Fairy tale – Alexander Rybak

Ναι, ναι, ξέρω, αυτή η φραγή εισερχομένων κράτησε πάρα πολύ. Ναι, ξέρω, υπάρχει κόσμος ο οποίος περιμένει ακόμα να μάθει τι έγινε με τα Προμήθεια. Εντάξει, δεν ήμουν διακοπές ενάμιση μήνα (καλά θα ήταν βεβαίως), απλώς ο Αύγουστος με είχε βαρέσει κατακέφαλα – και με τέτοια ζέστη που έκανε, σίγουρα δεν ήμουν ο μόνος. Δεύτερον, θα ολοκληρώσω και τα Προμήθεια. Κάποια στιγμή Αλλά θέλω να ασχοληθώ και με άλλα θέματα.

Αυτά. Στο θέμα μας.

Λοιπόν, με το θέμα των στίχων είχα πάντα κολλήματα. Θυμάμαι τον εαυτό μου δηλαδή να την εποχή που ακουγότανε παντού το «Sebe Allah y’é» και χαιρόταν ο κόσμος κι εγώ, κάθε φορά, τους ρωτούσα όλους:

- Ρε παιδιά, σε τι γλώσσα είναι γραμμένο το τραγούδι;
- Δεν ξέρω.
- Αλήθεια, τι λένε οι στίχοι;
- Δεν ξέρω.

Δεν ήταν το «δεν ξέρω, αλλά καλή ερώτηση, θα το ψάξω στην πρώτη ευκαιρία», αλλά «δεν ξέρω και δε θέλω να μάθω, πόσο περίεργος είναι κάποιος που ασχολείται με τέτοια πράγματα». Κι εμένα μου φαινόταν αδιανόητο και αρνούμουν πεισματικά να διασκεδάσω με ένα τραγούδι που δεν ήξερα τι λέει. Διότι, που ξέρεις αν οι στίχοι λένε μέσα «της θειάς σου το βρακολάστιχο», φερ’ ειπείν; Και, εντάξει, τον Alpha Blondy δεν τον έχω για τέτοιον άνθρωπο, αλλά να που τελικά το άσμα περιέχει μέσα την ομολογία πίστης στον Αλλάχ, την οποία, αν την πεις τρεις φορές, έχεις γίνει μουσουλμάνος. Τι; Το τραγουδούσατε; Ας προσέχατε.

Για την ιστορία, το  «Sebe Allah y’é» είναι τραγουδισμένο στη γλώσσα Dioula.

Τουλάχιστον, η Eurovision μου έδειξε πως το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην Ελλάδα, ούτε και σε τραγούδια γραμμένα σε μια αφρικανική γλώσσα της ομάδος Νίγηρα-Κογκό. Όχι, το φαινόμενο είναι πανευρωπαϊκό και δε σκαμπάζει ούτε από αγγλικά.

Έχετε προσέξει ποτέ τους στίχους του Fairy Tale, του τραγουδιού που συντάραξε την Ευρώπη στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2009;

Πάμε.

Years ago when I was younger
I kinda liked a girl I knew
She was mine and we were sweethearts
That was then, but then it’s true

Χρόνια πριν, όταν ήμουν νεώτερος (όπως λέμε «ήμουνα νιος και γέρασα»), «kinda liked» ένα κορίτσι που γνώριζα.

Τώρα, kinda liked, σε καμμία περίπτωση δε σημαίνει «είμαι ερωτευμένος με τα μπούνια», «κόβω φλέβα». Περισσότερο σημαίνει, «μου ψιλοάρεσε», «ντάξει, καλό γκομενάκι» και τα συναφή. Και βέβαια, είναι εξίσου αντιποιητική έκφραση με αυτές τις ελληνικές, η οποία δεν κολλάει με τίποτε σε ένα τραγούδι το οποίο πουλάει ρομαντισμό.

Ήταν δική μου (λέει) κι ήμασταν πιτσουνάκια (με γεια του με χαρά του), αυτό ήταν τότε, αλλά, αλλίμονο, είναι αλήθεια (πως)…

Με βάση τα μέχρι στιγμής, πείτε μου πως δικαιολογείται το ξέσπασμα του ρεφρέν;

I’m in love with a fairytale even though it hurts
‘Cause I don’t care if I lose my mind I’m already cursed

Είμαι ερωτευμένος μ’ ένα παραμύθι κι ας πονάει, αφού δε με νοιάζει αν χάσω τα λογικά μου, είμαι ήδη καταραμένος.

Μάλιστα.

Να πάρουμε κυριολεκτικά το «είμαι ερωτευμένος με ένα παραμύθι»; Σαν να λέμε, ερωτεύτηκα το λύκο και τα εφτά κατσικάκια; Μάλλον θέλει να πει πως είναι ερωτευμένος με μια ψευδαίσθηση και βρήκε χάλια τρόπο να το πει. Δεύτερον, είμαστε σίγουροι πως μιλάει για την ίδια κοπέλα; Αν δηλαδή δεν «kinda like» και τη γούσταρε κάργα, τι θα είχε πάθει;

Every day we started fighting
Every night we fell in love

Κάθε μέρα αρχινούσαμε τον καυγά, κάθε νύχτα, ερωτευόμασταν.

Δηλαδή, σαν να λέμε, το πρωΐ είχαν πάψει να ήταν ερωτευμένοι, το βράδυ ερωτεύονταν από την αρχή. Το fall in love είναι ερωτεύομαι, το I am in love είναι είμαι ερωτευμένος και το I make love είναι το κάνω έρωτα. Μήπως ο στιχουργός μπέρδεψε το ρήμα που ήθελε να βάλει μπροστά από το love;

Το υπόλοιπο επίσης δε στέκεται καθόλου:

No one else could make me sadder
But no one else could lift me high above
I don’t know what I was doing
When suddenly we fell apart
Nowadays I cannot find her
But when I do we’ll get a brand new start

Κανείς άλλος δεν μπορούσε να με στεναχωρέσει περισσότερο, αλλά κανείς άλλος δεν μπορούσε να με σηκώσει τόσο ψηλά. Δεν ξέρω τι έκανα όταν ξαφνικά χωρίσαμε. Αυτές τις μέρες δεν μπορώ να τη βρω, αλλά μόλις τη βρω θα κάνουμε μια νέα αρχή.

Δύο σημειώσεις: το fall apart μπορεί να έχει και τη σημασία του χωρίζω, αλλά το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι το «διαλύομαι, σπάω σε κομμάτια». Η χρήση του για τη δήλωση του χωρισμού είναι, πως να το πω, τραγικά μελό. Ακόμα, η επανάληψη του ρήματος fall, με κάνει να υποψιάζομαι πως κάπου εκεί είχαν τελειώσει τα αγγλικά του στιχουργού.

Ουφ, ξέρω, και πολύ ασχολήθηκα.

Εδώ που τα λέμε, και το δικό μας «Number One» που τραγούδησε η συμπαθής Παπαρίζου, το ίδιο ασύνδετο είναι, αλλά τουλάχιστον τα αγγλικά του δεν ήταν καραβίσια. Κι έτυχε τουλάχιστον μιας αξιοπρεπούς διασκευής.

Posted in Pop | Tagged , | 7 Comments

Προμήθεια: ο επικουρικός τσαμπουκάς

Αφήνουμε το ονειρικό σκηνικό παρά τον ποταμό, και μεταφερόμαστε σε όσα συνέβησαν όσο εμείς, τα χαρούμενα παγανά, καθόμασταν και κάναμε τις τελετές μας.

Την ίδια ώρα λοιπόν, ήταν προγραμματισμένη η ετήσια συνάντηση/συζήτηση των επικουρείων, όπως διοργανώνεται κάθε χρόνο από το περιοδικό «ο Κήπος του Επίκουρου» και τον εκδότη του Μάριο Βερέττα. Το θέμα της φετεινής συζήτησης, ήταν «Επίκουρος και θεός».

Κανονικά, θα έπρεπε εδώ να μεταφέρω τις εντυπώσεις από τη συζήτηση που έγινε, αυτό όμως είναι αδύνατον διότι, όσα μου μεταφέρθηκαν, αφορούσαν αποκλειστικά τα παρατράγουδα που συνέβησαν.

Το πρώτο παρατράγουδο, ήταν μια παρεξήγηση που έγινε όταν χρειάστηκε να γίνει μια ανακοίνωση για κάποιο αμάξι που ενοχλούσε. Κάποιος από τους διοργανωτές ζήτησε το λόγο και, τότε, ο Βερέττας δεν ξέρω τι είπε, πάντως όλοι μου μετέφεραν πως αντέδρασε πολύ άσχημα.

Το δεύτερο και πολύ χειρότερο παρατράγουδο όμως, συνέβη κατά τη λήξη της εκδήλωσης. Εκείνη τη στιγμή, μια ομάδα ανθρώπων μπήκε στο χώρο όπου μέχρι πρότινος γινόταν η συζήτηση, κραδαίνοντας… μια φωτοτυπία η οποία αποδείκνυε – κατά τα λεγόμενά τους πάντα – πως ο Βερέττας είχε αποκαλέσει προ 30ετίας τον Μέγα Αλέξανδρο «σφάχτη» και, γι’ αυτό, του ζητούσαν δήλωση μετανοίας. Το τι επακολούθησε, είναι εύκολο να το φανταστεί κανείς.

Φυσικά πολλά είναι τα ερωτήματα που ανακύπτουν από αυτήν την αυθόρμητη πρωτοβουλία των ανθρώπων που εντελώς αυθόρμητα πήραν την ίδια φωτοτυπία και τους ήρθε η ίδια έμπνευση.

  • Τι δουλειά έχει μια ομάδα ανθρώπων η οποία ουδεμία σχέση δεν έχει με την οργανωτική επιτροπή, να επεμβαίνει και να ζητάει δηλώσεις μετάνοιας;
  • Για ποιο λόγο έκαναν την επέμβασή τους σε μία εκδήλωση η οποία ουδεμία σχέση είχε με το Μέγα Αλέξανδρο;
  • Τη φωτοτυπία δεν την είδα, οπότε δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το αν είναι ακριβής ο ισχυρισμός τους πως ο Αλέξανδρος χαρακτηρίστηκε «σφάχτης». Αλλά, ρε παιδιά, τώρα τελευταία, σαν πολλοί δεν «αποδεικνύεται» πως είναι το τάδε ή το δείνα με βάση αποσπάσματα από κάποιο κείμενό τους;
  • Αλλά, ακόμα κι αν όντως το κείμενο αυτό ομιλεί περί «σφάχτη Αλεξάνδρου», με την ίδια λογική θα πρέπει, στο μέλλον, να απαγορευθεί στα Προμήθεια η είσοδος στους Θηβαίους. Για ευνόητους λόγους. Εκτός κι αν οι Θηβαίοι θεωρηθούν «λιγότερο Έλληνες» από τους υπόλοιπους.

Θα μπορούσα να συνεχίζω με χίλια μύρια επί του θεωρητικού. Μην κρυβόμαστε όμως πίσω από το δάχτυλό μας, ο κόσμος τό’χει τούμπανο κι ο χώρος κρυφό καμάρι: οι λόγοι για τους οποίους παίχτηκε αυτός ο τσαμπουκάς ήταν πολιτικοί. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν απλά η πρόφαση.

Να το πω αλλιώς: οι δράστες του τσαμπουκά, ουσιαστικά χέστηκαν για το Μεγαλέξανδρο. Αυτό που τους καίει, εν προκειμένω, είναι να φύγουν οι Επικούρειοι από τα Προμήθεια.

Κι όποιος έχει αμφιβολία, μπορεί να ψάξει και να διασταυρώσει και μόνος του, πως πριν τα Προμήθεια, υπήρξε αίτημα απομάκρυνσης του Βερέττα και των Επικούρειων από τα Προμήθεια. Το αίτημα δεν πέρασε, οπότε κάποιοι αποφάσισαν να το περάσουν με το έτσι θέλω.

Ειρήσθω εν παρόδῳ, στη φετεινή διοργάνωση το αίτημα για «ενότητα» ακούστηκε πολλές φορές. Ναι, τα Προμήθεια είναι μια ενωτική γιορτή όπου όλοι έχουν θέση. Ίσως όμως, οι μόνοι που δεν έχουν θέση, να είναι αυτοί που δε θέλουν να έχουν θέση κι οι άλλοι μαζί τους.

Ευτυχώς, παρά τις εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν αρχικά, οι Επικούρειοι δε μάσησαν και θα συνεχίσουν να έρχονται στα Προμήθεια. Ευτυχώς, διότι, αν περνούσε, το ερώτημα θα ήταν το ποιοι παίρνουν σειρά.

Για την ιστορία, να πω πως μίλησα με το Βερέττα για το περιστατικό και παραδέχτηκε πως, στο περιστατικό της παρεξήγησης, παραφέρθηκε. Προσπάθησα να μιλήσω και με το άλλο μέρος της αντιπαράθεσης. Αλλά αυτό είναι θέμα για ξεχωριστό άρθρο…

Δύσκολη υπόθεση η μουσική υπόκρουση… Αλλά, γιατί όχι;

Posted in Uncategorized, Ελληνοκεντρικός χώρος | Tagged , | 12 Comments

Προμήθεια 2010: Η ιεροτελεστία στον Ενιπέα (+ασκήσεις ύφους)

Πρωΐ Σαββάτου λοιπόν, στις 10 η ώρα (ή μήπως 11) αρχίσαμε να συγκεντρωνόμαστε σε ένα πάρκινγκ στο Λιτόχωρο για να μεταβούμε στον Ενιπέα. Υπήρχε η εντύπωση πως, όσοι δεν έχουν δικό τους αμάξι, θα κατέβαιναν με πούλμαν, ωστόσο πούλμαν δεν υπήρχε και τα παιδιά της Λάβρυς (που είχε την ευθύνη της εκδήλωσης) προσπαθούσαν να βρουν κενές θέσεις στα αυτοκίνητα που είχαν μαζευτεί, ώστε να καταφέρουν όλοι να έρθουν. Σε γενικές γραμμές το πετύχανε.

Φυσικά, αν το βλέπαμε σε ρεπορτάζ στην τηλεόραση, θα το βλέπαμε κάπως έτσι:

Τέλος πάντων, τα ΙΧ παρατάχθηκαν σε κονβόι, και μετά από διαδρομή μισής ώρας περίπου, φτάσαμε κοντά στο χώρο της ιεροπραξίας. Εκεί αφήσαμε τα αυτοκίνητά μας, αφού για να φτάσουμε στον Ενιπέα, έπρεπε να διασχίσουμε το μονοπάτι που ξεκινούσε από κει. Πανδαισία και για τις αισθήσεις: το πράσινο, οι ήχοι του δάσους, ο φρέσκος αέρας κι η γεύση από τις άγριες φράουλες που βρίσκαμε στη διαδρομή.

Κάναμε μια μικρή στάση στους καταρράκτες του Ενιπέα και μετά ξανακινήσαμε για το χώρο της ιεροπραξίας.

Με λίγη έμπνευση από National Geographic ή Survivor man βεβαίως, τα πράγματα ήταν κάπως έτσι:

Γι’ αυτό το σημείο είχα ετοιμάσει ένα βίντεο-συνέντευξη με τον Πανδίωνα, στο οποίο η “αποκάλυψη” ήταν πως η Λάβρυς είναι στην πραγματικότητα μια κρυπτοχριστιανική μασονική οργάνωση, αλλά δυστυχώς μου το έφαγε η κάμερα.

Τέλος πάντων, στις όχθες του Ενιπέα έγινε μια υπέροχη ιεροπραξία, μετά την οποία ο Πανδίων κι ο Ερύμανθος μας είπαν πέντε απλά πράγματα, χωρίς μεγαλοστομίες. Και πήραμε το δρόμο της επιστροφής, ανανεωμένοι και μέσ’στην καλή χαρά.

Αποσπάσματα από την ιεροπραξία βρίσκονται σε αυτό το βίντεο:

Το οποίο δημοσιεύεται στην επίσημη ιστοσελίδα της λατρευτικής κοινότητας Λάβρυς.

Posted in Ελληνοκεντρικός χώρος | Tagged , , | 14 Comments

Προμήθεια 2010: Σημειώσεις Παρασκευής (και λίγο Πέμπτη)

  • Το σύννεφο που, καθώς πλησίαζα το Λιτόχωρο, φαινόταν να έχει κάτσει ακριβώς πάνω από το χώρο των Προμηθείων. Εντυπωσιακό!
  • Η γαλήνια εικόνα του Άλσους που πρόλαβα, φτάνοντας από τις 8.
  • Πολλοί φανατικοί του θεσμού, είχαν φτάσει ήδη από την Πέμπτη. Το γλέντι της προηγούμενης βραδιάς, με σπιτικά εδέσματα και κρασί φτιαγμένο ειδικά για την περίσταση (!) σύμφωνα με όλες τις περιγραφές, άφησε εποχή. Τόσο, που ζητείται να καθιερωθεί.
  • Κάποιος που περιφερόταν ανάμεσα στις σκηνές και, χωρίς καμμία προειδοποίηση, φώναζε «ΑΡΕΣ ΑΝΑΞ» με όλη του τη δύναμη. Μου στέρησε τη μεσημεριανή ξεκούραση.
  • Η βροχή, άρχισε ακριβώς στις 6, ματαιώνοντας τα δρώμενα της πρώτης ημέρας. Ήπια στην αρχή, δε σε έπιανε αν καθόσουν κάτω από τα δέντρα. Αρχικά, περιμέναμε να τελειώσει, όμως φαινόταν πως θα τραβούσε. Αφού η κατάσταση δε βελτιωνόταν με τίποτε και, άρα, δε θα γίνονταν τα δρώμενα, αναγκαστικά, κατέβηκα στο Λιτόχωρο.
  • Περίπου την ίδια ώρα ήταν που μάθαμε πως η Τζάννη, ομιλήτρια στη συζήτηση της Παρασκευής, δε θα ερχότανε.
  • Στο Λιτόχωρο, λίγο αργότερα, από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες: από κάθε μεριά που μπορούσες να δεις, ένα τεράστιο σύννεφο περικύκλωνε το Λιτόχωρο, ερχόμενο με ασυνήθιστα μεγάλη ταχύτητα και φαινόταν πως θα σταματούσε, πού αλλού, ακριβώς πάνω στον Όλυμπο. Όταν λέμε τεράστιο σύννεφο, εννοούμε πως έφτανε να καλύπτει όλο τον ουρανό πάνω από το Λιτόχωρο, από τη θάλασσα ως τα Τέμπη. Βλέποντάς το, η σκέψη σου ερχόταν αυθόρμητα: «αυτό το σύννεφο έρχεται συστημένο».

Στον φίλο που περιφερόταν ανάμεσα στις σκηνές, θα ήθελα να πω τα εξής: φίλε, οτιδήποτε φωνάζεις, εκδηλώνεται. Οι θεοί μας, όταν τους καλείς, επίσης, εκδηλώνονται. Και γι’ αυτό ακριβώς, όχι μόνο δεν πρέπει να τους καλείς άνευ λόγου, αλλά και όταν τους καλείς, πρέπει να διευκρινίζεις και το λόγο για τον οποίο τους καλείς. Ειδικά με τον Άρη, δεδομένης της φύσης του, δεν παίζουμε, και σε παραπέμπω στον ορφικό ύμνο προς τον Άρη. Τον υμνεί, του λέει όλα τα ωραία πράγματα που αρμόζουν στον Άρη και καταλήγει ζητώντας από το θεό να μείνει κοντά στη γυναίκα του, την Αφροδίτη, όπου κι εκείνος θα είναι ευχαριστημένος κι εμείς οι άνθρωποι θα ζούμε ειρηνικά. Θεωρώ πως ο Ορφέας ήξερε πολλά παραπάνω και τα έγραφε αυτά.

Θα σταθώ όμως περισσότερο στο περιστατικό με τη Τζάννη, το οποίο είναι πραγματικά απογοητευτικό.

Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα κάτι: προσωπικά, οι ουφολογικές και άλλες απόψεις της Τζάννη όχι μόνο με βρίσκουν αντίθετο, μπορώ να πω πως καίω φλάντζα όταν τις ακούω. Εν πάσει περιπτώσει, για τη βραδυά της Παρασκευής, σίγουρα δεν ήταν η προτίμησή μου.

Από την άλλη όμως, στα Προμήθεια που έτσι κι αλλιώς έρχεται κάθε καρυδιάς καρύδι, έχω συνηθίσει να ακούω από τις πιο βαθυστόχαστες μέχρι τις πιο καμμένες απόψεις. Χρόνια τώρα λέμε πως τα Προμήθεια είναι μια ενωτική γιορτή. Αφού λοιπόν υπήρχε κόσμος που ήθελε να ακούσει τη Τζάννη, δε θα χάλαγε ο κόσμος να την άκουγε. Δεν είναι η Τζάννη που μας μάρανε. Έχω συνηθίσει επίσης πως όταν οι απόψεις είναι «κάπως» για τα γούστα μου, είτε κάνω κάτι άλλο, είτε παρακολουθώ και σχολιάζω με την παρέα μου ησύχως, ενίοτε μπορεί να κάνω και χαβαλέ πάντα προσέχοντας να μην ενοχλήσω την εκδήλωση. Έτσι άλλωστε κάνουν όλοι, ακόμα κι όταν τους ενδιαφέρει η εκδήλωση.

Έμαθα λοιπόν πως, όσο προετοιμάζονταν ακόμα τα Προμήθεια, η Τζάννη δέχτηκε επιθέσεις από κάποια άτομα, εκτός οργανωτικής επιτροπής, τα οποία δε τη θέλανε.  Νομίζετε μήπως πως οι αντιρρήσεις είχαν να κάνουν με τις ουφολογικές της απόψεις; Ε, λοιπόν όχι! Οι αντιρρήσεις για τη Τζάννη, έκαναν λόγο για σχέσεις της με μυστικές οργανώσεις ανθελληνικών συμφερόντων.

Να το κάνω λίγο πιο λιανά: δεν υπήρχε πρόβλημα με τις ουφολογικές απόψεις, απλώς θεωρήθηκε πως η Τζάννη δεν πληρούσε τα κριτήρια εθνικοφροσύνης κάποιων. Yπό άλλες συνθήκες υπόθεση θα ήταν πραγματικά αστεία και ειλικρινά κι εγώ δεν είχα σκοπό να υπερασπιστώ τη Τζάννη. Αλλά δεν μπορώ με τίποτε να εγκρίνω παρασκηνιακά μπλόκα από αναρμόδιους τα οποία σε τελική ανάλυση πλήττουν το θεσμό.

Το ακόμα πιο τραγικό της υπόθεσης είναι πως τελικά η ίδια η Τζάννη υπέκυψε στις πιέσεις και ενημέρωσε τελευταία στιγμή για την απουσία της, εκθέτοντας τους διοργανωτές που την είχαν καλέσει και αφήνοντας το βράδυ της Παρασκευής ξεκρέμαστο. Όπως ήταν λογικό κι επόμενο, από όλους τους παρευρισκόμενους άκουγες την ίδια κουβέντα για την καθηγήτρια: «αν ήταν να εμφανιστεί σε κανένα τηλεοπτικό κανάλι, σιγά μην το ακύρωνε».

Για την ιστορία, η συζήτηση της Παρασκευής έγινε, δεν ξέρω όμως περισσότερα, καθώς έλειπα.

Έτσι λοιπόν, με την πρώτη ημέρα των Προμηθείων ταιριάζω το παρακάτω τραγουδάκι:

Posted in Ελληνοκεντρικός χώρος | Tagged , , | 5 Comments

Εναρκτήριο λάκτισμα

Δύσκολο πράγμα σήμερα να είσαι δωδεκαθεϊστής…

Από τη μια, έχεις τους απ’ έξω οι οποίοι, μη γνωρίζοντας τίποτε για την κατάσταση, σε τσουβαλιάζουν με ό,τι γραφικότητα τους έρθει.

Από την άλλη, έχεις (μερικούς από) τους από μέσα, οι οποίοι κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να δικαιώσουν τους προηγούμενους.

Κι η κατάσταση αυτή ίδια ήταν και ίδια παραμένει, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέσα στον λεγόμενο «ελληνοκεντρικό» χώρο, κοντά στα 15 χρόνια. Ναι, αλλά όταν για 15 χρόνια δεν έχει βελτιωθεί η κατάσταση, όταν εξακολουθεί να υπάρχει άγνοια γύρω από το χώρο μας και τις θέσεις που πρεσβεύει κι όταν τα παρατράγουδα όχι μόνο δεν ελαττώνονται, αλλά ακούγονται ολοένα και πιο δυνατά, τότε έρχεται μια στιγμή που ως συνειδητός δωδεκαθεούσος, πρέπει να κάνεις μια επιλογή: ή τα παρατάς και κάθεσαι σπίτι σου, ή κάνεις κάτι για την κατάσταση.

Το 12830.gr ήταν και συνεχίζει να είναι μια προσπάθεια για να ελαττωθεί το (υπαρκτό, μην κρυβόμαστε) χάσμα ανάμεσα στο χώρο και την υπόλοιπη κοινωνία. Χρειαζόταν όμως κάτι παραπάνω. Κι αυτό το παραπάνω αποφάσισα να κάνω, φτιάχνοντας έναν καινούργιο χώρο, που να ξεχωρίζει όμως από τον υπόλοιπο ιστότοπο. Το 12830.gr είναι ο χώρος ενημέρωσης για την ελληνική θρησκεία. Οι «Λυκοφρωνισμοί» είναι οι προσωπικές μου απόψεις και μπαίνουν χωριστά, ώστε να μην μπλέκονται τα δύο μεταξύ τους. Και βέβαια, στον προσωπικό μου αυτό χώρο μπορεί κανείς να σχολιάσει χωρίς να χρειάζεται να γίνει μέλος στο 12830.gr.

Μείνετε στο ακουστικό σας. Η διακόσμηση του χώρου είναι προσωρινή. Ενδεχομένως κι ο τίτλος. Τα άρθρα αρχίζουν σύντομα. Μέχρι τότε, σας αφήνω:

  • Τον «Εθνικάρα», ένα αντιπροσωπευτικό κείμενο που έγραψα με φίλους στο όχι και τόσο μακρυνό 2004. Αν το έγραφα σήμερα, θα χρειαζόταν δυο-τρεις συνέχειες.
  • Και τα παρακάτω τραγουδάκια. Το δεύτερο είναι στα ισπανικά, αλλά αυτό δεν νομίζω να τρομάξει κανέναν ελληνοκεντρικό. Τα ισπανικά άλλωστε, όπως όλες οι γλώσσες, είναι παρεφθαρμένα ελληνικά! :-D

Posted in Uncategorized | 8 Comments

Μονή Μεταφερόμενη Ψήφος – διευκρινίσεις

Το αμέσως προηγούμενο άρθρο μου, φαίνεται πως μπέρδεψε κάποιους αναγνώστες κι αυτό είναι κάτι πολύ φυσιολογικό, μια και, αφ’ ενός προσπαθούσε να περιγράψει συνοπτικά το σύστημα της μονής μεταφερόμενης ψήφου, ένα σύστημα που έχει πράγματι μια μικρή πολυπλοκότητα και δε γίνεται να περιγραφεί πλήρως σε ένα μικρό άρθρο. Αφ’ ετέρου, προϋπέθετε γνώση του γερμανικού εκλογικού συστήματος. Τι να κάνουμε, φίλοι μου, ώρες ώρες, παρασυρμένος κι εγώ, γράφω λες κι η πληθώρα των εκλογικών συστημάτων είναι κοινή γνώση… :-P

Το σχόλιο του s_pablo, επομένως, είναι μια πολύ καλή αφορμή για να δοθούν περισσότερες εξηγήσεις σε ένα θέμα που αξίζει, κατά τη γνώμη μου. Το παραθέτω αυτούσιο παρακάτω:

Λοιπόν, μετά από ελαφρά μελέτη κατέληξα ότι, όντως, το σύστημα είναι πολύ μπερδεμένο.

Πρώτον, δεν μου φαίνεται να ενδείκνυται για μονοεδρικές περιφέρειες, ή μάλλον καλύτερα δεν ενδείκνυται για εκλογικό σύστημα με μονοεδρικές περιφέρειες μόνο.

Εννοώ ότι στην περίπτωση που υπάρχουν μόνο μονοεδρικές περιφέρειες, υπάρχει η πιθανότητα, όπως δείχνεις κι εσύ στα παραδείγματα σου, να βγαίνει ο δεύτερος και όχι ο πρώτος σε ψήφους βουλευτής. Σε ένα ακραίο παράδειγμα, μπορεί να εκλεγούν μόνο οι δεύτεροι κι επειδή πρέπει να υπάρχει κάποια εξομάλυσνη, ούτως ώστε το πρώτο κόμμα να έχει περισσότερους βουλευτές, προφανώς η όλη προσπάθεια πάει στράφι.

Αν τώρα αδιαφορούμε για την αναλογική (έστω και “ενισχυμένα”) αντιπροσώπευση των κομμάτων, πάω πάσο, όμως είναι λίγο επικίνδυνο ένα κόμμα να έχει την υποστήριξη της πλειοψηφίας του λαού και να μην έχει τη δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση.

Δεύτερον, υπάρχει η πιθανότητα στη δεύτερη καταμέτρηση (μετά τον αποκλεισμό του τελευταίου) να μην υπάρχει υποψήφιος που φτάνει το 50% +1. Τότε, τι γίνεται?

Τρίτον, μου θυμίζει την περίπτωση των Όσκαρ Β’ Ρόλων, όπου ψηφίζονται δύο από τους πέντε υποψηφίους, με αποτέλεσμα πολύ συχνά να μην κερδίζει ο καλύτερος, αλλά ο δεύτερος ή ο τρίτος καλύτερος. Είναι προφανές ότι έτσι το σύστημα αυτό καταλήγει να είναι ένα σύστημα δεύτερων επιλογών και μοιάζει πολύ πιθανό ότι ο κόσμος που ψηφίζει, δύσκολα θα δώσει δεύτερη επιλογή σε κάποιον, από φόβο ότι η πρώτη του επιλογή δεν θα μπορέσει να τον αντιπροσωπεύσει.

Από την άλλη μερια μου μοιάζει σαφώς δικαιότερη η εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος στις πολυεδρικές περιφέρειες. Η εξομάλυνση γίνεται πιο εύκολα (μπορεί να γίνει και απευθείας από το επικρατείας) και η πιθανότητα “κακής” αντιπροσώπευσης μοιάζει πολύ μικρή.

Βέβαια, επισημαίνω ότι δεν έκανα και διατριβή πάνω στο θέμα και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κάτι να μην κατάλαβα σωστα. Ευελπιστώ ότι θα υπάρξει απάντηση.

Σε ό,τι αφορά λοιπόν το πρώτο κομμάτι:

Πράγματι, η εφαρμογή του στην περίπτωση που όλες οι έδρες είναι μονοεδρικές μπορεί να έχει περίεργα αποτελέσματα. Στην πράξη βεβαίως, έχει αποδειχθεί πως έχει τα αποτελέσματα ελαφρώς ενισχυμένης αναλογικής, αλλά για μένα αυτό είναι απευκταίο. Η πρόταση που περιέγραψα, λέει για εφαρμογή του συστήματος στις μονοεδρικές περιφέρειες, στα πλαίσια ενός συστήματος γερμανικού τύπου. Ας δούμε όμως λίγο καλύτερα το γερμανικό εκλογικό σύστημα, ως έχει:

  • Στο γερμανικό σύστημα, ξεκινάμε με έναν αρχικό αριθμό εδρών, ας πούμε 300 μια και είμαστε εξοικειωμένοι με το νούμερο. Οι μισές είναι μονοεδρικές, ενώ οι μισές είναι επικρατείας. Ο ψηφοφόρος έχει δύο ψήφους: μία ψήφο για τη μονοεδρική του περιφέρεια και μία ψήφο για την επικράτεια. Οι ψήφοι είναι ξεχωριστές και μπορεί άνετα κανείς να ψηφίσει για άλλο κόμμα στην περιφέρειά του και για άλλο κόμμα στην επικράτεια.
  • Οι βουλευτές στις μονοεδρικές περιφέρειες εκλέγονται με το σύστημα first-past-the-post, δηλαδή, αναδεικνύεται βουλευτής ο πρώτος σε ψήφους, ανεξαρτήτως του αν έχει σχετική πλειοψηφία ή όχι. Σαν να λέμε, αν ο Α έχει 34% κι ο αμέσως επόμενος Β 33,7%, εκλέγεται ο Α.
  • Αφού έχει ολοκληρωθεί η απόδοση εδρών στις μονοεδρικές, μετά αποδίδονται οι έδρες επικρατείας. Έδρες επικρατείας μπορούν να λάβουν κόμματα τα οποία, είτε έχουν ξεπεράσει το πλαφόν του 5% στην επικράτεια, είτε έχουν εκλέξει 3 βουλευτές σε μονοεδρικές.
  • Όλες οι έδρες του κοινοβουλίου (300 στο παράδειγμά μας) κατανέμονται με απλή αναλογική. Κάθε κόμμα λοιπόν, παίρνει από τις 150 ελεύθερες έδρες, τόσες έδρες, όσες η διαφορά αυτών που δικαιούται, από αυτές που έχει κερδίσει ήδη. Εάν όμως έχει πάρει περισσότερες έδρες, τότε τις διατηρεί κι αυτές παραμένουν ως επιπλέον έδρες στο κοινοβούλιο.

Για να γίνει το τελευταίο πιο κατανοητό, ας πάρουμε τα εξής παραδείγματα:

Το πρώτο κόμμα Α έχει πάρει 40%, το δεύτερο Β 30%, το τρίτο Γ 20% και το τελευταίο Δ 10%. Με απλή αναλογική, δικαιούνται: το κόμμα Α 120 έδρες, το Β 90, το Γ 60 και το Δ 30.

Περίπτωση πρώτη: το κόμμα Α έχει κερδίσει 110 μονοεδρικές, το Β 35, το Γ 3 και το Δ 2. Άρα, θα λάβουν, το κόμμα Α 10 έδρες επικρατείας, το Β 55, το Γ 57 και το Δ 28, έτσι ώστε, στο σύνολο όλοι να έχουν ακριβώς τις έδρες που θα είχαν με απλή αναλογική.

Περίπτωση δεύτερη: το κόμμα Α έχει κερδίσει 130 μονοεδρικές, το Β 35, το Γ3 και το Δ 2. Σε αυτήν την περίπτωση, το κόμμα Α δε λαμβάνει καμμία έδρα, αλλά κρατά όλες τις μονοεδρικές του. Τα υπόλοιπα κόμματα, λαμβάνουν έδρες όπως στο προηγούμενο παράδειγμα (55, 57 και 28) και συνολικά έχουμε μια βουλή 310 βουλευτών, με 10 επιπλέον έδρες.

Συμπερασματικά, το πλεονέκτημα του γερμανικού εκλογικού συστήματος είναι πως συνδυάζει την τοπική εκπροσώπηση με το αναλογικό σύστημα. Το μειονέκτημά του είναι πως δεν είναι πλήρως αναλογικό. Η υιοθέτηση της μονής μεταφερόμενης ψήφου στις μονοεδρικές όμως, εκτιμώ πως θα κάνει πιο δύσκολο το ενδεχόμενο της δεύτερης περίπτωσης. Πρακτικά, στην Ελλάδα, οι μονοεδρικές με εφαρμογή του παρόντος συστήματος, θα κάνει πολύ απλά το πρώτο κόμμα να λάβει τη μερίδα του λέοντος από αυτές. Και δε θέλω καν να σκέφτομαι τι συνέπειες θα είχε αν ίσχυε η πρόταση του Γ.Α.Π. να είναι 200 οι μονοεδρικές… Το σύστημα θα γινόταν σχεδόν πλειοψηφικό.

A propos, αναρωτιέμαι τι θα γινόταν σε περίπτωση που η κατανομή δε γινόταν με βάση κάποιο προκαθορισμένο αριθμό εδρών, αλλά συνεχιζόταν μέχρι να έχει εξασφαλιστεί η πλήρης αναλογική εκπροσώπηση των κομμάτων. Με πλαφόν 5%, θα μπορούσε (θεωρητικά, διότι πρακτικά είναι αδύνατον) ένα κόμμα με 5% στην επικράτεια να έχει πάρει όλες τις μονοεδρικές (η διπλή ψήφος το επιτρέπει αυτό). Άρα, για να εξισορροπηθεί η απλή αναλογική θα πρέπει να φτάσουμε σε κοινοβούλιο των… 3,000 εδρών!!! Θα πρέπει να υπάρχει κάποιος πιο έξυπνος τρόπος.

Για το δεύτερο κομμάτι:

Στην περίπτωση όπου και στη δεύτερη καταμέτρηση δε βρεθεί υποψήφιος να συγκεντρώνει την πλειοψηφία, αποκλείεται και πάλι ο τελευταίος υποψήφιος και καταμετρώνται οι ισχυρότερες προτιμήσεις από κάθε ψηφοδέλτιο. Αν και πάλι δε βρεθεί, η διαδικασία του αποκλεισμού και της καταμέτρησης επαναλαμβάνεται, μέχρι να βρεθεί ο υποψήφιος που συγκεντρώνει την πλειοψηφία, ακόμα κι αν απομείνουν μόνο δύο. Εκεί, ναι, έχουμε το ενδεχόμενο της χαμένης ψήφου, αν κάποιος δεν έχει συμπληρώσει δεύτερη ή τρίτη προτίμηση.

Για το τρίτο:

Μου άρεσε η παρομοίωσή σου, αν και εδώ πρέπει να έχουμε προηγουμένως ορίσει το «καλύτερος» και «χειρότερος». Το παρόν σύστημα αφήνει περιθώριο να έχουμε έναν εκπρόσωπο που τον στηρίζει το 42% των ψηφοφόρων, υπάρχει όμως κι ένα 43% που τον απεχθάνεται, με το 12% να είναι απλώς αδιάφορο. Το να βρεθεί κάποιος υποψήφιος ο οποίος θα λάβει την πλειοψηφία θα είναι η εξαίρεση του κανόνα – χώρια που, στην Ελλάδα, αυτό θα σημαίνει σχεδόν σίγουρα πως έχει καταστήσει την εκλογική του περιφέρεια φέουδο.

Η λογική πίσω από το προτεινόμενο σύστημα είναι πως ο καθένας ψηφίζει ελεύθερα αυτό που θέλει, κι αν το σώμα των ψηφοφόρων δεν τα βρει, τότε το ασθενέστερο τμήμα κάνει τις υποχωρήσεις του, η φωνή του όμως συνεχίζει να λαμβάνεται υπόψη. Δεν είναι δηλαδή μια άνευ όρων παραίτηση, όπως συμβαίνει τώρα όπου, όλες οι ασθενέστερες φωνές, απλώς αγνοούνται, ενώ όλες μαζί είναι πλειοψηφία. Έτσι, το εκλογικό σώμα «τα βρίσκει» αναδεικνύοντας εκείνον που μπορεί πράγματι να εκφράσει την πλειοψηφία. Και στο σημείο αυτό, της συναίνεσης, στέκομαι πάρα πολύ. Είναι σημαντικό να αλλάξει η νοοτροπία του «κέρδισα και γράφω τους υπόλοιπους» και να γυρίσει στο «για να κερδίσω τους χρειάζομαι όλους».

Τέλος, για το τέταρτο:

Πράγματι, το σύστημα αυτό μπορεί να εφαρμοστεί και σε πολυεδρικές περιφέρειες. Δεν έχω καταλήξει ακόμα αν είναι καλύτερο ή χειρότερο. Υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα το οποίο έχει λυθεί μαθηματικά, αλλά δεν έχω εντρυφήσει στην πρακτική του εφαρμογή. Με δυο λόγια, σε μια περιφέρεια των 5 εδρών, θα υπάρξουν ψηφοφόροι οι οποίοι θα έχουν… πετύχει το τζακ ποτ, δηλαδή να προτιμήσουν 5 υποψήφιους και να εκλεγούν και οι 5, ενώ άλλοι θα ψηφίσουν κάποιους άλλους 5 και να μην εκλεγεί κανείς. Μπορούμε να μιλάμε για ισοτιμία της ψήφου σε αυτήν την περίπτωση; Από την άλλη, αν καταβάλουμε προσπάθεια ώστε να ελαχιστοποιηθεί αυτή η παρενέργεια, το σύστημα χάνει την αναλογικότητά του.

Σε γενικές γραμμές όμως, πρέπει να πω πως η εφαρμογή του στις πολυεδρικές περιφέρειες είναι μια πρόταση που αξίζει να αξιολογηθεί κι αυτή.

Ευχαριστώ για το σχόλιο!

Posted in Μεμονωμένα - Ανεξάρτητα | 1 Comment

Θα ευλογήσω τα γένια μου

Κι έχω κάθε λόγο.

Έξω από την ελληνική πραγματικότητα, μαθαίνω σήμερα πως, στη Μεγάλη Βρετανία, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της κυβέρνησης συνεργασίας, Nick Clegg, ετοιμάζει μια μεγάλη πολιτική μεταρρύθμιση. Εκτός από την κατάργηση των βιομετρικών ταυτοτήτων, των περιορισμών στις τράπεζες DNA κι άλλα πολύ καλά και όμορφα, προωθείται και μια αλλαγή στην οποία τα ΜΜΕ (εγχώρια και ξένα) δε δίνουν μεγάλη σημασία: ο Nick Clegg, ετοιμάζει δημοψήφισμα για την εγκατάλειψη του ισχύοντος (στη Βρετανία) εκλογικού συστήματος και την υιοθέτηση της μονής μεταφερόμενης ψήφου.

Ως γνωστόν, η Βρετανία χωρίζεται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Βουλευτής της κάθε περιφέρειας, αναδεικνύεται ο βουλευτής ο οποίος έρχεται πρώτος σε ψήφους, ακόμα κι αν έχει σχετική πλειοψηφία (δηλ. λιγότερο από το 50%). Η μονή μεταφερόμενη ψήφος, το αλλάζει αυτό μια και:

  • Οι υποψήφιοι εμφανίζονται σε κοινό ψηφοδέλτιο
  • Ο ψηφοφόρος δε συμπληρώνει σταυρό, αλλά σειρά προτίμησης

Είναι σαν να λέμε: κατεβαίνουν υποψήφιοι ο Κατεργαράκος, ο Ξενερόπουλος κι ο Εντιμάκης. Ξέρουμε πως ο Κατεργαράκος κι ο Ξενερόπουλος υποστηρίζονται από τα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά εμείς γουστάρουμε τον Εντιμάκη. Με αυτά που ξέρουμε, υποχρεωνόμαστε να ψηφίσουμε τον  Ξενερόπουλο για να μην τύχει καμμία στραβή και εκλεγεί ο Κατεργαράκος. Σωστά; Ακόμα και σε σύστημα δύο γύρων, μπορεί στον πρώτο γύρο να ψηφίσουμε τον Εντιμάκη, μπορεί και όχι, γιατί ο Κατεργαράκος τυχαίνει να έχει ρεύμα.

(Τη λεπτομέρεια πως συνήθως οι πιο ισχυροί υποψήφιοι είναι ο Κατεργαράκος κι ο Κατεργαρόπουλος, την αφήνω μια και δεν αλλάζει πολλά στο θέμα μας.)

Στο σύστημα της Μονής Μεταφερόμενης Ψήφου τώρα, τα πράγματα αλλάζουν. Πρώτον, έχουμε και τους τρεις στο ίδιο ψηφοδέλτιο. Και συμπληρώνουμε τη σειρά προτίμησής μας. Βάζουμε δηλαδή 1 στον Εντιμάκη, 2 στον Ξενερόπουλο και τίποτε στον Κατεργαράκο.

Τι γίνεται στην καταμέτρηση;

Μετρώνται οι πρώτες προτιμήσεις μας. Αν κάποιος από τους υποψήφιους συγκεντρώνει το 50%+μία ψήφο, τότε αναδεικνύεται βουλευτής. Αν όχι, τότε, αποκλείεται ο τελευταίος σε πρώτες προτιμήσεις βουλευτής. Δεν αποκλείονται όμως τα ψηφοδέλτια που τον είχαν ως πρώτη προτίμηση. Αντίθετα, λαμβάνεται υπόψη στα ίδια ψηφοδέλτια, η δεύτερη ψήφος.

Στο παράδειγμά μας:

Σενάριο πρώτο (ρεαλιστικό): ο Κατεργαράκος έχει λάβει το 40% των πρώτων προτιμήσεων, ο Ξενερόπουλος το 35% κι ο Εντιμάκης το 25%. Ο Εντιμάκης αποκλείεται από τη διαδικασία. Μετράμε τις δεύτερες προτιμήσεις αυτών που ψήφισαν για πρώτο τον Εντιμάκη. Βλέπουμε πως το 25% χωρίζεται σε ένα 18% υπέρ του Ξενερόπουλου και 7% υπέρ του Κατεργαράκου. Αποτέλεσμα: ο Ξενερόπουλος εκλέγεται βουλευτής, αφού 40+7 = 47%, ενώ 35+18=53%. Συμπέρασμα: γλυτώσαμε τον Κατεργαράκο, αλλά φάνηκε πως ο Εντιμάκης έχει κοινό.

Σενάριο δεύτερο (όχι και τόσο απίθανο): Ο Κατεργαράκος έχει λάβει 38%, ο Εντιμάκης 32% κι ο Ξενερόπουλος 30%, στις πρώτες προτιμήσεις. Ο Ξενερόπουλος αποκλείεται από τη διαδικασία, κι επειδή οι οπαδοί του κόμματος του Ξενερόπουλου συχαίνονται τον Κατεργαράκο, το 30% του μοιράζεται 20% στον Εντιμάκη και 10% στον Κατεργαράκο. Αποτέλεσμα: ο Εντιμάκης κάνει την έκπληξη και εκλέγεται βουλευτής, αφού έχει εξασφαλίσει την προτίμηση του 52% του εκλογικού σώματος. Συμπέρασμα: το εκλογικό σώμα δεν εκβιάστηκε και μπόρεσε να αναδείξει τον πιο ικανό υποψήφιο.

Και τώρα, για ποιο λόγο ευλογώ τα γένια μου: διότι απλά, εισηγήθηκα στο κόμμα μου (ΕΔΗΚ / ΕΔΗΝ, σύνδεσμοι δίπλα) να προτείνουμε αυτό το σύστημα και η πρότασή μου έγινε αποδεκτή. Η Ε.ΔΗ.Κ. έχει προτείνει επίσημα (σύνδεσμος, σύνδεσμος) τη μονή μεταφερόμενη ψήφο, ως απαραίτητο συμπλήρωμα για το επερχόμενο γερμανικό εκλογικό σύστημα, στις μονοεδρικές περιφέρειες.

Και σήμερα διαβάζω, πως την ίδια ακριβώς πρόταση, έκανε ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι να μη χαίρομαι;

Σύνδεσμος: Wikipedia (για αγγλομαθείς)

Γκουγκλίστε με τους όρους: single transferable vote

Posted in Μεμονωμένα - Ανεξάρτητα | 4 Comments

Άφωνο.

Το κάθαρμα -προβοκάτορας ή μη- που έριξε ενάμιση λίτρο βενζίνη – σύμφωνα με όσα γράφονται από δω κι από κει – έπραττε σύμφωνα με αυτά που πιστεύει.

Ο υπάλληλος της πολεοδομίας ο οποίος έδωσε την άδεια του κτηρίου, δρούσε σύμφωνα με τους νόμους. Οι τράπεζες δεν υποχρεούνται σε πυρασφάλεια.

Ο διευθυντής που απείλησε τους υπαλλήλους του πως θα χάσουν τη δουλειά τους αν απεργήσουν, έκανε ό,τι θα έκανε ένας σωστός, για την εποχή μας, επαγγελματίας.

Τρεις άνθρωποι σήμερα, ξεκίνησαν όπως κάθε μέρα από το σπίτι τους, για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Κι έχασαν τη ζωή τους.Επειδή διασταυρώθηκαν με ανθρώπους που κάνανε «σωστά» τη δουλειά τους. Ίσως να ήταν οι μόνοι σε αυτήν την ιστορία που κάνανε κάτι ενάντια στη συνείδησή τους.

Μάλλον γι’ αυτό τιμωρήθηκαν. Οι υπόλοιποι της ιστορίας θα κοιμηθούν απόψε ήσυχοι. Διότι έκαναν το καθήκον τους.

Χάπυ εντ.

Σκατά στα μούτρα μας για την άρρωστη κοινωνία που τρέφουμε.

Posted in Μεμονωμένα - Ανεξάρτητα | Leave a comment

Δηλαδή οι φόροι μου πάνε σ'αυτό;

Και βεβαίως, ήταν τόσο θαρραλέοι, που περίμεναν να απομακρυνθούν από τις εξέδρες των επισήμων για να τα φωνάξουν…

Posted in Μεμονωμένα - Ανεξάρτητα | Tagged | 3 Comments

Ήμουν κι εγώ στη Μητρόπολη!

Ναι, ήμουν κι εγώ ένας από τους 35 facebookωμένους που βρέθηκαν την Κυριακή στη Μητρόπολη για να διεκδικήσουν το αυτονόητο. Δίκαιη φορολόγηση της εκκλησίας.

Και δηλώνω υπερήφανος!

Δε χρειάζονται περισσότερα. Ανοίξαμε το δρόμο και θα σας συναντήσω στην επόμενη διαμαρτυρία.

Προς την Νίκη!

ΥΓ. Δυστυχώς δε βρήκα αυτήν την ωραία φωτό με το άγαλμα του Δαμασκηνού να κρατάει το πλακάτ μας για να δέσει ωραία η δημοσίευση…

Posted in Μεμονωμένα - Ανεξάρτητα | 1 Comment