Ας είμαστε ειλικρινής: το σύστημα της προοδευτικής φορολόγησης ήταν πάντα προβληματικό. Πρώτο και κύριο πρόβλημα, αποτελεί σαφέστατα αντικίνητρο στην ανάπτυξη καθώς, ουσιαστικά, τιμωρεί τα άτομα τα οποία βγάζουν περισσότερα, με άλλα λόγια, εκείνους δίνουν ώθηση στην οικονομία· για ποιο λόγο να βγάλεις περισσότερα, αν είναι το κράτος να σου παίρνει ακόμα περισσότερα από αυτά;

Το δεύτερο πρόβλημα, είναι αυτό του περιορισμού της φορολογικής βάσης. Ο θεσμός του αφορολόγητου ο οποίος, ας μην κρυβόμαστε, χρησιμοποιήθηκε και για ψηφοθηρικούς σκοπούς, μας έχει οδηγήσει, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε μια κατάσταση όπου το 55% των ελλήνων φορολογουμένων, είναι φορολογούμενοι μόνο στα λόγια, αφού δεν πληρώνουν κανένα φόρο.

Είναι καιρός η κυβέρνηση και οι πολίτες να ξεπεράσουν αγκυλώσεις του παρελθόντος, (οι οποίες οφείλονται σε μεγάλο μέρος στην ιδεολογική επικράτηση της αριστεράς) και να περάσουν σε ένα πραγματικά δίκαιο φορολογικό σύστημα, σύμφωνο με τις απαιτήσεις της εποχής. Κι αυτό το σύστημα δεν είναι άλλο, από αυτό της αναστρόφως προοδευτικής φορολόγησης.

Τι θα προβλέπει αυτό το σύστημα; Εν συντομία, όσο περισσότερα βγάζεις, τόσο χαμηλότερο συντελεστή φορολόγησης έχεις. Αυτή η απλή αρχή, λύνει δύο τεράστια προβλήματα.

Πρώτον, δίνει κίνητρο στους φορολογούμενους να αυξήσουν τα εισοδήματά τους, αφού, όσο περισσότερα βγάζουν, τόσο λιγότερο θα φορολογούνται.

Ωστόσο, το ακόμα καλύτερο, είναι πως καταργεί το κίνητρο της φοροδιαφυγής. Άλλωστε, οι φορολογούμενοι για ποιο λόγο φοροδιαφεύγουν; Για να πληρώσουν λιγότερα. Με το παραπάνω σύστημα, το κίνητρο εξαλείφεται κι είναι προς το συμφέρον του φορολογούμενου να δηλώσει όσο το δυνατόν υψηλότερο εισόδημα.

Αφορολόγητο δε θα υπάρχει. Πολύ απλά, μπορούμε να πούμε πως το εισόδημα πάνω από το 1 εκ. ευρώ, δε θα φορολογείται. Αυτό κατ’ επέκταση σημαίνει πως τίθεται για πρώτη φορά ένα ανώτατο ποσό φόρου το οποίο θα μπορεί να πληρώσει ένας φορολογούμενος. Αν δηλ. το άθροισμα των φόρων μέχρι το εκατομμύριο είναι, ας πούμε 200.000 ευρώ, αυτό θα είναι και το ανώτατο ποσό το οποίο θα μπορεί να πληρώσει κανείς. Κι ας έχει βγάλει είτε ένα εκατομμύριο, είτε διακόσια. Όχι μόνο το καλύτερο κίνητρο για ανάπτυξη, αλλά και λιγότερη δουλειά για τους υπαλλήλους στις εφορίες!

Θα πρέπει βεβαίως να σημειώσουμε τη μεγάλη δικαιοσύνη την οποία παρουσιάζει αυτό το σύστημα: η συνεισφορά του καθενός στον κοινό κορβανά, τείνει να ισοδυναμεί με τα οφέλη που αντλεί από το κράτος. Διότι, τα υψηλότερα εισοδήματα, όπως ξέρουμε, δε χρησιμοποιούν σχεδόν καθόλου τις κρατικές υπηρεσίες: πηγαίνουν σε ιδιωτικά νοσοκομεία, ιδιωτικά σχολεία, γενικότερα δεν επιβαρύνουν το κράτος. Το κράτος το επιβαρύνουν κυρίως οι χαμηλότερες τάξεις, οι οποίες, στο νέο αυτό σύστημα, καλούνται να καλύψουν το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων του.

Θα ήταν ακόμα πιο δίκαιο, η διεύρυνση της φορολογικής βάσης να διευρυνθεί και στα ανήλικα μέλη της κοινωνίας. Φυσικά, δε γίνεται να φορολογήσουμε μέλη της κοινωνίας τα οποία δεν μπορούν να έχουν εισοδήματα και, μόνο ένας τρελός θα μπορούσε να βάλει φόρο στα νεογέννητα. Αλλά, από τη στιγμή που, όποιος κάνει παιδιά επιβαρύνει περισσότερο το σύστημα, θα ήταν σωστό και δίκαιο να επιβληθεί η αντίστοιχη αύξηση φόρου, αναλόγως με τα τέκνα του καθενός.

Με όλα όσα περιγράφηκαν, η φορολογική βάση θα έχει διευρυνθεί στο μέγιστο δυνατό, καθένας θα συνεισφέρει στο σύστημα σύμφωνα με την επιβάρυνση την οποία επιφέρει και, συνολικά, θα έχουμε ένα απλό και δίκαιο φορολογικό σύστημα.

ΥΓ. Όποιος μπερδεύτηκε, ας προσέξει καλύτερα ποιο είναι το link της σελίδας (εκεί που γράφετε τη διεύθυνση ντε…)

(Δώστε προσοχή από το 2:00 και μετά)

Τα πραγματικά γεγονότα στο Σύνταγμα, όπως τα έζησα εγώ, έχουν ως εξής:

Από χτες, το πολυνομοσχέδιο είναι νόμος του κράτους, μαζί με το περιβόητο άρθρο 37, η κυβέρνηση παραμένει στη θέση της κι εμείς, αντί να ψάχνουμε να βρούμε πως θα κλιμακώσουμε τις αντιδράσεις μας, ασχολιόμαστε με έναν τσακωμό ο οποίος, στην καλύτερη περίπτωση, θυμίζει κακομαθημένα νιάνιαρα που δείχνουν το ένα το άλλο λέγοντας «αυτός βάλεσε πλώτος κυλία!».

Βαρύ; Δεν ξέρω. Βάζω στοίχημα όμως πως, μετά από είκοσι (μην πω δέκα) χρόνια, από το χτεσινό καυγά, δε θα θυμόμαστε τίποτα. Ακόμα και το όνομα του Δημήτρη Κοτζαρίδη, μόνο το Κ.Κ.Ε. θα το μνημονεύει. («Τυχερός» άνθρωπος, αφού αυτόν τουλάχιστον κάποιοι θα τον θυμούνται. Ποιος θυμάται, μόλις ενάμιση χρόνο μετά, τα ονόματα των νεκρών της Marfin; Α! συγνώμη, ξέχασα, αυτοί δεν ήταν «δικοί μας».)

Λυπάμαι, αλλά όταν βλέπω φίλους να χάνουν τις δουλειές τους ο ένας μετά τον άλλον, την πενιχρή σύνταξη συγγενών μου να μειώνεται κι όταν ξέρω πως αυτό όχι μόνο δεν πρόκειται να σταματήσει, αλλά θα γίνει και χειρότερο, το να ασχολούμαι με τα επεισόδια ενός θρησκευτικού πολέμου που ξεκίνησε μετά από την πρώτη οικουμενική σύνοδο κομμουνιστική διεθνή, το Χημείο ή ποιος στον μπιπ νοιάζεται από πότε, δεν είναι απλώς πολυτέλεια, αλλά κάτι άλλο που δε θα γράψω.

Εν κατακλείδι, ο (_|_) μας καίγεται. Στα @@ μου οι κόντρες σας. Στάση πληρωμών προς το κράτος, ενδιαφέρεται κανείς;

1. Η οικονομική κρίση η οποία σοβεί στην Ελλάδα εδώ και πάνω από 10 χρόνια και η οποία τώρα εκδηλώθηκε, είναι απλώς το σύμπτωμα. Η ασθένεια, είναι το καθεστώς που εγκαθίδρυσε η μεταπολίτευση, ένα καθεστώς το οποίο η Ε.ΔΗ.Κ. καταγγέλλει με συνέπεια από την αρχή του.
2. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε πρόταση εξόδου, όταν θίγει μόνο το οικονομικό κομμάτι θα είναι λειψή. Δεν μπορεί να υπάρξει πλήρης πρόταση εξόδου αν δεν απευθύνει τα ζητήματα της εύρυθμης λειτουργίας των θεσμών και της παιδείας των πολιτών.
3. Δια ταύτα, το πλαίσιο μέσα στο οποίο προτείνεται η όποια λύση, είναι σημαντικότερο από την ίδια τη λύση. Η λύση που προέκρινε η κυβέρνηση είναι άδικη ακριβώς διότι αποσκοπεί, όχι απλώς να παρατείνει, αλλά και να ισχυροποιήσει το παρόν σαθρό καθεστώς.
4. Μεταξύ της οριζόντιας διασποράς ενοχής και συλλογικής ευθύνης του “όλοι φταίμε” και του λαϊκίστικου καθησυχαστικού λόγου “ο λαός δε φταίει για τίποτα”, υπάρχει και η οδός της μεσότητας: στον καθένα αναλογεί το δικό του μερίδιο ευθύνης, από αμελητέο έως απόλυτο. Μια σκέτη όμως “ομολογία ενοχής” έχει ελάχιστη σημασία. Πραγματική αξία έχουν μόνο οι πράξεις που θα κάνει ο καθένας για να αναστρέψει την πορεία της πτώσης.
5. Πικρό, στερεότυπο, αλλά αληθινό πως κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν. Δε θα καλοπιάσουμε κανέναν “αγανακτισμένο” ο οποίος στις Ευρωεκλογές έκανε αντίσταση στο σύστημα απέχοντας στις παραλίες. Ούτε έχουμε καλό λόγο να πούμε γι’ αυτόν ο οποίος μουτζώνει το κοινοβούλιο και τους βουλευτές που ο ίδιος ψήφισε. Την πρώτη μούτζα, θα έπρεπε να τη ρίξει στον εαυτό του διότι δεν αναζήτησε τους, έστω λίγους, έντιμους και ικανούς πολιτικούς οι οποίοι, ναι, υπήρχαν στα ψηφοδέλτια που πήρε. Δεν μπορούμε να ισοπεδώσουμε τους πολιτικούς.
6. Δε θα ισοπεδώσουμε όμως ούτε τους πολίτες. Διότι στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν λίγοι αγωνιστές οι οποίοι έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν το καθήκον τους. Δεν ξεχνάμε όμως πως υπάρχουν επίσης αρκετοί καιροσκόποι – που είναι το ίδιο το καθεστώς – και η πλειοψηφία των απαθών στη σιωπή της οποίας υπολογίζει το καθεστώς για να επιβιώσει. Αυτοί οι τελευταίοι, ακόμα και στα πλαίσια αυτής της ιδιότυπης δικτατορίας με κοινοβουλευτικό μανδύα, μπορούσαν και όφειλαν να έχουν αντισταθεί πολύ περισσότερο. Πως άλλωστε συνέβη η μεταπολίτευση να είναι το σταθερότερο πολιτικό σύστημα της πρόσφατης ιστορίας μας;
7. Επιμένουμε στην ευθύνη των πολιτών και όχι της πολιτικής ηγεσίας διότι πρέπει να γίνει αντιληπτό πως κανένας ηγέτης δεν πρόκειται να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Πραγματική έξοδο από τη συνολική κρίση θα φέρουν μόνο οι πολίτες όταν από αγανακτισμένοι μετατραπούν σε αποφασισμένοι να απαλλαχθούν από το καθεστώς που την έφερε.
8. Το καθεστώς της μεταπολίτευσης πλησιάζει στο τέλος του. Νομοτελειακά, είτε θα καταρρεύσει, είτε θα ανατραπεί. Κι αν προσδοκούμε χρόνια την πτώση του, εστιάζουμε με ψυχραιμία στην επόμενη μέρα, τη μέρα που θα κληθούμε να φτιάξουμε μια νέα Ελλάδα. Και για μας, προϋπόθεση μας νέας Ελλάδας είναι μια ριζοσπαστική αποκέντρωση: χωροταξική, οικονομική και, κυρίως, αποκέντρωση της εξουσίας.
9. Καλές οι λαϊκές συνελεύσεις, αλλά όταν αυτές μπορούν να άγονται και να φέρονται από ακροβολισμένους κομματικούς ζηλωτές “καλών προθέσεων”, δε μας ενδιαφέρουν. Εμείς επιδιώκουμε το διαρκές πολιτικό γίγνεσθαι, ανάμεσα σε ενεργούς πολίτες, σε πολιτικά ενεργές γειτονιές σε συνελεύσεις στις οποίες θα κυριαρχεί ο λόγος και όχι το θυμικό.
10. Πιστεύουμε στον πολίτη ο οποίος συμμετέχει, αποφασίζει, αλλά, πάνω από όλα, φέρει το βάρος της ευθύνης της απόφασής του, στον πολίτη που έχει συνέπεια λόγου και πράξεων. Όταν λέμε πως οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κέρδη, εννοούμε πως είμαστε προετοιμασμένοι να χάσουμε αυτά -τα ούτως ή άλλως λίγα – που έχουμε, προκειμένου τα παιδιά μας να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.
11. Χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών. Θέλουμε αυτούς που ζητούν μια κοινωνία όπου καθένας θα κερδίζει μια αξιοπρεπή διαβίωση, με μόχθο, χωρίς εκμετάλλευση κι όχι εκείνους που φιλοδοξούν να μπουν στην κλίκα των λίγων που κερδίζουν εις βάρος των πολλών.
12. Η Ελλάδα έχει σπουδαία συγκριτικά πλεονεκτήματα:η γεωγραφική της θέση, η μεγάλη ακτογραμμή, το κλίμα, οι φυσικοί πόροι, με την κατάλληλη αξιοποίησή τους μπορούν να εξασφαλίσουν στο λαό της ένα ζηλευτό επίπεδο διαβίωσης. Δεν ξεχνάμε ποτέ όμως ότι η αποκέντρωση κι η αλληλεγγύη είναι προϋποθέσεις εκ των ουκ άνευ για την αξιοποίησή τους.
13. Πιστεύουμε στη διακήρυξη της Γαλλικής Επανάστασης η οποία ακόμα και σήμερα, παραμένει απραγματοποίητη: Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφότητα. Ελευθερία δε γίνεται να υπάρξει χωρίς ισότητα κι η ισότητα είναι ανώφελη χωρίς ελευθερία. Και οι δυο τους μαζί όμως δε θα χτίσουν έναν καλύτερο κόσμο αν δε συμπληρωθούν από την Αδελφότητα μεταξύ των πολιτών.
14. Δε μας αρκεί μια απλή έξοδος από την οικονομική κρίση. Θέλουμε να κοιτάξουμε πέρα και ψηλά, να κάνουμε πραγματικότητα το διαχρονικό όραμα για την Ελλάδα που ξεκινά από τους πρώτους διαφωτιστές, περνά από τον Καποδίστρια, το Βενιζέλο, τον Παναγούλη και παραμένει ζωντανό ως τις μέρες μας: μια Ελλάδα αυτόφωτη, μέρος της Ευρώπης, των Βαλκανίων, της Μεσογείου, της ευρύτερης περιοχής, με δική της, διακριτή ταυτότητα, λίκνο των γραμμάτων, των τεχνών και της επιστήμης, στην οποία τα παιδιά της, θα δημιουργούν και θα προοδεύουν. Κι αν είναι μακρύς ο δρόμος, σημασία έχει το πρώτο βήμα.

Να το κάνουμε.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του ιστολογίου μας, ο πρωθυπουργός κος Γ. β’ Παπανδρέου συναντήθηκε με τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, προκειμένου να συζητήσουν το θέμα της φορολόγησης της εκκλησίας.

Σύμφωνα με τις πηγές μας, ο κοσμαγάπητος πρωθυπουργός έδωσε σκληρή μάχη προκειμένου να πείσει τον προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας να συνεισφέρει στον αγώνα του ελληνικού λαού, βρήκε όμως έναν Ιερώνυμο ο οποίος απέφυγε με υποδειγματική ευστροφία τις παγίδες του πρωθυπουργού.

Ακολουθεί μια φωτογραφική αναπαράσταση της συνάντησης, όπως μας ενημέρωσαν πως διεξήχθη.

Το 1974 όμως, δέκα χρόνια μετά, η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική. Είχε, βλέπετε, την ατυχία, να κατέβει στον ίδιο διαγωνισμό με ένα τραγούδι που έφερε τον τίτλο “Sì” (“Ναι”), την ίδια εποχή που η Ιταλία ετοιμαζόταν να διεξαγάγει το δημοψήφισμα για την νομιμοποίηση του διαζυγίου. Οι οξυδερκείς ιταλοί λογοκριτές, λοιπόν, έβγαλαν το συμπέρασμα πως το τραγούδι περιείχε υποσυνείδητα μηνύματα (αφού ακούγεται πολλές φορές η λέξη “Ναι”) προκειμένου να επηρεάσει τους ιταλούς ψηφοφόρους και να τους κάνει να ψηφίσουν… “ναι”. Με αυτόν τον τρόπο, η Ιταλία είχε την πρωτοτυπία να γίνει η χώρα η οποία λογόκρινε το τραγούδι το οποίο η ίδια είχε στείλει στο διαγωνισμό. Είναι, ή δεν είναι τεράστια ειρωνεία να συμβεί κάτι τέτοιο στο φρόνιμο κοριτσάκι του 1964;

Για την ιστορία, τα διαζύγια νομιμοποιήθηκαν στην Ιταλία και το τραγούδι, έχοντας να αντιμετωπίσει το θρυλικό “Waterloo” των εξίσου θρυλικών ABBA έμεινε στη δεύτερη θέση, με άλλα λόγια τα πήγε εξαιρετικά.

Μερικά χρόνια αργότερα, γύρω στο 1980, σ’ ένα παιδάκι (εμένα!), συχνά-πυκνά, του αρέσει να ακούει ένα δίσκο. Ο δίσκος λέγεται “Une guitare et l’ océan” και τον έχει ηχογραφήσει ο κιθαρίστας Claude Ciari. Ο δίσκος αυτός περιέχει μια διασκευή, φυσικά, του “Sì”.

Τώρα, το αγαπημένο μου πείραγμα προς τους κιθαρίστες, είναι πως, αν γινόταν μια φανταστική καταστροφή στον κόσμο και χάνονταν όλα τα μουσικά όργανα, εκτός από τις κιθάρες, οι κιθαρίστες ούτε που θα το παίρνανε χαμπάρι. Πράγματι, το συγκεκριμένο είδος έχει μια απαράμιλλη εμμονή στο να παίζει τα πάντα στην κιθάρα. Είτε ταιριάζουν, είτε όχι.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με την καλή περίπτωση. Η κιθάρα του Claude Ciari βρίσκω πως αναδεικνύει πολύ καλύτερα τη μελωδία, ενώ έχει αφαιρεθεί ο – απαραίτητος για τη Eurovision – εντυπωσιασμός, προς όφελος της ατμόσφαιρας.

Πριν από κάμποσο καιρό, η διασκευή αυτή ανασύρθηκε, μυστηριωδώς, μέσα στο κεφάλι μου. Την αντέγραψα από το βινύλιο και τη μοιράζομαι μαζί σας.

Κατά την ημέρα αυτή, ο Θεός το είδε λίγο διαφορετικά το πράγμα. Σκέφτηκε δηλαδή: «να, τώρα, έχω τόσους πολλούς δίκαιους ανθρώπους μπροστά μου, τους οποίους θα έπρεπε να τους στείλω στην Κόλαση μόνο και μόνο επειδή ακούσανε και δεν πιστέψανε. Αλλά κι αυτούς που δεν ακούσανε, μπορώ να τους στείλω στον Παράδεισο, αλλά, εδώ που τα λέμε, δεν είναι δίκαιο. Θα γυρίσουν και θα μου πούνε “εμάς άλλα μας υποσχέθηκαν, δε μας υποσχέθηκαν πως θα γίνουμε μέλη μιας χορωδίας που σε υμνεί, όσο καλός και πανάγαθος κι αν είσαι.”» Αυτά σκεφτόταν ο Θεός κι επειδή τους αγαπούσε τους ανθρώπους, τελικά το θέμα το ρύθμισε τελείως διαφορετικά: κάθε δίκαιος άνθρωπος θα πήγαινε στον άλλο κόσμο που προέβλεπε η θρησκεία του.

Χαρά απλώθηκε σ’ όλη την οικουμένη κι έτσι, οι χριστιανοί βρήκαν τους αγίους τους, οι μουσουλμάνοι τα ουρί τους, οι εβραίοι τους πατριάρχες τους, οι ελληνόθρησκοι τις Νήσους των Μακάρων, οι βουδδιστές το Νιρβάνα και πάει λέγοντας. Μόνο οι άθεοι βρίσκονταν κάπου στη μέση του πουθενά κι όλοι κάνανε πως δεν τους βλέπανε. Και όλοι τους ήταν ευτυχισμένοι, ακόμα κι οι άθεοι που, τουλάχιστον μεταξύ τους, κάνανε καλή παρέα.

Πέρασε καιρός πολύς. Πόσος τώρα, δεν ξέρουμε, αφού σε καταστάσεις αιωνιότητας είναι δύσκολο να προσδιορίσεις τα χρονικά διαστήματα, πάντως αρχίσανε οι πρώτες γκρίνιες. Οι χριστιανοί, αφού είχαν υμνήσει το θεό με όλη τους την ψυχή, έβρισκαν πως είχαν αρχίσει να βαριούνται. Οι μουσουλμάνοι, είχαν κορεστεί πλήρως. Οι εβραίοι, ναι, οι πατριάρχες τους τούς είπαν ωραίες ιστορίες, αλλά κι αυτές είχαν τελειώσει, οι βουδδιστές αναζητούσαν λίγο δράση, οι ελληνόθρησκοι είχαν κουραστεί από το γλεντοκόπι κι οι άθεοι από το να βλέπουν τις ίδιες φάτσες.

Τότε άρχισε να κυκλοφορεί μια ιδέα ανάμεσα στις ψυχές. Και το μυστήριο είναι πως, ενώ οι διάφοροι παράδεισοι δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους, παρουσιάστηκε ταυτόχρονα σε όλους. Οι ψυχές ζητούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερα σε όλους τους παραδείσους, να έχουν μια κάποια εναλλαγή.

Ο Θεός το σκέφτηκε. Δεν του φάνηκε κακή ιδέα, έτσι κι αλλιώς, επιλογή του καθενός, άλλωστε, με αυτό το σκεπτικό έφτιαξε παραδείσους για όλους. Και το δέχτηκε.

Και ξανά, χαράς ευαγγέλια σε όλη την οικουμένη. Οι ψυχές αρχίσανε να κυκλοφορούν ελεύθερα και όλοι μοιράζονταν τις γενναιόδωρες απολαύσεις που ο κάθε παράδεισος προσέφερε.

Πέρασε έτσι κι άλλος καιρός. Όμως οι γκρίνιες ξανάρχισαν.

Οι ψυχές, ζητούσαν το δικαίωμα να κυκλοφορούν ελεύθερα και στις κολάσεις.

(Remake πάνω στην κεντρική ιδέα ενός κειμένου που είχα σκαρώσει χρόοοονια πριν)

… και τότε εκείνος, αψηφώντας τους εχθρούς που τον είχαν περικυκλώσει σαν όρνια, ανασηκώθηκε. Βρόντηξε το χέρι του στο τραπέζι και είπε σταθερά κι αποφασισμένα:

- «Τι θέλετε να κάνω για να πεισθείτε; Μήπως να βάλω ενέχυρο τα νησιά μας ή να πουλήσουμε την Πελοπόννησο; Αυτά τα πράγματα δεν γινονται και το ξερετε»

Σύννεφα μαζώχτηκαν στο βλέμμα του. Η αίθουσα σκοτείνιασε, θαρρείς και όλο το φως είχε μαζευτεί ολόγυρά του.

Μουδιασμένοι οι οχτροί, σκιάχτηκαν από το θαρραλέο παράστημα κι ευθύς άλλαξαν κουβέντα. Έπρεπε να το είχαν μάθει, τόσες φορές πια, πως δεν τα βάζεις με τέτοιους ήρωες.

Τώρα με τον Αύγουστο, τραβιέται η κατασκοπική λογοτεχνία. Αν προτιμάτε περιπέτεια ή μελό, υπάρχει και η Καθημερινή.

Το κείμενο αυτό αναρτάται στη μνήμη του κιμπορντίστα του συγκροτήματος, του Richard Wright ο οποίος, αν ζούσε σήμερα, θα είχε γενέθλια.

Echoes – A narration of the song (Studio version)

A ping. Then another one. Little by little, the soundscape is filled with strange, dissociated sounds without meaning nor organization.

And, suddenly, Dave’s guitar plays just a single sliding. And suddenly, the meaning of all these little strange sounds is revealed to you. They were organized since the beginning, but it’s only now that you get it. A serene moment follows where Echoes main theme is developing, presenting itself. Broken by Nick’s drum invasion the theme ends with a meditation.

Meditation is a keyword in Echoes. The melody is meditating, the instruments are meditating, the music itself is meditating, as if they had life of their own. And then, it’s like each one is playing independently, on his own. Yet they all together play in harmony, being part of a mystical communion. Meditation and communion of music are to be repeated in “Dark Side of the Moon” and “Wish you were here”.

It’s like that that Echoes main them is exposed a second time immediately after the first exposition, but now it’s different. This process of thinking over itself has altered it.

Voice is the new addition to the theme that has know reached a sufficient maturity. It is repeated but it’s after the lyrics’ end we can see the change. The drums and the bass “attack”, while the organ and the guitar agoniously try to keep on. Bass and drums recess to give the guitar the opportunity to comment over Echoes theme. Dave’s guitar is actually singing while feelings are escalating from a melancholic thought to pain and then agony: bass and drums are attacking again. The “phantom of the opera theme”, with its downward melody is relentless and definitive. The guitar is struggling to overcome it and to keep is agonizing song going.

The struggle is interrupted. The band is now playing jazz. Again, each one plays his own melody, narrating his own story, living his own life. They hear like isolated, but are they?

As the jazz music is fading out, the soundscape changes to a desert. The wind blows, as the creatures are crying out to the god (to the Sun maybe?) as they struggle for survival.

Is it that vital forces have won and begin to breed life or we are getting out of the desert soundscape to get back to a fertile place? We can only say that little by little, the vital forces are taking up the instruments, and music is raising up: simple motifs and musical schemes is all we hear. We are witnessing the birth of Echoes theme as it grows up from its embryonic form. Escalation to the maximum peak takes place as the moment of the birth arrives. The main theme is back. Were we back in time where it all began or was it destroyed to be built up again?

The relentless bass is coming back again. Now it’s the organ that resists its omnipotence but not for long. As the battle that began in the first part is raging, music is going higher, and higher, and higher until it reaches a peak where things can not go further anymore. And it explodes.

Everything has finished. The soundscape has changed again along with our perspective: all this time we’ve been in a trip on a music land and now we are going away. Our trip has ended, everything is over, only memories remain. The guitar and the organ talk to each other gently over their memories, bass and drums sustaining. The sound of a plane is marking our departure as the memories are fading away….

Το καλοκαίρι είναι στ’ αλήθεια η πιο ανυπόφορη εποχή. Όχι από πλευράς ζέστης και τέτοια, όχι. Αλλά να, είναι που, με το που μπαίνει, πάντα, μα πάντα, μού’ρχεται στο μυαλό η ίδια σκέψη. Πως έπρεπε να υπάρχει ένας νόμος ο οποίος να στέλνει σε υποχρεωτική άδεια τους πάντες στην Ελλάδα, από Μάιο ως Σεπτέμβριο. Διότι, όου γιες, αυτή είναι η σκληράδα του καλοκαιριού. Που σε κοιτάζει στα μάτια και σου λέει πόσο μάταια είναι να πασχίζεις τέτοιες μέρες, πως αυτή είναι η εποχή να την αράξεις σε μια παραλία και να δροσίζεσαι με ένα καρπούζι χαζεύοντας τις ομορφιές γύρω σου. Αλλά, φευ! Καθημερινά, για Σαμοθράκη, Κάλυμνο, Κύθηρα και Κρήτη αναχωρούν πάντα περήφανα τα πλοία κι εμείς, σκυφτοί, σ’ ένα κομπιούτερ βλέπουμε χοντρά λογιστικά φύλλα. Αυτή είναι η κατάντια του ανθρώπινου είδους.

Στάση δεύτερη

Οι διακοπές έχουν για πολλούς μια επίδραση σαν reboot. Απομακρυσμένοι από internet, τηλεόραση, δουλειά και γενικότερα κάθε είδους θόρυβο της καθημερινότητας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Και τότε ξανανακαλύπτουμε κάποια όνειρα, λίγο τολμηρά, αλλά όχι πολύ, γι’ αυτό που θέλαμε να γίνουμε από μικροί. Αυτή τη χρονιά θα γράψω επιτέλους το μυθιστόρημά μου. Θ’ ανέβω στη σκηνή να παίξω ροκ. Θα ξεκινήσω Κουνγκ-Φου. Θα πάω να καλλιεργήσω το χτηματάκι που μου άφησε ο παππούς μου. Κάτι. Καθένας με την τρέλα του.

Φτάνουν μόλις πέντε μέρες από την επιστροφή σου στην Αθήνα για να τα ξεχάσεις όλα. Και να πέσεις και πάλι στα ίδια.

Στάση τρίτη

Είναι απίστευτο πόσους τρόπους βρίσκει η καθημερινότητα να σε τραβήξει προς τα κάτω. Τον τελευταίο μήνα, χάρηκα τρεις πραγματικά ανεβαστικές στιγμές: τις μοναδικές στιγμές στα Προμήθεια· τη συναυλία του Roger Waters· και το επικό φινάλε του Harry Potter (οκ, δε συγκρίνεται με τα δύο προηγούμενα, αλλά το φχαριστήθηκα). Την επόμενη μέρα, κάτι διάβασα στην μπλογκόσφαιρα και συφυλιάστηκα αμέσως. Έτοιμος ήμουν να πιάσω το πληκτρολόγιο και να γράψω ένα λίβελο τρισάθλιο, μέχρι που το συνειδητοποίησα: τόσες αφορμές για να γράψω για κάτι καλύτερο, κι όμως, αυτό που με ωθούσε στο πληκτρολόγιο ήταν η αθλιότητα ενός σκατόγερου. Τόσο εύκολα υπερισχύει η αθλιότητα.

Στάση τέταρτη

Και κάθομαι στο μπαλκόνι και κάθομαι και χαζεύω τη μαμά γάτα της γειτονιάς. Η οποία παίζει με τα δυο γατάκια της. Οι γάτες δεν έχουν νοημοσύνη. Αυτή η γάτα όμως, έχει οικογένεια. Και τη χαίρεται. Και μου φαίνεται σοφή.

Συμπέρασμα

Είναι καλοκαίρι. Θέλω να κοιτάξω ψηλά. Ψηλά και πέρα. Αφήστε με να το κάνω επιτέλους. Δε θέλω να με απασχολούν ούτε μνημόνια, ούτε μεσοπρόθεσμα, ούτε μακελειά. Θέλω για λίγο να πάψει να με αναλώνει η κατάντια του ανθρώπινου γένους. Θέλω να πετάξω, μπας και συναντήσω έστω και για μια στιγμή αυτό που μας κάνει καλύτερους. Πάνω, ψηλά και πέρα!

Την πρόταση των 108 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ για συγκρότηση γνωμοδοτικού συμβουλίου για τους πρώην υπουργούς της ΝΔ Γιώργο Αλογοσκούφη και Χρήστο Μαρκογιαννάκη απέρριψε η ολομέλεια της Βουλής με μυστική ψηφοφορία.

Πηγή: tvxs

Απορρίφθηκε λοιπόν η πρόταση για δημιουργία γνωμοδοτικής επιτροπής η οποία θα αποφαινόταν αν θα παραπεμφθούν σε προανακριτική επιτροπή.

Η υποκρισία δεν έχει όρια. Μπορούμε να κάτσουμε να βρίζουμε με τις ώρες τους πολιτικούς, να τους μουτζώνουμε, να τους καταριόμαστε και άλλα πολλά, χωρίς κανένα απολύτως πρακτικό αντίκρυσμα.

Από τη στιγμή που υποτίθεται πως ανήκουμε σε ένα χώρο ο οποίος διαπνέεται από άλλες, ανώτερες αξίες, θα ήταν πιο χρήσιμο για μας να αρχίσουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας.

Ναι, οι βουλευτές συμπεριφέρθηκαν ως συντεχνία. Ωραία. Εμείς όμως τι κάνουμε;

Στα πολλά χρόνια που είμαι στο χώρο, έχω δει διάφορα κακώς κείμενα να συμβαίνουν. Και όπως τα έχω δει εγώ, τα έχουν δει πάρα πολλοί. Δεν έχω κάνει ποτέ κουβέντα για αυτά, όπως κανείς μας δεν έχει κάνει κουβέντα. Διότι όλοι μας, ακολουθούμε τη λογική “τα εν οίκω, μη εν δήμω”. Ναι, οι εχθροί καραδοκούν παντού, πολλοί ψάχνουν αφορμή για να μας κάνουν ρεζίλι και άλλα τέτοια πολλά.

Τελευταία την ξανασκέφτομαι αυτή τη λογική, εκ θεμελίων. Κάνουμε καλά, στ’ αλήθεια, να ακολουθούμε αυτόν το μπούσουλα συμπεριφοράς;

Ε, λοιπόν, φαίνεται πως το μόνο που έχουμε καταφέρει, είναι να αναπαράγουμε τις ίδιες συντεχνιακές λογικές που καταγγέλλουμε. Τα κακώς κείμενα συνεχίζονται, οι αυτουργοί τους συνεχίζουν κι αυτοί ανενόχλητοι την πορεία τους κι αναπτύσσεται ο χώρος που μπορεί να φιλοξενήσει την αρρώστια. Αυτήν ακριβώς την αρρώστια που καταγγέλλουμε.

Ναι, χωρίς αμφιβολία, κατά καιρούς, έχουν βγει διάφορα στην επιφάνεια. Τρίχες κατσαρές. Τα μόνα πράγματα που έχουν βγει στη φόρα, τα έχουν βγάλει επίδοξοι χαλίφηδες του χώρου, οι οποίοι, προκειμένου να ανέβουν, δε διστάζουν να επιτεθούν στα άτομα εκείνα τα οποία πάνε να ξεχωρίσουν από το σωρό, αλλά είναι ακόμα πολύ αδύναμα για να αντέξουν μια κακοήθη επίθεση από τέτοια άτομα. Ο χώρος μας έχει χάσει τα τελευταία δέκα χρόνια πολλά αξιόλογα άτομα από αυτήν ακριβώς την ελληνοπρεπέστατη συνήθεια.

Όχι, εγώ δεν πρόκειται να πω τίποτα. Δεν είναι δική μου δουλειά να το κάνω στην τελική. Από αυτούς όμως που θα διαβάσουν τούτο το κείμενο, πολλοί έχουν δει και ξέρουν πράγματα πολύ περισσότερα από μένα.

Ας το σκεφτούν. Η χώρα πλησιάζει στο σταυροδρόμι. Μαζί της κι ο καθένας μας.