Συγκεκριμένα, έχω γράψει γύρω από το ποιος ωφελείται από την αποχή, πως επιδρά η αποχή στην κατανομή των εδρών στη Βουλή,  και, κατά συνέπεια, για ποιους λόγους θα πρέπει να προτιμήσουμε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα τα οποία πλησιάζουν το όριο του 3%. Τελευταίο άρθρο, τι θα συνέβαινε, αν όσοι απείχαν στις πρόσφατες ευρωεκλογές, ψήφιζαν ένα κόμμα στην τύχη.

Θα προτείνω, στο ίδιο πνεύμα, δύο άρθρα που πέτυχα χτες τυχαία, στο ίδιο πνεύμα, τα οποία με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο.

• Το ελληνάκι: Η αποχή της λογικής
• Αθεόφοβος: Πριν να ρίξεις λευκό ή άκυρο

Δεν έχω να προσθέσω τίποτε στα παραπάνω. Είναι απλό θέμα αριθμητικής: η αποχή, το λευκό και το άκυρο, χρησιμεύουν απλά στο να φουσκώνουν τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων.

Πάω να ψηφίσω.

Ναι, εντάξει, ας παραδεχτούμε πως έχει πολλά καλά. Τεχνικά είναι άρτιο. Οι ηθοποιοί παίζουν πολύ καλά. Ο Μάνος Τσαγκαράκης, ο μικρός «Λεμονιάς» κλέβει την παράσταση και η Ευγενία Δημητροπούλου είναι ομολογουμένως φατσούλα.

Αλλά…

Η μονίμως υποβλητική μουσική υπόκρουση, τα αποχρωματισμένα πλάνα, τα προκάτ σλόου μόσιον στις δραματικές σκηνές, το υπερβολικό και συνήθως αχρείαστο στυλιζάρισμα, το φέρνουν πολύ συχνά στα όρια του tear jerker (να το μεταφράζαμε στα ελληνικά ως κλαψαυνανισμό; ).

Το γεγονός πως μια τόσο σκοτεινή ιστορία συμβαίνει σε έναν τόσο φωτεινό τόπο, είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε, από την εγγενή του αντίθεση, να αναδείξει πολύ πιο έντονα τη δραματικότητα των σκηνών. Όταν πας να τονίσεις γεγονότα και καταστάσεις που ήδη είναι συναισθηματικώς φορτισμένα, το τελικό αποτέλεσμα θα κινείται στα πλαίσια του αναμενόμενου. Αυτή είναι η γνώμη μου.

Ναι, είναι μια προσεγμένη δουλειά και είχαμε χρόνια να δούμε στην τηλεόραση σειρά η οποία να ξεφεύγει από τη συνταγή του στιγμιαίου καφέ. Μέχρι εκεί όμως. Κάποτε θα πρέπει να πάψει να θεωρείται θαύμα σ’ αυτή τη χώρα το ότι κάποιος έκανε σωστά τη δουλειά του.

Χρειαζόμαστε παρ’ όλα αυτά, κάποιον ορισμό, προκειμένου να ανιχνεύσουμε, προς τα πίσω στο χρόνο, τις ίδιες κατηγορίες. Συνοπτικά, θα μπορούσαμε να πούμε πως θολοκουλτουριάρης είναι αυτός που:

• Έχει πιο φιλελεύθερες απόψεις από αυτόν που μιλάει
• Είναι διαβασμένος – κάτι το οποίο θεωρείται ελάττωμα
• Μιλάει για πράγματα τα οποία, για τον κατήγορο, δεν έχουν καμμιά σημασία και κανένα νόημα

Υπάρχει λοιπόν κάποιο πρόσωπο, το οποίο, πολλούς αιώνες μετά τη γέννησή του, κατάφερε να μαζέψει και τις τρεις παραπάνω κατηγορίες. Το πρόσωπο αυτό είναι ο Πλάτων, και την κατηγορία της θολοκουλτούρας δεν την εκτόξευσε άλλος, παρά ο Ιωάννης ο λεγόμενος Χρυσόστομος.

Πράγματι, ο Πλάτωνας, κατά τον Ιωάννη, έχει υπερβολικά φιλελεύθερες απόψεις. Ο τελευταίος, φρίττει όταν αναλογίζεται το αίσχος της «Πολιτείας»:

Οὐκαθάπερ Πλάτων, ὁ τὴν καταγέλαστον ἐκείνην πολιτείαν συνθεὶς, καὶ Ζήνων, καὶ εἴ τις ἕτερος πολιτείαν ἔγραψεν, ἢ νόμους συνέθηκεν. … Ὅταν γὰρ κοινὰς πᾶσι τὰς γυναῖκας ποιῶσι, καὶ παρθένους γυμνώσαντες ἐπὶ τῆς παλαίστρας ἄγωσιν ἐπὶ θέαν ἀνθρώπων, καὶ λαθραίους κατασκευάζωσι γάμους, πάντα ὁμοῦ μιγνύντες καὶ συνταράττοντες, καὶ τοὺς ὅρους τῆς φύσεως ἀνατρέποντες, τί ἕτερον ἔστιν εἰπεῖν; Ὅτι γὰρ δαιμόνων ἐκεῖνα ἅπαντα εὑρήματα καὶ παρὰ φύσιν τὰ λεγόμενα…

(Υπόμνημα εις Ματθαίον Ευαγγελιστήν,  75 κ.ε.)

Ο Ιωάννης, δεν παραλείπει να χλευάσει τη μόρφωση του Πλάτωνα, προκειμένου να εξάρει την αμορφωσιά των αποστόλων, π.χ.:

Εἰ γὰρ Παῦλος ἀπαίδευτος ἦν, ἐκράτησε δὲ Πλάτωνος, ὅπερ ἔλεγον, λαμπρὰ γέγονεν ἡ νίκη. Τοὺς γὰρ ἐκείνου μαθητὰς λαβὼν ὁ ἀμαθὴς ἅπαντας ἔπεισε, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἤγαγεν….Καὶ ὅταν εἴπωσιν ἐκεῖνοι, ὅτι ἄγροικοι ἦσαν οἱ ἀπόστολοι, προσθῶμεν ἡμεῖς, καὶ εἴπωμεν, ὅτι καὶ ἀμαθεῖς καὶ ἀγράμματοι καὶ πένητες καὶ εὐτελεῖς καὶ ἀσύνετοι καὶ ἀφανεῖς. Οὐκ ἔστι βλασφημία τῶν ἀποστόλων ταῦτα, ἀλλὰ καὶ δόξα, τὸ τοὺς τοιούτους τῆς οἰκουμένης πάσης λαμπροτέρους φανῆναι.

(Στις προς Κορινθίους επιστολές,  Γ’ 52 κ.ε.)

Αν και, καλύτερο, είναι το παρακάτω απόσπασμα:

Ὥστε ὅσῳ ἂν ἀνόητος ᾖ ὁ πειθόμενος, πείθηται δὲ ταῦτα, ἃ μηδὲ φιλόσοφοι πεῖσαι ἴσχυσαν τοὺς φιλοσόφους, μεῖζον τὸ θαῦμα γίνεται, μάλιστα δὲ ὅταν καὶ γυναῖκες καὶ δοῦλοι πείθωνται, καὶ διὰ τῶν ἔργων ταῦτα ἐπιδείκνυνται, ἅπερ Πλάτωνες καὶ πάντες ἐκεῖνοι οὐδένα πεῖσαι ἴσχυσαν. Καὶ τί λέγω, ὅτι οὐδένα; Οὐδὲ ἑαυτούς.

(Στις πράξεις των αποστόλων, Λϛʹ, 53 κ.ε.)

Δεν ξέρω, αλλά εμένα αυτό το επιχείρημα «αυτά τα καταλαβαίνει ο απλός λαός κύριέ μου, ενώ αυτά που λέτε εσείς δεν πείθουν κανέναν» κάτι μου θυμίζει. Αν όμως ακόμα αμφιβάλετε για το αν είπε ο Ιωάννης τον Πλάτωνα θολοκουλτουριάρη, νομίζω πως το τελευταίο απόσπασμα θα σας πείσει.

Πόσα ἔκαμε Πλάτων καὶ οἱ κατ’ αὐτὸν περὶ γραμμῆς καὶ γωνίας καὶ στιγμῆς καὶ ἀριθμῶν ἀρτίων καὶ περιττῶν, καὶ ἴσων ἀλλήλοις καὶ ἀνίσων, καὶ τῶν τοιούτων διαλεγόμενος ἡμῖν ἀραχνίων (καὶ γὰρ τῶν ὑφασμάτων ἐκείνων ἀχρηστότερα ταῦτα τῷ βίῳ), καὶ οὐ μέγαν, οὐ μικρὸν ἐντεῦθεν ὠφελήσας οὕτω τὸν βίον κατέλυσε!

(Στις πράξεις των αποστόλων, Δ’ , 37 κ.ε.)

Στο οποίο ο Ιωάννης μας λέει πόσο άχρηστη μας είναι η γεωμετρία. Βέβαια ο Πλάτων δεν έχει μείνει στην ιστορία ως γεωμέτρης, αλλά όταν θες να κατηγορήσεις τον άλλον ως θολοκουλτουριάρη, μπορείς να του φορτώσεις ό,τι θες.

Αυτή είναι πάντως η αρχαιότερη κατηγορία περί θολοκουλτούρας που κατάφερα να βρω. Το ότι σε αυτήν αναμειγνύονται ο Πλάτων και ο Ιωάννης, συνεπάγεται κάποια πράγματα τα οποία τα αφήνω ως άσκηση στον αναγνώστη…

Το επόμενο άρθρο αυτού του blog, θα περιστρέφεται γύρω από το θέμα: ποιος είναι ο αρχαιότερος θολοκουλτουριάρης;

Με άλλα λόγια, ποιος χαρακτήρισε πρώτος κάποιον άλλον ως «θολοκουλτουριάρη» (στη διατύπωση της εποχής του φυσικά) και ποιος ήταν αυτός που χαρακτηρίστηκε;

Αύριο-μεθαύριο, θα έχω έτοιμη την απάντηση. Εν τω μεταξύ, όποιος θέλει, μπορεί να προετοιμάζεται…

Σύμφωνα με τη μαρτυρία, ο Γέροντας Φαρίσιος, περπατούσε πριν από δύο εβδομάδες στον κήπο του πρώην υπουργού, ώσπου τον συνάντησαν ο ίδιος ο Βουλγαράκης, ο πεθερός του και ο ινδός κηπουρός. Οι ευσεβείς άνδρες πήγαν να ζητήσουν την ευχή του (ο ινδός κηπουρός έχει βαπτιστεί Χριστιανός Ορθόδοξος), αλλά ο Γέροντας Φαρίσιος τραβήχτηκε, δεν τους έδωσε την ευχή του και με τρεμάμενη φωνή τους είπε: «τραβήξτε στο χρηματιστή σας και πείτε του να ρίξει τα λεφτά στον κλάδο τροφίμων γιατί σε 3 μήνες από τώρα οι τηλεπικοινωνιακές θα κάνουν βουτιά». Ο Γέροντας Φαρίσιος συνέχισε: «Και μην ξεχνάτε το μοναστήρι!». Μέχρι να συνέλθουν οι ευσεβείς άνδρες, ο Γέροντας Φαρίσιος είχε χαθεί μέσα στο μονοπάτι.

Ο πιστός που αποκαλυψε το γεγονός συνέχισε γράφοντας: «όντως ο Βουλγαράκης τηλεφώνησε αμέσως στο χρηματιστή του και γύρισε το χαρτοφυλάκιό του σε Λούλη, Κρι-Κρι και Elbisco Συμμετοχών, ενώ αγόρασε κάποια πακέτα Vivartia για λογαριασμό μιας off-shore ονόματι Watt O’ Padey.»

Πολλοί πάντως μοναχοί του Αγίου Όρους αμφισβητούν τη μαρτυρία, λέγοντας οτι «κατά καιρούς διάφοροι ισχυρίζονται διάφορα για τον πατέρα Φαρίσιο συνήθως για να αυξήσουν το χαρτοφυλάκιό τους. Ο άγιος Γέρων ποτέ δεν έδινε συμβουλές για μετοχές! Μόνο για αμοιβαία κεφάλαια!»

Την ίδια ώρα λοιπόν, ήταν προγραμματισμένη η ετήσια συνάντηση/συζήτηση των επικουρείων, όπως διοργανώνεται κάθε χρόνο από το περιοδικό «ο Κήπος του Επίκουρου» και τον εκδότη του Μάριο Βερέττα. Το θέμα της φετεινής συζήτησης, ήταν «Επίκουρος και θεός».

Κανονικά, θα έπρεπε εδώ να μεταφέρω τις εντυπώσεις από τη συζήτηση που έγινε, αυτό όμως είναι αδύνατον διότι, όσα μου μεταφέρθηκαν, αφορούσαν αποκλειστικά τα παρατράγουδα που συνέβησαν.

Το πρώτο παρατράγουδο, ήταν μια παρεξήγηση που έγινε όταν χρειάστηκε να γίνει μια ανακοίνωση για κάποιο αμάξι που ενοχλούσε. Κάποιος από τους διοργανωτές ζήτησε το λόγο και, τότε, ο Βερέττας δεν ξέρω τι είπε, πάντως όλοι μου μετέφεραν πως αντέδρασε πολύ άσχημα.

Το δεύτερο και πολύ χειρότερο παρατράγουδο όμως, συνέβη κατά τη λήξη της εκδήλωσης. Εκείνη τη στιγμή, μια ομάδα ανθρώπων μπήκε στο χώρο όπου μέχρι πρότινος γινόταν η συζήτηση, κραδαίνοντας… μια φωτοτυπία η οποία αποδείκνυε – κατά τα λεγόμενά τους πάντα – πως ο Βερέττας είχε αποκαλέσει προ 30ετίας τον Μέγα Αλέξανδρο «σφάχτη» και, γι’ αυτό, του ζητούσαν δήλωση μετανοίας. Το τι επακολούθησε, είναι εύκολο να το φανταστεί κανείς.

Φυσικά πολλά είναι τα ερωτήματα που ανακύπτουν από αυτήν την αυθόρμητη πρωτοβουλία των ανθρώπων που εντελώς αυθόρμητα πήραν την ίδια φωτοτυπία και τους ήρθε η ίδια έμπνευση.

• Τι δουλειά έχει μια ομάδα ανθρώπων η οποία ουδεμία σχέση δεν έχει με την οργανωτική επιτροπή, να επεμβαίνει και να ζητάει δηλώσεις μετάνοιας;
• Για ποιο λόγο έκαναν την επέμβασή τους σε μία εκδήλωση η οποία ουδεμία σχέση είχε με το Μέγα Αλέξανδρο;
• Τη φωτοτυπία δεν την είδα, οπότε δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το αν είναι ακριβής ο ισχυρισμός τους πως ο Αλέξανδρος χαρακτηρίστηκε «σφάχτης». Αλλά, ρε παιδιά, τώρα τελευταία, σαν πολλοί δεν «αποδεικνύεται» πως είναι το τάδε ή το δείνα με βάση αποσπάσματα από κάποιο κείμενό τους;
• Αλλά, ακόμα κι αν όντως το κείμενο αυτό ομιλεί περί «σφάχτη Αλεξάνδρου», με την ίδια λογική θα πρέπει, στο μέλλον, να απαγορευθεί στα Προμήθεια η είσοδος στους Θηβαίους. Για ευνόητους λόγους. Εκτός κι αν οι Θηβαίοι θεωρηθούν «λιγότερο Έλληνες» από τους υπόλοιπους.

Θα μπορούσα να συνεχίζω με χίλια μύρια επί του θεωρητικού. Μην κρυβόμαστε όμως πίσω από το δάχτυλό μας, ο κόσμος τό’χει τούμπανο κι ο χώρος κρυφό καμάρι: οι λόγοι για τους οποίους παίχτηκε αυτός ο τσαμπουκάς ήταν πολιτικοί. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν απλά η πρόφαση.

Να το πω αλλιώς: οι δράστες του τσαμπουκά, ουσιαστικά χέστηκαν για το Μεγαλέξανδρο. Αυτό που τους καίει, εν προκειμένω, είναι να φύγουν οι Επικούρειοι από τα Προμήθεια.

Κι όποιος έχει αμφιβολία, μπορεί να ψάξει και να διασταυρώσει και μόνος του, πως πριν τα Προμήθεια, υπήρξε αίτημα απομάκρυνσης του Βερέττα και των Επικούρειων από τα Προμήθεια. Το αίτημα δεν πέρασε, οπότε κάποιοι αποφάσισαν να το περάσουν με το έτσι θέλω.

Ειρήσθω εν παρόδῳ, στη φετεινή διοργάνωση το αίτημα για «ενότητα» ακούστηκε πολλές φορές. Ναι, τα Προμήθεια είναι μια ενωτική γιορτή όπου όλοι έχουν θέση. Ίσως όμως, οι μόνοι που δεν έχουν θέση, να είναι αυτοί που δε θέλουν να έχουν θέση κι οι άλλοι μαζί τους.

Ευτυχώς, παρά τις εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν αρχικά, οι Επικούρειοι δε μάσησαν και θα συνεχίσουν να έρχονται στα Προμήθεια. Ευτυχώς, διότι, αν περνούσε, το ερώτημα θα ήταν το ποιοι παίρνουν σειρά.

Για την ιστορία, να πω πως μίλησα με το Βερέττα για το περιστατικό και παραδέχτηκε πως, στο περιστατικό της παρεξήγησης, παραφέρθηκε. Προσπάθησα να μιλήσω και με το άλλο μέρος της αντιπαράθεσης. Αλλά αυτό είναι θέμα για ξεχωριστό άρθρο…

Δύσκολη υπόθεση η μουσική υπόκρουση… Αλλά, γιατί όχι;

Από τη μια, έχεις τους απ’ έξω οι οποίοι, μη γνωρίζοντας τίποτε για την κατάσταση, σε τσουβαλιάζουν με ό,τι γραφικότητα τους έρθει.

Από την άλλη, έχεις (μερικούς από) τους από μέσα, οι οποίοι κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να δικαιώσουν τους προηγούμενους.

Κι η κατάσταση αυτή ίδια ήταν και ίδια παραμένει, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέσα στον λεγόμενο «ελληνοκεντρικό» χώρο, κοντά στα 15 χρόνια. Ναι, αλλά όταν για 15 χρόνια δεν έχει βελτιωθεί η κατάσταση, όταν εξακολουθεί να υπάρχει άγνοια γύρω από το χώρο μας και τις θέσεις που πρεσβεύει κι όταν τα παρατράγουδα όχι μόνο δεν ελαττώνονται, αλλά ακούγονται ολοένα και πιο δυνατά, τότε έρχεται μια στιγμή που ως συνειδητός δωδεκαθεούσος, πρέπει να κάνεις μια επιλογή: ή τα παρατάς και κάθεσαι σπίτι σου, ή κάνεις κάτι για την κατάσταση.

Το 12830.gr ήταν και συνεχίζει να είναι μια προσπάθεια για να ελαττωθεί το (υπαρκτό, μην κρυβόμαστε) χάσμα ανάμεσα στο χώρο και την υπόλοιπη κοινωνία. Χρειαζόταν όμως κάτι παραπάνω. Κι αυτό το παραπάνω αποφάσισα να κάνω, φτιάχνοντας έναν καινούργιο χώρο, που να ξεχωρίζει όμως από τον υπόλοιπο ιστότοπο. Το 12830.gr είναι ο χώρος ενημέρωσης για την ελληνική θρησκεία. Οι «Λυκοφρωνισμοί» είναι οι προσωπικές μου απόψεις και μπαίνουν χωριστά, ώστε να μην μπλέκονται τα δύο μεταξύ τους. Και βέβαια, στον προσωπικό μου αυτό χώρο μπορεί κανείς να σχολιάσει χωρίς να χρειάζεται να γίνει μέλος στο 12830.gr.

Μείνετε στο ακουστικό σας. Η διακόσμηση του χώρου είναι προσωρινή. Ενδεχομένως κι ο τίτλος. Τα άρθρα αρχίζουν σύντομα. Μέχρι τότε, σας αφήνω:

• Τον «Εθνικάρα», ένα αντιπροσωπευτικό κείμενο που έγραψα με φίλους στο όχι και τόσο μακρυνό 2004. Αν το έγραφα σήμερα, θα χρειαζόταν δυο-τρεις συνέχειες.
• Και τα παρακάτω τραγουδάκια. Το δεύτερο είναι στα ισπανικά, αλλά αυτό δεν νομίζω να τρομάξει κανέναν ελληνοκεντρικό. Τα ισπανικά άλλωστε, όπως όλες οι γλώσσες, είναι παρεφθαρμένα ελληνικά!

Richard Wright

28/7/1943 – 15/9/2008

Γιάννης Χρήστου

9/1/1926 – 9/1/1970

http://www.janichristou.org/

Jani Christou @ MySpace