μπορεί να έχει και τη σημασία του χωρίζω, αλλά το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι το «διαλύομαι, σπάω σε κομμάτια». Η χρήση του για τη δήλωση του χωρισμού είναι, πως να το πω, τραγικά μελό. Ακόμα, η επανάληψη του ρήματος fall, με κάνει να υποψιάζομαι πως κάπου εκεί είχαν τελειώσει τα αγγλικά του στιχουργού.

Ουφ, ξέρω, και πολύ ασχολήθηκα.

Εδώ που τα λέμε, και το δικό μας «Number One» που τραγούδησε η συμπαθής Παπαρίζου, το ίδιο ασύνδετο είναι, αλλά τουλάχιστον τα αγγλικά του δεν ήταν καραβίσια. Κι έτυχε τουλάχιστον μιας αξιοπρεπούς διασκευής.

Steven Wilson vs Abba- The day before you came

Jean-Lyc — Fri, 02 Nov 2007 14:27:26 +0000

Το 1982 είναι μια χρονιά που βρίσκει τους ABBA σε «παρακμή». Η Agnetha και η Anni-Frid ήδη κάνουν τα πρώτα βήματα ως σόλο καλλιτέχνιδες και το συγκρότημα έχει πρακτικά διαλυθεί. Το The day before you came, ήταν το τελευταίο τραγούδι που ηχογράφησαν στο στούντιο.

Άραγε, πόσο μπορούν να παρακμάσουν συγκροτήματα σαν τους ABBA; Με το φίλτρο των χρόνων και το αντικειμενικό διαπιστευτήριο της διαχρονικότητας, θα το ξεστομίσω πως τους θεωρώ τόσο σημαντικούς για την Pop, όσο τους Beatles για τη Rock. Αν απουσίαζε η προκατάληψη λόγω ταμπελοποίησης (μια «ποπ», «εμπορική» μπάντα) ίσως η παραπάνω φράση να μην ακουγόταν υπερβολική.

Ο Steven Wilson, «ροκάς» θεωρητικά, πολύπλευρος μουσικός στην πραγματικότητα, δηλωμένος λάτρης των ABBA, έχει ξεκινήσει μια προσωπική «σταυροφορία» υπεράσπισης κομματιών που θεωρεί αξιόλογα. Η «εκστρατεία» φέρει το κωδικό όνομα «Cover Version». Όπως έχει δηλώσει σε συνέντευξη, θέλει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία σε τραγούδια ή τραγουδιστές που θεωρούνται «υποδεέστερα», κατά κανόνα για εξωμουσικούς λόγους. Γι’ αυτό και οι διασκευές αυτές είναι «γυμνές»: φωνή, κιθάρα κι ελάχιστα άλλα, σε σπιτική ηχογράφηση. Το cd, σε αισθητική 45αριού, χωρίς εξώφυλλο και artwork. Και κυρίως ο τίτλος: πάντα Cover Version, χωρίς να λέει ποιο είναι το τραγούδι. Ένα παιχνίδι με τις προκαταλήψεις, μια πλήρης ουδετεροποίηση που κάνει τον ακροατή να ακούσει το συγκεκριμένο κομμάτι σαν να ήταν πρώτη φορά.

Το δεύτερο Cover version ήταν αφιερωμένο στους ABBA. Ο Wilson δε δέχεται την «παρακμή» τους. Αναρωτιέται, αν κάποιος πάει να αγοράσει μια κασετίνα με όλους τους δίσκους των Beatles ή των Animals, γιατί να μην κάνει το ίδιο με τους ABBA; Τα «δεύτερα» κομμάτια των ABBA είναι άνευ αξίας; Κάθε άλλο, υποστηρίζει, κι ως επιχείρημα, φέρει αυτή τη διασκευή.

Πώς λειτουργεί η φιλοσοφία του Cover version στο τραγούδι αυτό; Απρόσμενα υπέροχα! Κατ’ αρχήν, φέρνει σε πρώτο πλάνο τους στίχους. Μπορεί ο Björn κι ο Benny να μην είχαν μητρική τους γλώσσα τα αγγλικά, καταφέρνουν όμως να φτιάξουν στίχους οι οποίοι συγκινούν από την εμμεσότητά τους: δε μιλούν άμεσα για τη μοναξιά, παραθέτουν εικόνες, εικόνες όμως που σε πιάνουν τόσο πολύ, που τελικά γίνονται πολύ πιο δυνατές. Η φράση-τίτλος του τραγουδιού, The day before you came, γίνεται κατάληξη, σηματοδοτεί ένα όριο και φτιάχνει μια αντίθεση χωρίς να χρειάζεται να μας πει τίποτα για όσα επακολούθησαν. Προσέξτε και το μέτρο των στίχων. Ένα μέτρο που κυλάει φυσικά, σαν εσωτερικός μονόλογος, αλλά οι λέξεις δεν το ακολουθούν αυστηρά, «σπάνε» κάθε τόσο, αλλά σπάνε δίνοντας επιπλέον φυσικότητα εξυπηρετώντας τελικά το τραγούδι.

Δεύτερον, η μελωδία. Μια μελωδία που μπορεί να σε στοιχειώσει, με τη βοήθεια από μερικές απλές συγχορδίες στην κιθάρα, τραγουδισμένη από μια φωνή τόσο βρεττανικά αποστασιοποιημένη, σου παγώνει το αίμα.

Στ’ αλήθεια, χρειάζονται οι εμπνευσμένες διασκευές, για να σου ανοίγουν τα αυτιά.

Το πρωτότυπο κομμάτι στο YouTube για λόγους αναφοράς:

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Duran – Duran: New moon on monday

Jean-Lyc — Mon, 15 Oct 2007 22:36:45 +0000

Η Νέα Σελήνη έκανε απόψε την εμφάνισή της στον νυχτερινό ουρανό.

Δεν είναι περίεργο; Όσο πιο πολύ τα σπίτια μας πλησιάζουν προς τον ουρανό, τόσο εμείς αποξενωνόμαστε από αυτόν.

Ακόμα κι η Σελήνη, ένας ιδιαίτερος σύντροφος των νυχτερινών ταξιδιωτών, των ερωτευμένων και των παιδιών, περνάει σχεδόν απαρατήρητος.

Γενικά, είμαι προληπτικός άνθρωπος. Ξέρετε, αράχνες, σκάλες και τα συναφή. Στο γνωστό μπουκέτο των προλήψεων, έχω προσθέσει και μερικές δικές μου. Και υπάρχει και μια πρόληψη που έχει να κάνει με τη Σελήνη: όταν θέλουμε να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο, πρέπει να το ξεκινάμε μόνο όταν Εκείνη είναι στη γέμιση. Κι όταν είναι στη χάση, φροντίζουμε να ολοκληρώνουμε κάτι που έχουμε ξεκινήσει. Φυσικά αυτός ο κανόνας δυσκολεύει τη ζωή ενός προληπτικού ανθρώπου. Εκτός κι αν υπάρχει δημιουργική σκέψη, οπότε κάτι που θες να ξεκινήσεις πάνω σε χάση το «βαφτίζεις» ως συνέχεια και ολοκλήρωση κάποιου προηγούμενου πράγματος οπότε…

Αλλά δεν έχει σημασία, η Σελήνη έτσι κι αλλιώς είναι εκεί, και κάθε μήνα μας δίνει αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα, οπουδήποτε μπορεί να το χρειαστούμε αυτό.

Η τελευταία Νέα Σελήνη συνέβη την Πέμπτη.

Αλλά ήθελα αυτό το ποστ να το αφιερώσω στις Δευτέρες, στις οποίες έχουμε αλλεργία. Αλλά και στη μπάντα μου, τους Phonos που σήμερα επανενώθηκαν κι έκαναν την πρώτη πρόβα της νέας σεζόν!

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Άντε και καλό βόλι…

Jean-Lyc — Sun, 16 Sep 2007 09:03:00 +0000

I pull my shirt off and pray…

Pet Shop Boys – Paninaro

Jean-Lyc — Sun, 29 Jul 2007 10:21:00 +0000

Οι Pet Shop Boys μπορεί να έχουν βρει μια θέση ανάμεσα στα καλά pop συγκροτήματα, αλλά για μένα αυτό δεν είναι αρκετό. Για μένα, αξίζουν μια θέση ανάμεσα στους κορυφαίους pop καλλιτέχνες όλων των εποχών. Όχι μόνο για την υψηλή αισθητική τους η οποία ξεπερνά τη μουσική τους κι αγκαλιάζει κάθε πλευρά της παρουσίας τους. Αλλά για δύο ιδιότητες, χαρακτηριστικές μεγάλων καλλιτεχνών:

α) Πως κάθε τόσο ανακαλύπτεις ένα «διαμαντάκι» ανάμεσα στα λιγότερο γνωστά τους τραγούδια και, πολύ περισσότερο

β) Η παρουσία ενός δεύτερου επιπέδου που ανατρέπει το πρώτο.

Ένα τέτοιο διαμαντάκι είναι το Paninaro (1986, αυθεντική εκδοχή, όχι το remix του 1995).

Το κομμάτι, flip side στο single Suburbia, περνά απαρατήρητο σε πρώτη φάση: μια επανάληψη του ίδιου beat, της ίδιας μουσικής φράσης, ενώ ο Neil περιορίζεται να λέει κάθε τόσο «Paninaro, Oh-oh-oh» αφήνοντας τον Chris στα κυρίως φωνητικά, να αραδιάζει μερικές λέξεις. Αυτό είναι όλο;

Λίγες πληροφορίες για το υπόβαθρο (ελλ. background) του κομματιού. Οι Paninari, ήταν ένα κίνημα που ξεκίνησε γύρω στο 1982-83 στη γειτονική μας Ιταλία και, πιο συγκεκριμένα, στο Milano. Το όνομά τους προέρχεται από το Panino (σάντουιτς) αφού οι πρώτες τους συγκεντρώσεις λάμβαναν χώρα στα πρώτα McDonalds που άνοιξαν στην πόλη αυτή της Ιταλίας. Μοναδική πίστη του κινήματος, ο καταναλωτισμός και τα σύμβολά του: παπούτσια Timberland, τζην παντελόνι Levi’s ή Armani, γυαλιά Ray-Ban κ.ο.κ. Κάποιος απόηχος του «κινήματος» (ή μήπως trend;) έφτασε τότε και στην Ελλάδα.

Περαστικοί από το Milano, ο Neil κι ο Chris, συναντώνται τυχαία με τους νεαρούς paninari και γράφουν ένα τραγούδι.

O Chris παίρνει το ρόλο του paninaro. Εκφέρει μια σειρά από λέξεις: «Passion, Love, Sex, Money, Violence, Religion, Injustice, Death». Έννοιες που έχουν προκαλέσει αμέτρητες συγκρούσεις, αφήνουν όμως τον paninaro παγερά αδιάφορο. Βγαίνουν από το στόμα του χωρίς καμμιά διαφοροποίηση. Ο Neil περιορίζεται σε ένα ουδέτερο «Paninaro Oh-oh-oh», το μόνο που λέει σε όλο το τραγούδι.

Ο paninaro συνεχίζει με τα θέματα που (θα έπρεπε να) τον συγκινούν: «Girls, boys, arts, pleasure». Η ίδια παγερή εκφορά. Μόνη διαφορά η επανάληψη – «New York, New York, New York, New York» – που καταλήγει να γίνει ρομποτοειδής – «A-A-Armani».

Η μουσική συνεχίζει, επαναλαμβανόμενη, σχεδόν καταναγκαστική. Μεσολαβεί το αινιγματικό sample από μια συνέντευξη του Lowe, όπου παραδέχεται πως δεν του αρέσουν πολλά πράγματα, αλλά αυτό που του αρέσει, είναι να αγαπά παθιασμένα. Ταύτιση μιας πλευράς του με τους Paninaro; Βρεττανικός αυτοσαρκασμός; Μάλλον ένας συνδυασμός των δύο.

Η μουσική επαναλαμβάνεται άλλη μια φορά.

Ξαφνικά σταματά. Ο paninaro μιλά. Για πρώτη φορά πραγματικά. Απευθύνεται στον εραστή του: «You! You’ re my lover! You ‘re my hope! You’re my dreams!» Η φωνή του Chris αλλάζει απειροελάχιστα. Αλλά μπροστά στην προηγούμενη παγερότητα, η διαφορά μοιάζει τεράστια. Είναι μια τραγική έκκληση του Paninaro στο πρόσωπο που έχει εναποθέσει όλες του τις ελπίδες να νοιώσει κάτι. Κρατά όμως πολύ λίγο. Σύντομα το λιγοστό αυτό συναίσθημα εξανεμίζεται κι επιστρέφει στην παγερή απαρίθμηση των λέξεων. Πρόσθετη ειρωνία: τα λόγια του ντουμπλάρονται από μια φωνή «καρτούν».

Ο paninaro, είναι πια μια τραγική φιγούρα, μια καρικατούρα, ένα πλάσμα χωρίς συναισθήματα, ένα ανδροειδές που μάταια περιμένει κάτι να του τα ξυπνήσει. Χωρίς όμως ελπίδα. Ο παραπάνω εραστής είναι είτε ένα φανταστικό πρόσωπο, είτε κάποιο τυχαίο άτομο που βρέθηκε δίπλα του. Το κομμάτι τελειώνει, κι ο paninaro εγκαταλείπεται στην κενότητα, τη ματαιοδοξία και την τραγικότητά της μη-ύπαρξής του.

Κι όλα αυτά, χωρίς ο Neil να έχει πει τίποτα.

]]
>