Monty Pythons – Crimson Permanent Assurance

Δεν ξέρω πόσοι από σας θυμάστε το παρακάτω…

… αλλά, το -ανοιχτό σε πολλές ερμηνείες- σενάριο, μοιάζει να γράφτηκε μόλις χτες!

Σε αυτήν τη σελίδα, θα βρείτε το «ακριβέστερο σενάριο στον κόσμο» για την παραπάνω ταινία.

Καλή διασκέδαση!

Posted in Παραβάσεις | 2 Comments

Η σεξουαλική εγκράτεια στο ρεπερτόριο της Ελευθερίας Αρβανιτάκη

(Ποστ εύθυμον, προς μετεκλογικήν ανάνηψιν).

Ένας διεστραμμένος τρόπος παρακολούθησης του ελληνικού εντέχνου ρεπερτορίου, είναι η παρακολούθησις του χαρακτήρος τον οποίον κτίζουν, με την πάροδο των ετών οι εν αυτῴ πρωταγωνιστούντες αστέρες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περσόνα η οποία αναδεικνύεται από τους στίχους των τραγουδιών της Ελευθερίας Αρβανιτάκη.

Η αγαπημένη του ελληνικού κοινού τραγουδίστρια, το λοιπόν, έχει βαλθεί να ενσαρκώσει το πρότυπο της τίμιας, σοβαρής κοπέλας, η οποία δεν ενδιαφέρεται για σχέσεις της μιας βραδιάς. Σκοπός της, είναι να βρει ένα σύντροφο για όλη της τη ζωή.

Αλλά, τι λέω; Όλη της τη ζωή; Ακόμα κι αυτό αποδεικνύεται πολύ λίγο. Η ηρωίδα μας, ζητά ένα σύντροφο από τον οποίο δε θα τη χωρίσει ούτε ο θάνατος.

να μ’ αγαπάς και να με θες
για δεκατέσσερις ζωές
και πάλι εμένα δεν μου φτάνει

Πολύ κακό. Δηλαδή, ας σκεφτεί το άρρεν κοινό μας. Βρίσκεσαι κάπου έξω. Γνωρίζεις μια κοπέλα, τη βρίσκεις νόστιμη, και αποφασίζεις να κάνεις την πρώτη διερευνητική κρούση. Κι εκεί που πάει να δέσει ο λουκουμάς, ξαφνικά, ακούς το παρακάτω.

Όχι δε μιλώ για μια νύχτα εγώ
δε μιλώ για ένα βράδυ εγώ
δε μιλώ για ένα χάδι εγώ
για όλη τη ζωή μας εγώ μιλώ.

Φυσικό κι επόμενο είναι, η καλή και τίμια κοπέλα μας, να έχει μείνει -φευ!- στο ράφι. Όπως μαρτυρά άλλωστε και το επόμενο απόσπασμα:

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα

Θα ήταν ωστόσο πέρα για πέρα εσφαλμένο να συμπεράνουμε πως η μοναχική κοπέλα των τραγουδιών δεν έχει νοιώσει τη σεξουαλική έξαψη. Κάθε άλλο, την έχει ζήσει τόσο έντονα, που έχει φτάσει στο σημείο να μη βλέπει μπροστά της, καθώς παρακαλά τον αγαπημένο της να επισπεύσουν!

δε συγκρατώ τη μορφή σου, να η ποινή σου

πόσο ακόμα να σ’ αγαπώ δίχως σώμα

Δυστυχώς όμως, η εν λόγω ιστορία πρέπει να κατέληξε πολύ άδοξα, αν κρίνουμε από τα δραματικά επακόλουθα.

Άλλο δε θα φαω τραύμα, άλλη τέτοια αντάμοιβη
Μόνη μου θα δω το θαύμα, μόνη μου και τον ραβή
Κι αν στον έρωτα κυλίσω, Θεε μου ‘σχώρα με

Άουτς! Τόσην ώρα θαυμάζαμε την επιμονή της φίλης μας να βρει τον Ιδανικό Έρωτα. Αλλά αυτοί οι στίχοι μας θέτουν αντιμέτωπους με την τραγική αλήθεια. Αλλίμονο, δεν πρόκειται τελικά παρά για μια κοινή θεούσα, η οποία θεωρεί τον έρωτα αμαρτία και θεωρεί πως το πρέπον και το σωστό είναι να μην έχει προγαμιαίες σχέσεις, ενδεχομένως ούτε και μεταγαμιαίες.

Κρίμα, διότι μες στον ρομαντισμό της κοντεύαμε να τη συμπαθήσουμε…

Posted in Παραβάσεις | Tagged , , , | 20 Comments

Η ειδοποιός διαφορά

Για να γίνουν και πιο κατανοητά αυτά που γράφω εγώ, αλλά και άλλοι, από προχτές, περί αποχής:

Άτομα όπως τα εικονιζόμενα, εμφανίστηκαν κανονικά στις κάλπες. Γιατί αυτοί δε χαμπαριάζουν από άχρηστους πολιτικούς, στημένα εκλογικά συστήματα, κατ’ επίφαση δημοκρατία και τα σχετικά.

Για να μας φύγει και η απορία για ποιο λόγο, ας πούμε, δε φορολογείται η εκκλησία. Διότι οι ψηφοφόροι της παρουσιάζονται τακτικά στα εκλογικά τμήματα ώστε να μπορούν να βγάζουν μάγκα τον κάθε τσαμπουκαλεμένο-πολιτικοποιημένο μητροπολίτη (ονόματα δε λέμε).

Εάν, παρ’ όλα αυτά, δεχτούμε πως η αποχή είναι πολιτική στάση, τότε, θα πρέπει να αυτό να δικαιωθεί και στη συνέχεια. Π.χ. και, αφού μιλάμε για τη φορολόγηση της εκκλησίας, έχουμε και λέμε:

Εγγεγραμμένοι: 9.771.911
Ψήφισαν: 5.961.718

Αν θεωρήσουμε «φυσιολογική» μια αποχή της τάξης του 18%, βλέπουμε πως η αποχή κυμάνθηκε γύρω στα 2 εκατομύρια ψήφων (και 50 χιλιάδες). Σύμφωνα με… έγκυρες δημοσκοπήσεις, το 86% συμφωνεί στο αίτημα της φορολόγησης της εκκλησίας. Με την υπόθεση εργασίας το ποσοστό συμφωνίας στο αίτημα είναι το ίδιο ανάμεσα στους ψηφοφόρους που απείχαν, τότε, όταν ξαναγίνει σχετική διαδήλωση, αν δεχτούμε το επιχείρημα πως η αποχή είναι αγώνας με μη εκλογικά μέσα, τότε θα πρέπει ή δε θα πρέπει να συμμετέχουν γύρω στα 1.720.000 άτομα.

Αν, όπως αναμένεται, δε συμπληρωθούν αυτά τα άτομα τότε τι θα πρέπει να υποθέσω; Πως το αίτημα είναι ήσσονος σημασίας ή μερικό;

Posted in Σοβαρά; | Tagged , , | 2 Comments

Συγχαρητήρια…

…στους πολυάριθμους χτεσινούς απέχοντες, οι οποίοι με το σθένος και την ηρωϊκή τους στάση, έκαναν το σύστημα να καταρρεύσει θεαματικά.

Συγκεκριμένα, ο ΓΑΠ προβληματίζεται για το αν θα πρέπει να κάνει παροχή δωρεάν GPS στους ψηφοφόρους ώστε να βρίσκουν το εκλογικό κέντρο. Ο δε Σαμαράς, προβληματίζεται για το αν τελικά είναι απαραίτητο να ψηφίζουν οι κάτω των 65. Τέλος, η τρόικα προβληματίζεται γύρω από το αν μπορούν να περικοπούν τα έξοδα των εκλογών.

Εν ολίγοις, και πάλι συγχαρητήρια: το μεθάνιο της χτεσινής κλανιάς, ακόμα δεν έχει φύγει από τα @@ του συστήματος.

Για περισσότερα συγχαρητήρια, ανατρέξατε στους:

Κι αν δε σας φτάνουν, θα βρείτε κι άλλους.

Posted in Σοβαρά; | Tagged , | 12 Comments

Αποχή = Στηρίζω τους μεγάλους

Για το θέμα της αποχής στις εκλογές έχω γράψει επανειλημμένα, δίνοντας συγκεκριμένα αριθμητικά παραδείγματα, στηριγμένος σε πραγματικά δεδομένα.

Συγκεκριμένα, έχω γράψει γύρω από το ποιος ωφελείται από την αποχή, πως επιδρά η αποχή στην κατανομή των εδρών στη Βουλή,  και, κατά συνέπεια, για ποιους λόγους θα πρέπει να προτιμήσουμε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα τα οποία πλησιάζουν το όριο του 3%. Τελευταίο άρθρο, τι θα συνέβαινε, αν όσοι απείχαν στις πρόσφατες ευρωεκλογές, ψήφιζαν ένα κόμμα στην τύχη.

Θα προτείνω, στο ίδιο πνεύμα, δύο άρθρα που πέτυχα χτες τυχαία, στο ίδιο πνεύμα, τα οποία με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο.

Δεν έχω να προσθέσω τίποτε στα παραπάνω. Είναι απλό θέμα αριθμητικής: η αποχή, το λευκό και το άκυρο, χρησιμεύουν απλά στο να φουσκώνουν τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων.

Πάω να ψηφίσω.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Εντάξει, καλό το νησί…

…αλλά μήπως είναι υπερεκτιμημένο;

Ναι, εντάξει, ας παραδεχτούμε πως έχει πολλά καλά. Τεχνικά είναι άρτιο. Οι ηθοποιοί παίζουν πολύ καλά. Ο Μάνος Τσαγκαράκης, ο μικρός «Λεμονιάς» κλέβει την παράσταση και η Ευγενία Δημητροπούλου είναι ομολογουμένως φατσούλα.

Αλλά…

Η μονίμως υποβλητική μουσική υπόκρουση, τα αποχρωματισμένα πλάνα, τα προκάτ σλόου μόσιον στις δραματικές σκηνές, το υπερβολικό και συνήθως αχρείαστο στυλιζάρισμα, το φέρνουν πολύ συχνά στα όρια του tear jerker (να το μεταφράζαμε στα ελληνικά ως κλαψαυνανισμό; ).

Το γεγονός πως μια τόσο σκοτεινή ιστορία συμβαίνει σε έναν τόσο φωτεινό τόπο, είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε, από την εγγενή του αντίθεση, να αναδείξει πολύ πιο έντονα τη δραματικότητα των σκηνών. Όταν πας να τονίσεις γεγονότα και καταστάσεις που ήδη είναι συναισθηματικώς φορτισμένα, το τελικό αποτέλεσμα θα κινείται στα πλαίσια του αναμενόμενου. Αυτή είναι η γνώμη μου.

Ναι, είναι μια προσεγμένη δουλειά και είχαμε χρόνια να δούμε στην τηλεόραση σειρά η οποία να ξεφεύγει από τη συνταγή του στιγμιαίου καφέ. Μέχρι εκεί όμως. Κάποτε θα πρέπει να πάψει να θεωρείται θαύμα σ’ αυτή τη χώρα το ότι κάποιος έκανε σωστά τη δουλειά του.

Posted in Uncategorized | Tagged , | 2 Comments

Πλάτων: ο πρώτος θολοκουλτουριάρης;

Πριν ξεκινήσω αυτό το ποστ, προσπάθησα να βρω έναν ορισμό της θολοκουλτούρας. Να λέει δηλαδή πως θολοκουλτουριάρης είναι αυτός που κάνει αυτό κι εκείνο. Μην το κουράζω, μπορείτε να καταλάβετε πως τέτοιος ορισμός δεν υπάρχει πουθενά. Ο όρος δεν είναι παρά ένας εξυπνακισμός που έχουν κατασκευάσει ορισμένοι ηλίθιοι για να μην αισθάνονται ηλίθιοι και τον εκμεταλλεύονται ακροδεξιοί πολιτικοί για να πάρουν ψήφους από αυτούς τους ηλίθιους.

Χρειαζόμαστε παρ’ όλα αυτά, κάποιον ορισμό, προκειμένου να ανιχνεύσουμε, προς τα πίσω στο χρόνο, τις ίδιες κατηγορίες. Συνοπτικά, θα μπορούσαμε να πούμε πως θολοκουλτουριάρης είναι αυτός που:

  • Έχει πιο φιλελεύθερες απόψεις από αυτόν που μιλάει
  • Είναι διαβασμένος – κάτι το οποίο θεωρείται ελάττωμα
  • Μιλάει για πράγματα τα οποία, για τον κατήγορο, δεν έχουν καμμιά σημασία και κανένα νόημα

Υπάρχει λοιπόν κάποιο πρόσωπο, το οποίο, πολλούς αιώνες μετά τη γέννησή του, κατάφερε να μαζέψει και τις τρεις παραπάνω κατηγορίες. Το πρόσωπο αυτό είναι ο Πλάτων, και την κατηγορία της θολοκουλτούρας δεν την εκτόξευσε άλλος, παρά ο Ιωάννης ο λεγόμενος Χρυσόστομος.

Πράγματι, ο Πλάτωνας, κατά τον Ιωάννη, έχει υπερβολικά φιλελεύθερες απόψεις. Ο τελευταίος, φρίττει όταν αναλογίζεται το αίσχος της «Πολιτείας»:

Οὐκαθάπερ Πλάτων, ὁ τὴν καταγέλαστον ἐκείνην πολιτείαν συνθεὶς, καὶ Ζήνων, καὶ εἴ τις ἕτερος πολιτείαν ἔγραψεν, ἢ νόμους συνέθηκεν. … Ὅταν γὰρ κοινὰς πᾶσι τὰς γυναῖκας ποιῶσι, καὶ παρθένους γυμνώσαντες ἐπὶ τῆς παλαίστρας ἄγωσιν ἐπὶ θέαν ἀνθρώπων, καὶ λαθραίους κατασκευάζωσι γάμους, πάντα ὁμοῦ μιγνύντες καὶ συνταράττοντες, καὶ τοὺς ὅρους τῆς φύσεως ἀνατρέποντες, τί ἕτερον ἔστιν εἰπεῖν; Ὅτι γὰρ δαιμόνων ἐκεῖνα ἅπαντα εὑρήματα καὶ παρὰ φύσιν τὰ λεγόμενα…

(Υπόμνημα εις Ματθαίον Ευαγγελιστήν,  75 κ.ε.)

Ο Ιωάννης, δεν παραλείπει να χλευάσει τη μόρφωση του Πλάτωνα, προκειμένου να εξάρει την αμορφωσιά των αποστόλων, π.χ.:

Εἰ γὰρ Παῦλος ἀπαίδευτος ἦν, ἐκράτησε δὲ Πλάτωνος, ὅπερ ἔλεγον, λαμπρὰ γέγονεν ἡ νίκη. Τοὺς γὰρ ἐκείνου μαθητὰς λαβὼν ὁ ἀμαθὴς ἅπαντας ἔπεισε, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἤγαγεν….Καὶ ὅταν εἴπωσιν ἐκεῖνοι, ὅτι ἄγροικοι ἦσαν οἱ ἀπόστολοι, προσθῶμεν ἡμεῖς, καὶ εἴπωμεν, ὅτι καὶ ἀμαθεῖς καὶ ἀγράμματοι καὶ πένητες καὶ εὐτελεῖς καὶ ἀσύνετοι καὶ ἀφανεῖς. Οὐκ ἔστι βλασφημία τῶν ἀποστόλων ταῦτα, ἀλλὰ καὶ δόξα, τὸ τοὺς τοιούτους τῆς οἰκουμένης πάσης λαμπροτέρους φανῆναι.

(Στις προς Κορινθίους επιστολές,  Γ’ 52 κ.ε.)

Αν και, καλύτερο, είναι το παρακάτω απόσπασμα:

Ὥστε ὅσῳ ἂν ἀνόητος ᾖ ὁ πειθόμενος, πείθηται δὲ ταῦτα, ἃ μηδὲ φιλόσοφοι πεῖσαι ἴσχυσαν τοὺς φιλοσόφους, μεῖζον τὸ θαῦμα γίνεται, μάλιστα δὲ ὅταν καὶ γυναῖκες καὶ δοῦλοι πείθωνται, καὶ διὰ τῶν ἔργων ταῦτα ἐπιδείκνυνται, ἅπερ Πλάτωνες καὶ πάντες ἐκεῖνοι οὐδένα πεῖσαι ἴσχυσαν. Καὶ τί λέγω, ὅτι οὐδένα; Οὐδὲ ἑαυτούς.

(Στις πράξεις των αποστόλων, Λϛʹ, 53 κ.ε.)

Δεν ξέρω, αλλά εμένα αυτό το επιχείρημα «αυτά τα καταλαβαίνει ο απλός λαός κύριέ μου, ενώ αυτά που λέτε εσείς δεν πείθουν κανέναν» κάτι μου θυμίζει. Αν όμως ακόμα αμφιβάλετε για το αν είπε ο Ιωάννης τον Πλάτωνα θολοκουλτουριάρη, νομίζω πως το τελευταίο απόσπασμα θα σας πείσει.

Πόσα ἔκαμε Πλάτων καὶ οἱ κατ’ αὐτὸν περὶ γραμμῆς καὶ γωνίας καὶ στιγμῆς καὶ ἀριθμῶν ἀρτίων καὶ περιττῶν, καὶ ἴσων ἀλλήλοις καὶ ἀνίσων, καὶ τῶν τοιούτων διαλεγόμενος ἡμῖν ἀραχνίων (καὶ γὰρ τῶν ὑφασμάτων ἐκείνων ἀχρηστότερα ταῦτα τῷ βίῳ), καὶ οὐ μέγαν, οὐ μικρὸν ἐντεῦθεν ὠφελήσας οὕτω τὸν βίον κατέλυσε!

(Στις πράξεις των αποστόλων, Δ’ , 37 κ.ε.)

Στο οποίο ο Ιωάννης μας λέει πόσο άχρηστη μας είναι η γεωμετρία. Βέβαια ο Πλάτων δεν έχει μείνει στην ιστορία ως γεωμέτρης, αλλά όταν θες να κατηγορήσεις τον άλλον ως θολοκουλτουριάρη, μπορείς να του φορτώσεις ό,τι θες.

Αυτή είναι πάντως η αρχαιότερη κατηγορία περί θολοκουλτούρας που κατάφερα να βρω. Το ότι σε αυτήν αναμειγνύονται ο Πλάτων και ο Ιωάννης, συνεπάγεται κάποια πράγματα τα οποία τα αφήνω ως άσκηση στον αναγνώστη…

Posted in Uncategorized | Tagged , | 3 Comments

Προσεχώς θολοκουλτούρα…

Κι ένα trailer! 🙂

Το επόμενο άρθρο αυτού του blog, θα περιστρέφεται γύρω από το θέμα: ποιος είναι ο αρχαιότερος θολοκουλτουριάρης;

Με άλλα λόγια, ποιος χαρακτήρισε πρώτος κάποιον άλλον ως «θολοκουλτουριάρη» (στη διατύπωση της εποχής του φυσικά) και ποιος ήταν αυτός που χαρακτηρίστηκε;

Αύριο-μεθαύριο, θα έχω έτοιμη την απάντηση. Εν τω μεταξύ, όποιος θέλει, μπορεί να προετοιμάζεται…

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Όλα σε ένα…

Μικρό, ενημερωτικό ποστ για διαδικαστικού χαρακτήρα αλλαγές…

Αποφάσισα να μαζέψω τα κείμενα που είχα στα άλλα δυο blogs μου σε τούτο εδώ, για καθαρά πρακτικούς λόγους. Άλλο να κυνηγάς ένα blog, άλλο τρία.

Στο εξής, στο blog αυτό δε θα γράφω μόνο ως Λυκόφρων, αλλά και με τις δυο άλλες μου περσόνες, τον Κρείτονα Κουσουράτο και τον Jean-Lyc. Και θα έρθουμε κι άλλοι… 😛

Κι αφού μαζευτήκαμε όλες οι περσόνες μου κάτω από την ίδια στέγη, ο Jean-Lyc βάζει, για την περίσταση, κάτι κλασικό:

Posted in Μεμονωμένα - Ανεξάρτητα | Tagged | 8 Comments

Για την πρόσφατη τοποθέτηση του Ιερώνυμου

Ένα σημαντικό κείμενο, με την υπογραφή του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, δημοσιεύτηκε στο Βήμα. Ξεχωρίζει η σαφής ιδεολογική του τοποθέτηση και η συντηρητική στροφή που αυτή συνεπάγεται. Είναι όμως παράλληλα και μια σαφής ιδεολογική ήττα για τις ιδέες που προσπαθεί να μεταφέρει το κείμενο.

Ας εξετάσουμε προσεκτικά τη δεύτερη και την τρίτη παράγραφο του κειμένου:

Από την Επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα δύο εντελώς αντίθετες τάσεις οδήγησαν στην επικράτηση του ατομοκεντρισμού. Από τη μία πλευρά το πνεύμα του διαφωτισμού, προβάλλοντας τον αυτοπροσδιορισμό και την υποβάθμιση της Θρησκείας και της Παράδοσης. Και από την άλλη πλευρά η συνειδητή ή ανεπίγνωστη προσπάθεια μεταλλαγής της παραδοσιακής ευσέβειας σε ευσεβισμό, που καλλιεργούσε τη νοοτροπία της ατομικής σωτηρίας και τη φοβία της συμμετοχής στα κοινά.

Αυτά είναι ξένα προς την παράδοσή μας. Η πίστη των Ορθόδοξων είναι Χριστοκεντρική και Εκκλησιοκεντρική και γι΄ αυτό καλλιεργεί ολοκληρωμένες προσωπικότητες και γεννά συλλογικά πολιτισμικά επιτεύγματα. Για τον ορθόδοξο Χριστιανό δεν υπάρχουν εκκλησιαστικές και πολιτικές διακρίσεις όσον αφορά την ηθική υπόσταση του πολίτη ως πιστού ή του πιστού ως πολίτη.

Οι δύο αυτές παράγραφοι έχουν πολύ «ζουμί».

Πρώτον, τίθεται ως ορόσημο η επανάσταση του 1821 ως αρχή μιας παρακμής, ως έναρξη δυο επιδράσεων οι οποίες «είναι ξένες προς την παράδοσή μας». Το σημείο θέλει προσοχή: η επανάσταση του 1821 μπορεί να μην κατονομάζεται ευθέως ως αρνητική εξέλιξη, το μήνυμα όμως της φράσης είναι σαφές: πως, από ορθόδοξης πλευράς, σίγουρα ο λαός ήταν καλύτερα πριν την επανάσταση.

Αν η επανάσταση κατηγορείται έμμεσα, αυτό δε συμβαίνει με το Διαφωτισμό, ο οποίος κατονομάζεται ευθέως ως υπεύθυνος για την πνευματική παρακμή. Μπορεί να μην αποτελεί έκπληξη το ότι η εκκλησία στρέφεται ενάντια στο Διαφωτισμό, γνωρίζουμε άλλωστε από την ιστορία για τον πόλεμο που έκανε εναντίον του. Αξίζει όμως να σημειωθεί ο χρόνος ο οποίος επιλέγεται για να κατονομαστεί ο Διαφωτισμός ως «εχθρός».

Τα δύο ορόσημα της ιστορίας βρίσκονται πολύ κοντά στο κείμενο για να περάσουν απαρατήρητα. Ακόμα, δε γίνεται να μην τα συνδέσουμε με εκείνο το ιδεολογικό ρεύμα, το οποίο προέρχεται μέσα από την εκκλησία, με κύριο εκφραστή τον Γιανναρά, και το οποίο ζητά απερίφραστα αποκοπή της Ελλάδας από τις αξίες του διαφωτισμού κι επιστροφή στις αντίστοιχες παλιές, «παραδοσιακές» βυζαντινοθωμανικές. Είτε το θέλει είτε όχι (;), ο αρχιεπίσκοπος ουσιαστικά τάσσεται στην ίδια γραμμή.

Το τρίτο σημείο δε μας αφήνει καμμία αμφιβολία. Για τον αρχιεπίσκοπο, δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ πίστης και πολιτικής. Ελάχιστα έμμεση, εξαιρετικά σαφής τοποθέτηση η οποία θέλει τη χριστιανική εκκλησία να παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή. Πράσινο φως για πολιτική από άμβωνος.

Από εδώ και πέρα όμως, το ίδιο το κείμενο εμπεριέχει την ιδεολογική ήττα του. Διότι, ο αρχιεπίσκοπος, όχι μόνο δεν μπορεί να κατηγορήσει άμεσα την επανάσταση του 1821, αλλά κάνει έκκληση στο όνομά της, ως δρόμο για ανάκτηση του χαμένου μας «πνεύματος». Όσο κι αν την κατηγορεί ως απαρχή της παρακμής, ουσιαστικά αναγκάζεται να την επικαλεστεί προκειμένου να στηρίξει τα επιχειρήματά του. Αντίφαση και ήττα.

Δεύτερη, κι ακόμα πιο σοβαρή ιδεολογική ήττα, η ίδια η επίκληση που κάνει. Παραθέτω:

Σήμερα, που διατυπώνονται θρασείες προτάσεις από εταίρους μας περί εκποιήσεως των μνημείων μας, ο λόγος του Μακρυγιάννη είναι αποκαλυπτικός;

«Είχα δυο αγάλματα περίφημα (…) τα ΄χαν πάρει κάτι στρατιώτες και στ΄ Αργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων· χίλια τάλαρα γύρευαν (…) Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι΄ αυτά πολεμήσαμε». Ιδού πώς σχολιάζει ο Γ. Σεφέρης αυτή τη στάση: «Καταλαβαίνετε; Δε μιλά ο Λόρδος Βύρων, μήτε ο λογιότατος, μήτε ο αρχαιολόγος· μιλά ένας γιος τσοπάνηδων της Ρούμελης με το σώμα γεμάτο πληγές. “Γι΄ αυτά πολεμήσαμε”. Δεκαπέντε χρυσοποίκιλτες Ακαδημίες δεν αξίζουν την κουβέντα αυτού του ανθρώπου».

Ο αρχιεπίσκοπος δεν επικαλείται τις γνωστές, τετριμμένες φράσεις του Κολοκοτρώνη, πως πολεμήσαμε «πρώτα για το Χριστό, μετά για την πατρίδα». Η φράση είναι τόσο γνωστή, κολλάει τόσο πολύ με το υπόλοιπο πνεύμα του κειμένου που κάνει εντύπωση το ότι τελικά δεν τη χρησιμοποίησε. Ε, λοιπόν όχι, η φράση φαίνεται πως είναι παλιά και σκούριασε. Αναγκάζεται λοιπόν να καταφύγει στο γνωστό απόσπασμα του Μακρυγιάννη, το οποίο όμως, τελικά, εντοπίζει την ελληνικότητα στην αρχαία Ελλάδα, ούτε στο Βυζάντιο, ούτε στην Ορθοδοξία. Γι’ αυτά πολεμήσαμε, όχι για τους παπάδες! Η τελική αποστροφή του Σεφέρη, υπό αυτήν την οπτική, ακούγεται πολύ διαφορετικά.

Να λοιπόν μια σαφής ιδεολογική τοποθέτηση, αλλά και ήττα, από τη γραφίδα του αρχιεπισκόπου, η οποία όσο κι αν πολεμά το Διαφωτισμό, την Επανάσταση και την αρχαία Ελλάδα, τελικά, αναγκάζεται να τα αποδεχθεί.

ΥΓ. Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, ωστόσο, ως προς το κατά πόσο αυτή η ιδεολογική στροφή θα συνοδευτεί, επισήμως, από το πλήρως συμβατό ιδεολόγημα της Ρωμηοσύνης, ως έννοιας η οποία «υπερβαίνει και συμπληρώνει τον Ελληνισμό». Η ιδεολογική βάση υπάρχει έτοιμη εδώ και καιρό. Μια τέτοια εξέλιξη, πέρα από την προφανή συντηρητικότητά της, προμηνύει μια σοβαρή ιδεολογική σύγκρουση στο μέλλον. Το κείμενο ωστόσο δείχνει πως η πλάστιγγα ήδη έχει αρχίσει να γέρνει.

Posted in Ελληνοκεντρικός χώρος | Tagged , | Leave a comment